Een goed begin… en eind

( Het duurt ongeveer 5 minuten om dit artikel te lezen )

Mauricio, onze eerste én Spaanse gast heeft zijn oordeel geveld. Zijn omschrijving, of in ieder geval de vertaling daarvan, laat nog wél wat te wensen over (‘… een klein huisje op het platteland… ’ 😉 ) maar ach, de eerste 10 is binnen.

Onze tweede boeking kwam van Dominique. Het was voor ons nog even onduidelijk of zij met haar vriendin of met haar zoon zou komen. Het wordt duidelijk als ze met haar overjarige Renault Kangoo de oprit op komt rijden en alléén in de auto zit. Ze stopt voor de voordeur, draait haar raampje open, en zegt zoiets als: ‘Je suis Dominique, c’est moi qui ai réservé une chambre avec vous.’. Dát is duidelijk, waarop ik vragend zeg: ’Oui, mais pour deux personnes’.

Afijn, lang verhaal kort. Terwijl we haar helpen haar koffer uit te laden vertelt ze dat ze hier eigenlijk met haar zus zou komen. ‘Haar zus?’, wie komt daar nu op, maar afijn. Die kon niet meekomen, zegt ze. Waarom is me niet duidelijk geworden. Dominique, een iets wat alternatief geklede mevrouw van in de zestig (denk ik), praat erg snel Frans en kent een klein beetje Engels. Bij mij is het net andersom maar samen komen we een heel eind. Duidelijk wordt, dat ze hier is voor een begrafenis in Lembras. Een vriendin van haar woont hier en, die haar man (of is dat heel erg dialect?), is overleden. Morgen is de begrafenis. Dominique is moe, ze heeft er ruim acht uur over gedaan om hier te komen. Ze komt rijden uit Grenoble waar zij woont. Ze gaat direct naar boven, frist zich op en vertrekt dan naar haar vriendin. Ze komt ’s avonds laat pas terug en we bespreken wat de plannen voor morgen zijn. Morgenvroeg wil ze graag om kwart voor acht ontbijt.

Mijn wekker gaat, om zeven uur. Ik heb een vers brood gebakken dat nét klaar is en ik doe drie croissantjes in de oven. Het ruikt heerlijk in huis. Ik kook een eitje en dek de tafel. De avond ervoor hebben José en ik besproken dat we het ontbijt gezamenlijk zullen nuttigen. Omdat Dominique wat moeizaam loopt, zag ik gisteren toen ze naar boven ging, kies ik voor de eettafel in ‘ons’ gedeelte van het huis. Eigenlijk is het idee om het ontbijt te serveren in de serre. Daar staat een ‘bartafel’ (maar) met hoge stoelen, waarschijnlijk niet voor iedereen even geschikt. Dat gaan we t.z.t. wel zien. Dominique schuift lekker aan in het ‘privé’ domein van ons.

We nemen gedrieën plaats en ‘nuttigen’ het ontbijt. Dominique blijkt een gezellig praatster, stelt veel vragen en is onder de indruk van ons huis. ‘Groot voor twee personen’, vang ik op. Nog steeds praat ze snel en veel Frans. Dat is op zich wel fijn, ik had al eerder aangegeven aan haar dat we veel willen oefenen en dat ze dus rustig Frans kan praten. Dat ‘rustig’ heeft ze niet helemaal begrepen maar afijn 😉 Doordat er veel Franse woorden voorbijkomen zitten er best wel veel tussen die ik begrijp en daardoor snap waar ze het over heeft, ondanks dat ik niet elk woord ken. Soms zegt ze iets en dan blijft het even stil, dan blijkt het een vraag en verwacht ze een antwoord te horen van ons. Afijn, samen komen we er wel uit.

Ze vertelt dat ze ‘mentor’ is geweest op een school. Ze bemiddelde met allerlei zaken die zich afspeelden bij leerlingen en zeker ook bij de ouders daarvan. Ze is inmiddels twee jaar gepensioneerd, maar over de manier waarop ze over haar vroegere werk verteld, zie ik de overeenkomt met die van Claire (van Claire en Piet). Zij is blij gepensioneerd te zijn. @Claire, het is te overleven dus 😉

Als ze uiteindelijk na het ontbijt naar de begrafenis vertrekt hebben we de dag voor onszelf. Ze komt pas ’s avonds laat terug om vrijwel direct weer naar boven te gaan. Ze is moe van alle indrukken en verteld ons dat ze morgenvroeg, vroeg weer richting Grenoble wil gaan. Hoe vroeg? Half zeven vertrek?. Oeps. Gelukkig geeft ze aan niet te hoeven ontbijten maar het op prijs te stellen als ze iets mee kan nemen. We beloven haar een lunchpakketje en zo geschiede.

Ook José staat de volgende ochtend om zes uur op. Weer gaat er een croissantje in de over, voor onderweg. Maar voordat ik een lekker vers eitje kan koken voor haar hoor ik Dominique al in de hal. Snel smeer ik twee boterhammetjes, pak een flesje jus, een mandarijntje, een banaan en stop ook het overgebleven eitje van gisteren in een zakje voor haar. Ze levert de sleutels in en we nemen afscheid van elkaar. Zij komt zeker nog een keertje terug, tenslotte woont haar vriendin nu hier zielsalleen in Lembras. We wachten af. Ook naar háár beoordeling zijn we benieuwd maar we hebben er het volste vertrouwen in.

Eerste paasdag vandaag. Als ik opsta zie ik weer een berichtje in mijn mail: ‘Booking.com – Nieuwe boeking!’. Weliswaar pas voor in Juni maar als het zo doorgaat, prima toch. Het is hier vandaag heerlijk weer, tijd om te genieten nu het (nog) kan 😉. (Zie titelfoto)

Vrolijk Pasen allemaal !