‘Ik wil wel eens wat golven zien‘, zeg ik ’s morgens tegen José tijdens ons ontbijt, eigenlijk geheel onverwachts. ‘Het is lang geleden dat ik golven heb gezien en ik ben hier nu toch’. ‘Ok’, is het antwoord van José, ‘Voor mij ook, dat is goed’. Ik kijk op Google Maps en zie een plaatsnaam staan Le Crotoy, aan de baai. Ik herken het uit het boekje van de camping waar we zijn terechtgekomen. We besluiten daar na het ontbijt naar toe te rijden.
Even terug: Gisteren zijn we, om 10:00 uur zoals gepland, vertrokken uit Herpen en zijn zonder problemen door België gereden en in Frankrijk aangekomen. In de buurt van Lille vragen we ons af waar we vannacht zullen gaan slapen. José is van de ‘Bonnefooi’, ik van het plannen. Ik laat het los. Weliswaar besluiten we samen welke richting we op willen, richting kust, maar verder laat ik het ‘grotendeels’ aan José over.
In het ‘Erkende Campings 2022’ boek van de ANWB, zien we dat er in de buurt van Abbeville wel wat campings zijn. Verder zijn er niet zo veel op onze / José’s route. Dat lijkt echter een geschikte omgeving om naar toe te rijden. José noemt een nummer op (van een camping) uit het boek en ik probeer via een grote onhandige gevouwen kaart, die bij het boek hoort, het juiste deelkaartnummer en de vermelde plaatsnaam, bij de correcte pagina uit te komen waarop meer informatie staat van de camping. 578 is camping Château des Tilleuls. Dit is misschien een potentiëltje. Het blijkt een mooie 3 sterren camping ‘En Baie de Somme’.
Na een heerlijk rustige nacht op de camping en het ontbijt, stappen we in de auto en rijden richting golven. We komen aan bij een soort van boulevard in het plaatsje Le Crotoy. Het is er koud, de zon is verscholen achter flinke wolken en er staat een flinke wind. Gelukkig hebben we regenjassen bij ons die we jaren, en dan bedoel ik echt, járen gelden gekocht hebben op de Hiswa Amsterdam.
Het plaatsje Le Crotoy ligt aan een, door het eb, drooggevallen baai. Wél mooi maar geen golven. Wat nu ? We drinken een bekertje Senseo koffie bij een strandkarretje. Ik kijk daarna op de kaart en zie op de kaart ‘Point de Vue’ staan. Dat is in de buurt en ligt aan de kust. Daar zijn ze (de golven) misschien wel te zien en besluiten die kant op te rijden.
Gaandeweg ontdek ik dat er helemaal geen weg naar het ‘Point du Vue’ is. Wel komen we dan inmiddels een bordje tegen waarop ‘Le Parc Marquenterre’ staat aangegeven. Er staat op Google Maps ook een restaurantje bij, mooi dan kunnen we daar misschien lunchen en besluiten de bordjes te volgen. Het wordt een pannetje ‘moules du bouchon’ met friet. Heerlijk.
‘Le Parc Marquenterre’ is een natuurpark en zien op een grote kaart bij de ingang dat er drie wandelingen zijn die ons talloze uitzichtpunten (point du vue’s) beloven. Een stoet schoolkinderen volgend komen we bij de ‘Billitterie’. José zwaait met een ANWB kaart naar de Franssprekende caissière, die volgens ons duidelijk stage loopt maar helemaal alleen is, en regelt korting op onze entree. Als ‘natuurvrienden’ mogen we beide met € 2,- korting naar binnen.
Het eerste uitkijkpunt is gelijk verbluffend mooi. We staan tussen de naaldbomen boven op een soort van duin en krijgen een prachtig overzicht van het natuurgebied te zien dat we in een 2 uur durende wandeling van dichtbij gaan bekijken. Er zijn in totaal, langs de keurig onderhouden en zeer afwisselende wandelroute, 13 uitkijkposten. Van die houten wanden met allerlei gaatjes waar je je camera tussen kunt steken om de natuur ongestoord van dichtbij te kunnen bezichtigen. Ik lieg niet, ze bieden alle dertien stuk voor stuk een geweldige kijk op dit prachtige natuurgebied. Tussen de Lepelaars, alle kleuren Reigers, Ooievaars, Futen, Meerkoeten, Aalscholvers en nog veel meer vogels met Franse namen zien we ook nog een wild zwijn. Afijn te veel soorten om op te noemen. Geen golven maar dit was zeker zo indrukwekkend (van dichtbij).
De dag blijkt een verrassing. Dit hadden we niet voorzien. ‘Dát is nu op de bonnefooi’, hoor ik José denken. Één – Nul voor José !
