Nog even over het dak dat nog moe(s)t worden gerepareerd. Daarvoor zouden ze terugkomen met een hoogwerker maar wat schets onze verbazing… Hoewel verbazing, met Fransen is het gewoon moeilijk afspraken maken, zo blijkt maar weer eens.
Een dag na het plaatsen van de nieuwe kachel, zo’n twee weken geleden, heb ik onze verkoper Frédéric een keurig mailtje gestuurd met de melding dat ons dak is beschadigd tijdens ‘hun’ werkzaamheden. In datzelfde mailtje de vraag wanneer ze dat denken op te lossen alvorens we de restbetaling overmaken. Ik heb hem toen ook maar gelijk gevraagd of we de spuitbus met verf konden krijgen die bij de kachel geleverd is maar door zijn medewerker is ‘achterovergedrukt’ 😉 Een principekwestie.
Een week lang hoor ik niets maar dan ontvang ik ineens een sms-je van de ‘secretaresse’ van het bedrijf. Of het schikt dat ze maandagmorgen langskomen voor de reparatiewerkzaamheden. ‘Ja hoor, d’accord.’
Met spanning wachten we vanmorgen af. Er wordt aangebeld en wie staat er voor de poort? Géén hoogwerker maar ik herken het busje van vorige keer met wat ladders op het dak en ook dezelfde twee mannen van vorige keer. De spanning stijgt. Ja, maar dit was niet de afspraak denk ik nog, maar wat te doen? Dan komt José naar buiten stormen; ‘Ce n’est pas une bonne idée de le refaire avec une échelle (ladder)”.’ De mannen hadden waarschijnlijk zoiets al verwacht en halen hun schouders op. ‘Opdracht van, le chef’, begrijpen we van hen. Ik opper nog telefonisch te overleggen met ‘le chef’ maar dát vinden zij niet zo’n goed idee. Ze beëindigen het gesprek en gaan aan het werk. Wél pakken ze deze keer de ladder grondig in met bubbeltjesplastic voordat die het dak op gaat.
Dan volgt intern overleg bij ons; ‘Ja, maar ze moeten natuurlijk wel in de gelegenheid worden gesteld om de reparatie uit te voeren.’, ‘Zo meteen gaat het dak nog verder kapot als ze weer met een ladder gaan werken op ons dak.’, ‘Ze gaan niet eerder weg dan dat alles is gerepareerd’. ‘Zullen we informeren bij Ed hoe met die eigenwijze Fransen om te gaan?’, ‘Als er nu nog één dakpan naar beneden komt ga ik ze verbieden verder te gaan’, maar dan komt gedachte één weer bovendrijven. Ik vind dit een lastige situatie. ‘Zij zijn vaklui en verdienen een kans.’, ‘Weet ik het dan beter hoe het moet dan zij?’ Zelden maar toch soms, twijfel ik aan mezelf en besluit ze, vanzelfsprekend in overleg met José, deze keer toch maar hun gang te laten gaan. Met argusogen volg ik het werk.
Vorige week heb ik met Ed onze ervaringen ook gedeeld en hij vroeg toen of ik de dakpannen van binnenuit kon zien. Ik besluit alsnog een ladder te pakken, vanuit de kelder naar zolder te slepen en daar te bekijken of ik de dakpannen van binnenuit kan zien.
Enigszins gehaast loop ik naar beneden, voordat zij écht aan het werk zullen gaan, en vraag ze met behulp van de vertaalapp Deepl voorzichtig of de dakpannen ook van binnenuit te repareren of te vervangen zijn. Eigenlijk is het geen vraag natuurlijk maar het lijkt mij gewoon een prima idee, ‘ons’ idee 😊. Ze kruipen de zolder op, waar ik de ladder en tijdelijke verlichting voor ze geregeld heb. De verschoven dakpannen duwen ze eenvoudig weer op hun plek maar de gebroken dakpannen zijn ‘bloqué’, zegt ie 🤨. Ook na het aanpassen van de dakpannen met een slijptolletje. Dat moet dus alsnog vanaf de buitenkant.
Ze zijn opvallend vriendelijk en maken grapjes tegen me. Ik zie conflict-vermijdend-gedrag. Dat gaat goed want hoewel ze zo hun eigen manier van werken hebben, geef ik me eraan over en ga andere dingen doen. Af en toe valt er nog een stuk steen door de schoorsteen óf buiten op het terras maar de herstelwerkzaamheden hebben hun gang. Koffie krijgen ze niet, die kans hebben ze verspeeld.
Ik zie ze ‘en passant’ ook nog bezig met een pijpje dat uit de schoorsteen stak. Bij navraag blijkt dat een ontluchting of iets dergelijks. Dát wordt nu met behulp van een in elkaar geknutseld profieltje definitief vast gezet. Ik vraag me dan weer af of dat ‘anders’ ooit nog een keer gedaan zou zijn. Maar goed, die vraag zet ik aan de kant, ‘mierenneukerij’.
Het is 11:00 uur en de werkzaamheden zijn klaar. De mannen krijgen op de valreep toch nog koffie en dan moet alleen de ladder nog van het dak. Ik vraag aan ze of ze klaar zijn maar bevestigen dan met gekruiste vingers dat alleen de ladder nog van het dak af moet. Ze hebben inmiddels ervaring opgedaan met ‘hun’ manier van werken. Met uiterste voorzichtigheid wordt de ladder inderdaad verwijderd en gelukkig, ook voor hun, blijven de dakpannen heel. Ik zet een krabbel, zij stappen in het busje en we roepen ‘au revoir’, in plaats van à bientôt. Het zit hem in de kleine dingen.
Oh ja, die spuitbus met verf ga ik zelf nog een keertje ophalen bij Frédéric, daar heb ik ‘de mannen’ maar niet lastig mee gevallen. Die zijn blij dat het klaar is voor vandaag, wij ook.
Ha, ha, ha, Eric!! Soms moet ik zo lachen, hoe grappig je alles beschrijft!! Als jullie de B&B niet meer leuk vinden om te doen, kan je zo voor één of ander blad een weekelijkse collum gaan schrijven!!!
Hoi Wilna, Ja dat schrijven is best leuk. Leuk dat je er van geniet. De B&B is overigens ook leuk om te doen. Gisteren twee Belgen gehad die met een Jeep op vakantie waren in Spanje en op de terugweg hier een nachtje geslapen hebben. Met hun een leuk gesprek aan de ontbijttafel gehad (en in het Nederlands ;-), toch nét even iets makkelijker). Vanmiddag komen er Engelsen, ook voor één nachtje. We zijn benieuwd wat dát weer op gaat leveren. Wellicht lees je het in de volgende blog 😉
Leuk geschreven Eric. Ik krijg door jouw verhalen een heel goed beeld van hoe het er daar bij jullie allemaal aan toe gaat. Prima afgehandeld met die dakdekkers, die je weer goed geholpen had met jullie idee om van binnenuit te werken. En wat leuk dat jullie al regelmatig gasten ontvangen. Veel succes nu jullie de komende maanden ongetwijfeld vaker gasten op doorreis gaan ontvangen. Groetjes uit Arnhem.
Dank je wel voor je reactie, leuk om te horen. We vinden het heel leuk om gasten te ontvangen. Deze week hebben we twee keer een stelletje ontvangen. De eerste, een jong Engels stel Tom en Abbey, uit Londen. Zij zijn hier in de omgeving op zoek zijn naar een locatie voor hun huwelijk. Ze vertelden dat een huwelijksfeest van drie dagen in Frankrijk in een Chateau net zo veel kost als één dag huwelijk in Engeland. Ze hebben hun verblijf met en 10 beoordeeld, altijd leuk. Het tweede stel besloot spontaan vanuit Bordeaux, waar ze wonen, een dagje uit te gaan en belden of we nog plek hadden. Toevallig op dezelfde dag. Ze stonden anderhalf uur later voor de poort. ook zij hebben enorm genoten, vertelde ze ons en hebben een leuk bericht (als eersten) achtergelaten in ons gastenboek. Voor het eerst dat we twee kamers tegelijk bezet hebben gehad. Het gaat tot nu toe heel erg goed. Nog niet héél druk maar de reserveringen voor verderop in de zomer druppelen binnen 😉