Achter veel ergernissen zit een verhaal. Het is vaak een opeenstapeling van vaak terugkerende ‘dingen’ die het ‘gewoon’ niet doen of tegenwerken. Als je, zoals wij, niet meer hoeft te werken, lekker op vakantie bent en alle vrijheid hebt dan zou je toch zeggen…. Ergernissen, hoezo? Toch ervaar ik ook ‘last’ van bepaalde dingen om me heen. Hieronder staan er twee die wat uitgebreider worden toegelicht én nog wat andere zaken, die ik liever ‘anders’ had gezien.
1. Internet
Of liever gezegd, het gebrek eraan. Dat de wifi op bijna alle campings slecht, zo niet helemáál niet functioneert, daar heb ik me onderhand bij neergelegd. Ondanks dat ze ermee adverteren, er een ster voor hebben gekregen en het waarschijnlijk ook nog in de prijs hebben verwerkt, heb je er eigenlijk helemaal niets aan.
In Frankrijk heb ik me destijds een duur Oranje Sim-only abonnement aan-laten-praten. Tenminste zo voelt dat nu. €25,- voor 15Gb, één maand geldig. Die 15Gb, daar ben je zo doorheen als je huizen zoekt en veel foto’s bekijkt. Het is dus zuinig aan doen met dat abonnement. In Spanje heb ik n.a.v. een tip van Onno een Prepaid kaartje gekocht, ook van Orange. Die koste € 20,- voor 100Gb, ook een maand geldig. Het tweede Spaanse ‘kaartje’ is inmiddels verlopen én we zijn weer in Frankrijk. Ik ben weer overgeleverd aan zo’n dure kaart. Tenminste, dat denk ik. Toen ik van de week wilde informeren in Perpignan, bleek de winkel nét gesloten te zijn. De middagpauze geldt hier inderdaad ook in Frankrijk.
Los daarvan, even snel iets opzoeken op internet. Een reactie versturen als er iemand heeft gereageerd op mijn blog. Even mijn mailadres versturen als je dat hebt beloofd aan mensen die je hebt leren kennen op de camping. Kijken of er nog wat nieuws is gebeurd in Nederland op NPO-start. Vlog’s volgen van ‘lotgenoten’, zoals die van Onno, mensen die hier blijkbaar ook rondtoeren zoals Erik en Wilma en Jorik en Vivian. Inloggen bij de bank omdat je (toch) een mailtje ontvangt dat er een belangrijk bericht is binnengekomen. Afijn, zo is het ontbreken van internet óf het telkens verbreken van de verbinding een ergernis gebleken van de eerste orde. Soms mis ik het helemaal niet, maar als je snel even iets wil opzoeken of doen, blijkt het super irritant of bijna onmisbaar zelfs. Over onmisbaar gesproken, of afhankelijkheid … ergernis twee is eigenlijk nét zo erg:
2. Glucosesensors
Voor het controleren van mijn glucosewaarden (hoogte van mijn suiker(spiegel)) plak ik al een paar jaar, om de twee weken, een sensor op mijn arm. ‘Vroeger’ moest dat door in je vinger te prikken en een druppel bloed op te vangen op een stripje dat weer in een apparaatje ging etc. Een hoop gedoe. Daarnaast is het een momentopname. Je weet niet hoe hoog je suikerspiegel een uurtje geleden was, als je toen niet hebt geprikt.
Tegenwoordig, met zo’n sensor, hou ik mijn mobieltje tegen mijn arm en ‘pieperdepiep’, ik weet hoe ‘hoog’ (of ‘laag’) mijn ‘suiker’ is. Ook zie ik meteen of ik nog verder ga stijgen of dalen in de grafiek en kan daardoor snel anticiperen door extra insuline te spuiten of door iets te eten om een hyper op hypo te voorkomen. Superhandig.
De club die o.a. de sensoren opstuurt naar me, stuurt er waarschijnlijk in opdracht van de zorgverzekeraar, elk kwartaal ‘precies’ genoeg. De sensoren werken twee weken, dus ik ontvang 3 kwartalen 7 stuks en 1 kwartaal 6. Héél soms werkt zo’n sensor niet, dan ‘start hij niet op’ en ontvang ik in het displaytje van mijn mobiel de melding ‘Vervang sensor, Uw sensor werkt niet. Verwijder uw sensor en start een nieuwe sensor’. Op zich heel vriendelijk maar wél super onhandig als je er maar zo weinig hebt.
De laatste levering die door mijn schoonzus Martina zo vriendelijk vanuit Winterswijk is doorgestuurd naar Gabo de Gata in Spanje, is alweer bijna op. Op 9 februari plak ik de eerste sensor uit die levering, op mijn arm. Ik ontvang direct eerdergenoemde melding en volg die op. Op 24 maart gebeurt nogmaals hetzelfde. Ik neem me voor te bellen naar de leverancier maar ‘de tijd gaat snel’, er komt niet van. ‘Ik besluit’, weliswaar op aandringen van José, vorige week te bellen met de leverancier. Bij hen moet ik niet zijn, zij mogen niet ‘zomaar’ een nieuwe sensor sturen. Ik word verwezen naar de producent en ontvang een telefoonnummer via de mail.
Het duurt weer een paar dagen, kan vaak niet bij mijn mail vanwege ergernis nr. één, maar besluit dan toch afgelopen vrijdag maar eens contact te zoeken. ‘Iris’ van de helpdesk van Abbott BV, de producent, staat mij vriendelijk te woord en er volgt min of meer tot mijn verbazing een belofte; ze stuurt twee nieuwe sensoren op. Die gaan dan weliswaar naar Winterswijk maar ik vraag Martina ’gewoon’ of ze die weer door wil sturen, inclusief de inmiddels aangekondigde nieuwe kwartaalzending van de leverancier die onderweg zou moeten zijn naar haar.
Een dag later, eergisteren, plak ik mijn laatste sensor op mijn arm én de eerste meting gaat goed. Als we dan in Perpignan zijn en ik hou net vóór de lunch mijn mobieltje tegen mijn arm zie ik wederom de melding ‘Vervang sensor, Uw sensor werkt niet. Verwijder uw sensor en start een nieuwe sensor’. Precies waar ik ‘bang’ voor was. Bij thuiskomst van ons dagje Perpignan klim ik gelijk weer in de telefoon. Ik doorloop samen met de helpdeskmedewerkster hetzelfde ’script’ als de dag ervoor en wederom volgt een toezegging voor een nieuwe sensor.
Ik heb dus nu geen sensors meer en moet weer ‘ouderwets’ mijn vinger pijnigen. Dát is niet zozeer een ergernis maar a. het gevoel afhankelijk te zijn (geworden) van een dergelijke sensor, en b. dat die dingen het ‘gewoon’ af en toe niet doen terwijl het best wel lastig is om een nieuwe te krijgen is wel een dingetje waar ik me over op kan winden. Zelfs, of misschien ook juist onder de huidige omstandigheden.
Dan nog ter afsluiting een lijstje, in willekeurige volgorde, met andere ergernissen:
- Blaffende honden, dag en nacht.
- Mensen die niks (terug)zeggen, als je ‘goedemorgen’, ‘hola’ of ‘bonjour’ tegen ze zegt.
- De autonavigatie die niet de route aangeeft die jij zou willen rijden, binnendoor.
- Koud water in de douche, of dat het heel lang duurt voordat het warm wordt óf dat er een klein klote pisstraaltje uitkomt.
- Spanjaarden of Fransen die je het gevoel geven dat je (te) langzaam rijdt.
- Drempels, ontelbaar veel drempels, overal.
- Kreunende en andere geluiden vanuit de douche of toilet, naast je.
- Verliezen van José met Rummikub.
- Oh ja, én een campingdirectrice die me niet laat uitpraten, me niet als haar gast behandeld en zegt dat ik haar niet respecteer, maar gelukkig weet ik beter 😉
Niet alles is kommer en kwel (zie titelfoto). Gelukkig zakt het snel weer weg, de ergernis. Klagen hoor je mij niet, heb alleen even mijn hart gelucht. Mag ik ook een keer? Dank voor het meelezen en -leven. Alleen die wetenschap lucht al op 😉 Nogmaals dank.
“Gedeelte smart is halve smart” zegt een bekend spreekwoord. Ik hoop dat ik die halve smart niet alleen op mij hoef te nemen, maar kan delen met mijn medevolgers van deze blog. Mogelijk kan ik je doorverwijzen naar: https://www.psyblog.nl/2020/08/04/gedeelde-smart-is-halve-smart/
Groet en sterkte.
Hoi Albert, Ik heb het stuk gelezen. Goed gevonden. Mij ging het natuurlijk alleen om de ‘korte termijn’.
Toch bedankt voor je met name ‘cognitieve steun’, hoewel ik er ook wel een beetje ‘sociaal-affectieve’ steun in lees.
Dat is fijn, dank je wel.
Je zou ook ff Brigit Kaandorp moeten kijken….. Die heeft ook zo’n zwaaaaaaar leven. 😂
Misschien vrolijk je ervan op. 😜
Je bedoeld deze : https://youtu.be/BFugEoNNUFc
‘Spijker op z’n kop’ 😉
ps: Nu gaat het alweer iets beter hoor, met mij 😉 komt goed.
😂😂
Ik herken er veel. Dat van het internet niet. Je weet wel waarom!
Jaaaa, ben wel een beetje jaloers, wat zeg ik ‘stik’ jaloers. Je merkt pas hoe ‘handig’ het is als het gewoon werkt. Vanmiddag zitten we binnen want buiten regent het. De wifi van de camping is zeer matig. Veel mensen zitten in hun Camper, met hun eigen wifinetwerkje. Weinig ruimte in ‘de lucht’. ’s Avonds wordt het vaak wat beter, dan gaan al die oudjes vroeg naar bed 😉 Ik vrees echter dat wij ook vroeg onder de wol kruipen, het is (voor ons) ongewoon frisjes. Vroeg onder de wol lijkt me een prima idee, dan maar even geen internet. Zo lossen we dat dan op 😉
Hallo Eric en José,
ik was even wat achterop geraakt met lezen, dus ik moest even goed mijn best doen. Toch leuk hoor om te lezen over de verschillende plaatsen waar jullie zijn geweest. Ik kan me echter voorstellen dat je weer verlangt naar het echte werk, het zoeken van een mooie plek om te wonen. Nog 2 verhalen dan ben ik weer bij.
Toch wil ik nog graag even jouw ergernissen samen met jou relativeren. Internet kan wel eens even niet helemaal optimaal zijn, maar dit soort ergernissen kunnen je ook in Nederland overkomen. Zo heb ik een nogal bejaarde telefoon, die al lang aan vervanging toe is; soms heel lekker langzaam en dan start hij zomaar maar weer eens een keertje opnieuw op. Pensioen, alle tijd, dus later nog een keer proberen.
Voor de minimale hoeveelheid sensoren is de truc om een keer te proberen een kwartaal voor te komen lopen, dat doe ik ook met medicijnen; altijd een voorraadje van 3 maanden voor lopen. Probeer eens een extra zending los te krijgen door bijvoorbeeld aan te geven dat het pakket verloren is geraakt met de post. Eenmaal een kwartaal voor, dan ben je de stress van “heb ik er wel genoeg” voorgoed kwijt.
En dan nog wat grepen uit jouw lijstje ergernissen:
Honden die te veel blaffen is vervelend, maar mensen die te veel praten…….. ook niet echt fijn toch.
Mensen die geen goedemorgen zeggen, ja hoe ga je daar mee om. Ik kom ze ’s morgens als ik de hond uit laat ook wel eens tegen. Ik zeg altijd wel goedemorgen en als ik dan geen reactie krijg moet ik altijd lachen om mijn eigen gedachte die ik daarbij dan heb….. “slecht geslapen”, “geen zin in deze dag”, “de weg kwijt”, “ruzie met je vrouw of vriendin”. Meestal is de situatie dat ze via hun telefoon en een oortje een gesprek met iemand aan het voeren zijn; dat zie je niet, je hoort ze alleen maar praten. Ik denk dan steevast: “als je dit 20 jaar geleden had gedaan, dan werd je opgepakt en in een gekkenhuis (zo heette dat toch toen) geplaatst.
En dan Fransen of Spanjaarden (maar Nederlanders kunnen het ook hoor) die je het idee geven dat je te langzaam rijdt. Op de eerste plaats zouden ze je dankbaar moeten zijn voor het feit dat jij ze leert dat het goed zou zijn als de maatschappij eens in een wat rustiger tempo gaat, in plaats van dat het als gewoon wordt gezien dat iedereen zichzelf constant voorbij loopt. Op de tweede plaats is pensioen een prima baan met als hoofdregel “komen we er vandaag niet, dan komen we er morgen wel” oftewel “morgen is er weer een dag”.
Dan nog die navigatie…. weet je wat ik altijd zo ontzettend kan waarderen van onze navigatie juffrouw: regelmatig kies ik een andere route dan dat zij aangeeft. Ze berekent dan de nieuwe route en wijst me weer vrolijk opnieuw de weg. Soms wijk ik zo vaak af dat ik me wel eens afvraag of ze niet een keertje boos wordt van mijn eigenwijze gedrag. Een geweldig mens toch.
En tenslotte nog het verliezen van Rummikub van José. Eenvoudig, of niet meer met haar spelen (memory moet je ook niet met kleine kinderen spelen) of gewoon heel goed gaan oefenen.
Ik ga verder lezen en ben heel benieuwd hoe jullie zoektocht naar een huis verder gaat.
Groetjes Ben
Hoi Ben, wat een geweldige reactie van je. We hebben er allebei heel hard om moeten lachen bij het lezen. Ik neem het ter harte en hoop dat jij nog nét zo veel plezier hebt in het lezen van onze verhalen als wij in het ontvangen van je reactie(s). Dank je wel en tot snel.
Hoi Eric en José,
Ik start een beetje laat, maar ga proberen bij het begin te komen en alles terug te lezen, want ik was vergeten dat Corine al een hele tijd terug had gezegd dat iedereen jullie volgen kan.
Jullie weten denk ik ook niet dat wij jaren lang iedere zomer in Frankrijk met een oude camper hebben rond gereden, en dat we dat hopelijk deze zomer sinds lange tijd ook weer gaan doen!!! Dan kan ik jullie verhalen toch niet overslaan!!! Want misschien hebben wij tegen die tijd een mooi adresje om langs te gaan!!! Ha ha ha!!!! Heel veel succes met jullie zoektocht, en ik heb al even genoten van één van de verhalen!!! Ik hoop dat het internet beter wordt, maar ben bang van niet.😀😅 Maar wie weet tot ziens in Frankrijk!!! Hartelijke groetjes, Wilna Reesink
Hoi Wilna (en Geert neem ik aan),
Wat leuk dat jullie ons gaan volgen. Ik wist inderdaad niet dat jullie jaren in Frankrijk zijn geweest. Zoals je zult lezen zijn wij specifiek op zoek naar een huis in de omgeving van Bergerac, een iets grotere stad met voorzieningen. Liefst op een rustige plek om te kunnen genieten van ‘de tijd die ons nog rest’ 😉 Ik weet niet of je het kent. Ik begrijp dat jullie ‘weer’ op pad gaan of willen gaan met een camper ? We hebben een huis bezichtigd waar zomaar een aantal camperplekken bij gemaakt kunnen worden. Of we dát gaan doen weet ik nog niet, evenzo waar dit avontuur ons brengt. Maar als het wat wordt zijn jullie van harte welkom natuurlijk.
Veel lees plezier en heel veel groetjes van Eric en José
Hoi Eric en José,
Dankjewel voor je berichtje,
en ik hoop dat jullie zoektocht uiteindelijk een hele mooie plek oplevert, maar de zoektocht op zich, weet ik zeker dat al een ervaring is die jullie nooit meer vergeten, dus eigenlijk is het zowiezo al gedeeltelijk geslaagd, en ja, ik ga genieten van al jullie belevenissen, dus schrijf zo voort!!!
Heel veel Hartelijke groetjes terug!!!