Meer dan een uur is het stil in de auto. Er is wat onenigheid, irritatie, zeg het maar. Alle aanwijzingen van mij, om ervoor te zorgen dat we veilig ons avontuur kunnen volbrengen, worden José te veel. We kennen elkaar al 27 jaar en zo af en toe hoort daar een ‘hobbeltje’ bij. We constateren dat we allebei ‘best wel’ verschillen en dat het bonnefooi verhaal veel van mij vraagt. Van José veel minder. Vertrouwen is uiteindelijk het sleutelwoord en na een nacht slecht slapen zijn we ’s ochtend weer ‘on speaking terms’.
Onderweg krijgen we een melding van de ‘boordcomputer’ van onze Volvo. De bandenspanning is te laag. We stoppen bij een tankstation waar José, op haar wijze, de banden-spanning-controle-plaats vrijmaakt van wat eigenwijze Fransozen die daar geparkeerd staan en net doen of zij met ons niet te maken hebben. Dát hebben ze verkeerd ingeschat maar mopperend maken zij toch de plek vrij. We controleren gelijk even de banden van de caravan. De meter slaat bijna door, er kan geen lucht meer bij, dat krijgt het systeem niet voor elkaar. De spanning is vér boven de 5 Bar. Als ik het controleer gaat er alleen maar lucht uit. Later blijkt dat de spanning in de banden maar zo’n 4 Bar ‘hoeft’ te zijn.
Die middag reden we een lange oprijlaan op en zien aan de vlaggen halverwege dat we hoogstwaarschijnlijk goed zitten. We zijn dan aangekomen op onze tweede camping in Frankrijk. In de buurt van Tours betalen we € 72,20 voor twee nachten op camping L’Orangerie de Beauregard. We schrikken even maar verder rijden lijkt wat veel van het goede. Het ziet er allemaal best wel bijzonder, d.w.z. sjiek uit. Na het installeren hebben we uitzicht op een kasteel met landgoed. Een prachtig zwembad, lekker rustig. Kortom een prima camping alleen die koude douche de eerste ochtend, da’s jammer.
Links van ons staat een stel waarvan de dame nogal, laat ik zeggen ‘aanwezig’ is. Dat wil zeggen, ze heeft graag dat wij haar horen en zien. Rechts van ons komt laat nog een groepje jeugdige Duitsers aan. Leuk om te zien, hoe ze met z’n allen drie splinternieuwe opblaastenten installeren en daar tot ’s avonds laat over doen. Er valt echter geen onvertogen woord. Geen onenigheid of irritatie! Ze hebben blijkbaar het volste vertrouwen dat ze kunnen slapen vannacht. Ze zijn eraan toe. Als wij ondertussen besluiten naar bed te gaan, het is dan zo rond half 11, staat nog niet alles maar snel wordt het rustig. Het blijken hele aardige mensen die met z’n vijven – en hun hond Nuna – op weg zijn om de Oma van één van hen te gaan bezoeken in Spanje. Ze hebben daarvoor vijf weken uitgetrokken.
De tweede avond schrapen we, geïnspireerd door de buren links en rechts van ons, wat houtskool bij elkaar van de BBQ’s die je kunt lenen van het kasteel. We maken een vuurtje met wat kurkdroge takjes en al snel genieten we van 4 worstjes en 4 rundvlees spiesjes. Lekker met een wijntje met uitzicht op het kasteel en het geluid van de vogeltjes op de achtergrond. Is het misschien wat voor ons? Vragen we ons af, zo’n kasteel met camping? hmmm… We dromen verder.
