Perpignan en Collioure

Ik kan me nog herinneren van vroeger, toen ik als klein jongetje met mijn ouders mee werd genomen op vakantie in het buitenland, dat je zo tegen het eind van de drie weken vakantie weer zin had om naar huis te gaan. Drie weken lang spelen met een bal, tennissen (zo heette dat toen nog), zwemmen in de zee of vliegeren aan het strand, bij slechter weer tekeningen kleuren in de voortent en zo nu en dan een speurtocht met andere kinderen die je op de camping had ontmoet.

Je leeft ernaartoe. Na drie weken heb je weer zin om in je eigen bed te slapen, met je eigen speelgoed te spelen, weer eens een keer te spelen met je Lego of de Fischer techniek die ik van ome Jan gekregen had. Weer in je eigen slaapkamertje en je had zelfs weer zin in school. Dat laatste heb ik nu niet meer, maar ik voel me wel een beetje zoals toen. Ik ben toe aan het vervolg van ons avontuur. Huizen bekijken en vinden waar we van onze ‘eigen’ stek kunnen gaan genieten, hopelijk. Ik heb genoeg steden gezien. Het landt niet meer. Het kan ook te veel worden lijkt het wel.

We genieten nog elke dag van onze caravan en de campings waarop we staan. De één bevalt wat beter dan de andere en de ene stad of regio blijft wat beter hangen dan de andere.

Afgelopen zaterdag zijn we naar Perpignan geweest. Een stad zo’n twintig kilometer hier vandaan. José is hier (heel) vroeger met een vriendin geweest in deze regio maar kon zich er niet veel meer van herinneren. Perpignan, weer een mooie stad met mooie gevels in smalle oude straatjes, een Cathédrale ‘Saint-Jean-Baptiste’ deze keer, een markt op ‘Place de la République’, een ‘Palais des Rois de Majorque’ (niet geweest) én deze keer een rivier mét water en mooi aangelegde tuinen in de bedding ervan.

We hebben inmiddels veel steden gezien, vergelijken heeft geen zin. We gaan stoppen met het bezoeken van de steden, ze verdienen meer aandacht dan ze van ons krijgen op dit moment.

Nog twee dan, Collioure, waar we eerste paasdag zijn geweest. Dát was niet zo’n heel goed idee volgens met name José 😉 Bij het binnenrijden van het plaatsje rijden we ons vast. Er zijn vandaag meer mensen met hetzelfde idee als ons. We keren om en parkeren de auto buiten het centrum maar ook op een bult.

Het oude havenstadje ligt vanzelfsprekend aan het water maar de auto staat zogezegd ergens op een (betaald) parkeerveldje (voor de kenners: Parking de Chateau d’eau) aan de rand van de plaats. Het is druk onderweg, lopend naar beneden maar toch komen we vrij snel in het centrum terecht. Daar is het nog drukker, er is een markt.

Collioure, waar we op advies van Piet een kijkje aan het nemen zijn, blijkt behoorlijk populair. Het is er ook wel gezellig en er is veel te zien. Huizen en vlaggetjes in Catalaanse kleuren, een Cháteau, een Eglise, een Fort en vast nog wel veel meer.

Er loopt ook een groep muzikanten die hun ronde doet en we ontdekken ook het restaurant dat is aanbevolen door Piet (Cafe Sola). Die is vol, geen plek meer voor ons. Ik weet niet of het altijd zo druk is maar vandaag, eerste paasdag is er geen plekje in een restaurant of op de terrassen onbezet.

Ik heb de stappen niet geteld maar we hebben op een x moment wel zo’n beetje alle straatjes van Collioure gehad. Het is er gezellig druk, misschien nét iets té. Zoals eerder opgemerkt: Het landt niet meer. Het kan ook te veel worden lijkt het wel.

We hebben besloten hier nog één of twee extra nachten op deze camping te blijven staan. Het bevalt ons goed. We maken daarna nog een stop in Carcassonne waar José ook nog herinneringen aan heeft en rijden dan door naar Bergerac.

Vandaag doen we de administratie, dat wil zeggen als de wifi mee wil werken. We moeten Ed en Ineke inlichten van onze komst eind van deze week. José zoekt een camping op in de buurt van Carcassonne. Ik werk mijn blog en Excel sheetjes bij en stuur nog wat andere mailtjes rond aan mensen die ik ken.

Zo meteen doen we eerst een lunch, daarna ‘uitbuiken’ in de Lafuma zoals gebruikelijk. Ach, zo erg is het ‘vakantie-vieren’ ook weer niet, maar zoals mijn vader altijd zei: ‘Werk gaat voor het meisje’, dus op naar Bergerac, op zoek naar ons nieuwe huis. Het wordt tijd.