Op bezoek

We hebben een spannende dag vandaag 😉 We gaan kennis maken met de burgemeester van Lembras, M. Michel TERREAUX (Maire). We staan een half uur eerder op, worden pas echt goed wakker als we zoals elke ochtend een paar baantjes in het zwembad hebben gedaan, ontbijten en gaan dan snel op pad. Om 9:00 uur worden we verwacht.

Eerder deze week heeft José al even kennis kunnen maken. We moesten ‘gele’ afvalzakken hebben, voor afval dat gerecycled kan worden. Die kun je gratis afhalen bij het gemeentehuis. José werd ontvangen door twee dames waarvan één de ‘rechterhand’ is van de burgemeester en de ander, dat was onduidelijk. De burgemeester komt om het hoekje kijken als José in het Frans duidelijk maakt dat zij de ‘nouveau résident’ van Lembras is. Voordat ze het weet zit ze op kantoor bij de burgemeester. Ze stelt voor om een afspraak te maken zodat ook ik kennis kan maken met de baas van het dorp.

Als we stipt op tijd aankomen, zit de burgemeester al klaar in zijn kantoor. Hij is helemaal alleen vandaag, aan het werk. Bij binnenkomst geef ik hem een hand en zeg per abuis ‘Ici Eric’, in plaats van ‘Je suis Eric’. Het lijkt op elkaar en het valt gelukkig niet op. We nemen plaats tegenover de burgemeester aan zijn bureau. Al snel laat ik weten dat ik nog maar een klein beetje Frans spreek waarop de burgemeester zegt, ‘je ne parle pas néerlandais’.

En nu, wat zeg je dan als je de taal nog niet spreekt? Gelukkig heeft de burgemeester begrip voor de situatie en gaande het gesprek begrijpen we elkaar steeds beter. Hij heet ons welkom en waar we verder over hebben gesproken weet ik al niet meer. Het gesprek wordt drie keer onderbroken door de telefoon die rinkelt op zijn bureau, hij heeft het druk 😉 Dán heeft José nog een vraag, of eigenlijk een opmerking. ‘Leveranciers kunnen ons niet vinden omdat ons huisnummer 46 is en voorheen als nummer drie in de boeken stond’. Ook de gas, water en licht maatschappijen hebben een deel van hun administratie nog op nummer drie staan. Eerst begrijpt hij het niet maar dan ineens springt hij uit zijn stoel, loopt naar het kamertje ernaast en komt even later terug met een A4’tje, een ‘attestation de modification d’adresse’, dat wordt ingevuld door hem. Hij maakt daarna wat fotokopietjes van de ‘atteste’ zodat we daarmee de diverse partijen op de hoogte kunnen stellen van ons nieuwe nummer.

Voor het invullen van het ‘parcelle’, beschikt hij over een grote kaart van de gemeente Lembras. Die staat opgerold en met een elastiekje verzegeld naast zijn bureau. De kaart wordt uitgerold en zo komt het gesprek ook even op de omvang van de gemeente en het aantal inwoners. Hoewel ik het tellen in het Frans al behoorlijk onder de knie heb is het verstaan van de getallen, die erg snel worden uitgesproken, nog wel een uitdaging. Wat ik wel opvang is dat de bevolkingsdichtheid ongeveer 1 persoon per hectare is. (Wij hebben bijna een halve hectare, met z’n tweeën. Er zijn hier dus inwoners, die nóg ruimer wonen 😉)

Trots overhandigd de burgemeester nog een ‘Bulletin Municipal 2023’ aan ons en zegt dat we de volgende keer, als we vragen hebben of iets dergelijks, gewoon binnen kunnen lopen en geen afspraak meer hoeven te maken. Hij is er voor ons, fijn. Na een half uurtje nemen we afscheid van elkaar en zien elkaar waarschijnlijk bij het eerstvolgende dorpsfeest, ‘Lemb’Africa Fest’ op het eerste weekend van September.

Als we thuiskomen gaan we verder met José’s kast die eerder deze week geleverd is. ’s Nachts heeft José nagedacht en wil de kast toch liever hebben op wat tot dan toe ‘mijn kamer’ was. In ‘haar’ kamer komt dan mijn bureau met haar crosstrainer. De ‘sim-stoel’ verplaatsen we naar boven waar ik dan een ‘extra’ kamer krijg 😉 Iedereen weer tevreden behalve dan dat de grote kledingkast die achter was gebleven en we in mijn ‘nieuwe’ kamer hadden gezet moet worden verplaatst naar de hal. Ook het bureau dat al was opgebouwd wordt weer afgebroken en verplaatst én alle kleding die al in de grote kledingkast was gepakt gaat weer in de doos. Afijn, ‘volgt u het nog?’

Als alle ruimtes zijn voorbereid is het wachten op de levering. Donderdag tussen 9:00 en 15:00 staat er in een mailtje dat ik ’s ochtends krijg. Er zit een ‘click to track’ button bij, die keurig een klein autootje weergeeft op een kaartje met daarbij de verwachte aankomsttijd. Ik zie hem vertrekken uit Bordeaux en de eerste verwachte aankomsttijd is rond 11:00 uur. Dat loopt echter uit tot 14:15 als de reistijd dan nog een paar minuten is en het autootje zich her en daar over de kaart heeft verplaatst, telkens als ik kijk. José staat al ongeduldig op straat mét een bord in de hand.

Het duurt dan echter toch nog een half uur voordat een witte bestelbus voorbij komt rijden. Ja! Voorbij. Deze chauffeur gaat naar nummer 46, verderop in de straat en kijkt niet op of om. Even later volgt het verwachte telefoontje, in het Frans. Het duurt even, of eerlijk gezegd lukt het helemaal niet, om ze duidelijk te maken dat ze bij nummer drie moeten zijn, aan het begin van de straat, ‘retour’ dus. Ik besluit in de auto te springen en rijd naar nummer 46. Halverwege kom ik ze tegemoet. Ik stap uit, leg uit wie ik ben maar enigszins geïrriteerd laten we mij weten dat ik maar moet rijden, ze rijden achter me aan. Ook goed.

Het blijken niet de twee ‘slimste’ vervoerders van IKEA te zijn. Het uitladen en tellen van de 58 onderdelen duurt ruim een uur. Meermaals raken we de tel kwijt, zeker als er ook onderdelen van andere klanten, die los op andere pallets blijken te hebben gelegen, bij ‘onze’ onderdelen worden meegeteld. Op de bon vullen we een willekeurig aantal afgeleverde pakketjes in en de heren vertrekken weer. Het opbouwen kan beginnen.

Vrijdag hebben we dus eerst die afspraak met de burgemeester, daarna bouwen we aan de kast en om drie uur stoppen we dan. We hebben afgesproken op bezoek te gaan bij Piet en Claire op Camping Lestaubière, een half uurtje hier vandaan. We frissen ons op in het zwembad en gaan dan op pad.

Bij aankomst realiseren we ons direct wat een mooie camping het eigenlijk is. Zeker in vergelijking tot de campings in Spanje die we hebben bezocht. Piet en Claire wachten ons al op, we zetten wat stoelen en een tafel in de schaduw en kletsen lekker bij. Vrienden van hun, Marc en Maayke die naast hun op de camping staan, schuiven ook aan en tegen zeven uur verplaatsen we ons naar het terras van de camping. Wat mij nu ook opvalt zijn het grote aantal Nederlanders hier én het feit dat het veelal ‘welgestelden’ zijn. Tenminste zo lijkt het van een afstandje. Electrische auto’s zoeven over het terrein en Claire verteld dat verderop zelfs een gezin staat dat voetbal kijkt op het scherm in hun Tesla, die naast hun gehuurde safaritent staat geparkeerd.

Desalniettemin genieten we van een drankje, een pizza, het uitzicht, het campinggevoel én het gezelschap. Wat nog wel even noemenswaardig is, is het voornaamste gespreksonderwerp, de Théière van Claire.

Claire raakt maar niet uitgesproken over hoe graag ze zo’n ding hebben wil, maar dan wél een echte, van gietijzer en niet eentje van Bol.com. Afijn het is gezellig, de rekening valt mee en bij het afscheid spreken we af elkaar weer snel een keer te zien. Dat gaat lukken.