Code Rood

( Het duurt ongeveer 8 minuten om dit artikel te lezen )

Code Rood

Het was even afzien de afgelopen dagen. Dát hadden we nog niet eerder meegemaakt hier. Als je van het huis naar het zwembad liep verbrande je onderweg 😉 Het zwembadwater was 30 graden geworden in de zon. Dat blijkt zelfs bijna té warm om nog echt af te kunnen koelen. Lekker bij het zwembad liggen om verkoeling te zoeken, dát zat er dus helaas niet écht in.

Buiten was het sowieso te warm voor ons dus hebben de afgelopen dagen veel binnenshuis doorgebracht. We hebben weliswaar airco’s in huis maar hebben eigenlijk alleen de airco in de slaapkamer gebruikt. Er zit er nog één in de serre maar daar was geen houden aan. Met de rolluiken dicht was het daar nog te warm, die ruimte hebben we gemeden de laatste paar dagen. De derde airco staat in de woonkamer en hebben we eigenlijk ook niet gebruikt, misschien wel Hollandse zuinigheid? We hebben ontdekt dat de buitenluiken ‘best wel’ veel effect hebben als we ze sluiten overdag. Met boven de luiken en gordijnen dicht en dus vrijwel in een donker huis zijn wij in de kelder aan de gang gegaan. Dáár was het nog enigszins te doen.

Slimme Horren

Dáár hebben we stellingen in elkaar gezet en nog wat dozen uitgepakt. We hebben in één van de ruimtes nu een soort werkplaats ingericht waar ik me heb kunnen richten op het maken van insectenhorren voor de ramen in het huis. Dát was nog wel een hele uitdaging. Vóór vrijwel alle, naar binnen openslaande ramen in huis, zit namelijk een ijzerwerk wat het plaatsen van ‘hele’ horren van buitenaf onmogelijk maakt.

Bij de bouwmarkt heb ik latjes gehaald die ik eerst met wat verf wit heb gemaakt. De vier benodigde latjes per raam heb ik op lengte en in verstek gezaagd. Het horrengaas heb ik vervolgens alleen aan de twee lange verticale latjes geniet en verder dus niets verlijmd. Het horrengaas rol ik samen met de twee lange verticale latjes op en plaats die vanaf buiten, tussen de ‘tralies’ door tegen het kozijn en klem dan vervolgens de twee kortere horizontale latjes ertussen. Alles blijft dan zitten omdat het ‘precies op maat’ in het kozijn zit geklemd. Slimme horren noem ik ze, mooi toch 😉

Geen stroom

Voor de deuren, ik bedoel tégen de nachtrust-verstorende insecten, heb ik nog geen oplossing bedacht dus slapen we met de (buiten)deuren van de slaapkamer dicht. Dat is héél, maar dan ook héél erg warm. Dat dát tot wat discussie lijdt, zo af en toe, ga ik verder maar niet toelichten hier 😉

De afgelopen dagen koelde het ’s nachts zó weinig af dat we de airco aan lieten staan. Als ik gisterenacht echter om een uur of twee wakker wordt merk ik dat de airco het niet meer doet. Ook het bedlampje is uit. José is inmiddels ook wakker en al snel merken we dat we geen stroom meer hebben in huis. Ik zoek een zaklantaarn en loop naar buiten, naar de Linky (slimme meter) in de tuin. Het is pikkedonker in de omgeving en even denk ik dat het een storing in de wijk is maar dan hoor ik de zwembadpomp van de buren. Het zit dus bij ons. Met de Linky is alles goed. In de kelder/garage zit een hoofdschakelaar, die is afgeslagen. Ik schakel hem opnieuw in maar direct ‘vliegt’ de zekering er weer uit. De ‘meterkast’ zit ook in de kelder/garage. Ik haal álle zekeringen eruit en probeer de hoofdschakelaar nog een keer. Wéér vliegt die eruit. ‘Hé? Hoe kan dát nou?’ Even slaat de paniek toe (snel hé 😉) maar toch; ‘Hoe lang is de stroom er al af? Hoelang blijven de spullen in de koelkast en de vriezer goed? Hoe houden we nu mijn medicijnen koel? Wat gebeurt er met het zwembadwater als de filter stopt met deze hitte?’

Ook José weet zo geen oplossing dus proberen we om half drie ’s nachts de energieleverancier (Engie) te bellen. Mijn telefoon heeft zich niet op kunnen laden (blijkbaar) en staat op 4%. Die doet het dus niet meer. Die van José doet het nog wel en na lang zoeken vinden we een telefoonnummer. Vertellen dat we geen stroom hebben in het Frans gaat nog wel maar dán? Bellen in het Frans is dus nog steeds lastig maar we doen een poging. Het welkomstbandje van Engie is niet te verstaan maar dan krijgen we toch een medewerker aan de lijn. Die spreekt gelukkig Engels en beloofd dat er morgen iemand langs zal komen. Hoe laat weet hij niet, ze beginnen om acht uur ’s ochtends maar het kan ook zomaar ’s middags worden.

We gaan maar weer naar bed, bloedheet is het nog steeds. We zetten de wekker om zeven uur en na een duik in het zwembad wachten we af. Ondertussen bedenk ik dat we nog een koelkast in de caravan hebben, die werkt op gas. Voor de zekerheid sluit en zet ik die weer aan.

Om kwart over negen komt een alleraardigste monteur van Engie voorgereden. Ook hij spreekt ‘gelukkig’ Engels en ik kan hem uitleggen wat mijn bevindingen en vraagtekens zijn. Hij doet een jas aan, het is dan al best wel warm, zet een helm op met glazen kap voor zijn gezicht en haalt als eerste de zekeringen van de Linky eruit. Dan vervangt hij de hoofdschakelaar in de kelder/garage en zet dan de stroom er weer op. PATS!, weer vliegt de hoofdschakelaar eruit. ‘Oh là là’, zegt hij, ‘Ce n’est pas bien’. Na nog wat testen en een gezamenlijk onderzoek naar de raadselachtige loop van de bekabeling in de kelder/garage, concludeert hij dat het probleem zich IN huis bevindt. Hij kan niets meer doen, het is nu aan ons. Ik moet vanaf nu zelf op onderzoek uit, érgens in het huis is er iets niet goed.

Dan bedenkt José zich dat er op de bovenverdieping nóg een zekeringen box zit. De monteur is ook benieuwd en stelt voor te wachten totdat ik boven ook alle zekeringen heb ‘uitgezet’. Dan probeert hij de hoofdschakelaar nog eens en JA! Hij blijft aan. In de kelder/garage zet ik alle zekeringen weer aan en we horen beide dat de zwembadinstallatie het weer doet.

Nu wil ook hij weten waar het probleem zich bevindt. Ik ga naar boven en schakel één voor één de zekeringen weer in. De monteur blijft beneden en beloofd te roepen zodra het weer fout gaat. Bij de eerste is het raak, weer vliegt de hoofdschakelaar eruit. ‘Dát moet de boosdoener zijn.’ We testen ook alle andere zekeringen nog. Die geven geen probleem. Met behulp van hem hebben we het probleem snel gelokaliseerd. Hij is minstens zo opgelucht als ik dat het allemaal weer werkt en laat weten erg blij voor ons te zijn dat het probleem is opgelost. Na ruim een uur zwaai ik hem uit als hij achterwaarts van de op-/afrit rijdt.

ERica(rd) en René

’s Middags, als alle koelkasten en het zwembad weer op orde zijn, is het nog steeds heel erg warm. 42 Graden zeggen ze op internet. Eigenlijk té warm om naar buiten te gaan. We hebben echter afgesproken om naar Erica en René te gaan. Zij zijn goede vrienden van Ed en Ineke en hebben hier een (tweede) huis, in St.Nexans vlak bij Faux, waar we uitgenodigd zijn voor een borrel om vijf uur. Een tijd geleden opperde Erica dat ze nog wel een bosmaaier voor mij had liggen die ik over kon nemen én we hebben hun huis nog nooit gezien. Tegen vijven gaan we op pad.

We hebben een gezellige, weliswaar warme maar ook schaduwrijke middag en avond. Erica demonstreert, in de hitte van de dag, de bosmaaier. We bekijken het huis en de tuin (elf hectare!), zeg maar landgoed dus. Ook krijgen we diverse tips, o.a.; ‘Wat te doen bij stroommuitval’, ‘Hoe bied je een Pastis/Ricard aan je gasten aan’, ‘Wat te doen als er té veel familie en vrienden overkomen, die gratis mee willen eten’ én ‘Hoe houd je muggen uit de buurt’. René kookt een heerlijke kipschotel en tussendoor leren we elkaar beter kennen en begrijpen nu ook waar Erica haar bijnaam aan te danken heeft 😉

Erica wordt volgende week donderdag 65 jaar en we worden uitgenodigd om haar verjaardag méé te komen vieren. Leuk, daar zien we naar uit. Net als ons houden ook zij van het goede leven en lusten wel een borreltje (of twee). Dat wordt vast een leuke en gezellige boel want we hadden stiekem al gehoord dat Ed de BBQ met een varken aan spit verzorgd. Leuk om op deze manier mensen te leren kennen.

Gelukkig is het weer vanmorgen wat afgekoeld. Vooralsnog zonder onweer zoals verwacht. Vandaag kunnen we dus ‘eindelijk’ weer aan de slag. Terwijl ik dit schrijf hoor ik José alweer volop rommelen met verschillende dozen. Zij is nog steeds op zoek naar o.a. de eierkoker en ons tosti-ijzer. ‘Die moet toch ergens in één van de dozen zitten, niet waar?’

Zoals gezegd, gelukkig zijn de temperaturen wat ‘normaler’ vandaag en deze week. Tot snel.