Het besef zijn taak vervuld te hebben geeft de gemoedsrust die de noodzakelijke voorwaarde is voor het genieten van lichamelijke rust. Vrije vertaling (reeds bij Sartorius, 1561)
Bron: https://www.ensie.nl/
Ik heb net een groot deel van het terras schoongemaakt. Ik weet dat het eigenlijk niet goed is maar ik heb daarvoor de Kärcher gebruikt. Een dag daarvoor heb ik het terras rondom het zwembad gedaan en nu dus ‘het zitgedeelte’. Na gedane arbeid is er voor mij een biertje. José neemt een wijntje, chipje en nootje erbij, dat is genieten voor mij. (zie foto’s onderaan dit artikel)
Het zwembad heb ik een aantal dagen geleden ‘opgestart’. Het was behoorlijk groen geworden de laatste maand. Het is voor het eerst dat ik het zwembad ‘ontwaak’ uit zijn winterslaap, dus even zien hoe ik dat aan ga pakken. Op gevoel, dat lijkt me een goed idee. Eerst maar eens het ergste groen opzuigen. Ter info: De cyclus van het zwembadwater is als volgt, Water zit in het bad, een pomp zuigt het water aan via drie ‘skimmers’ die in de wand en op het waterniveau zijn gemonteerd in het bad, dan gaat het water door een zandfilter gefilterd en word weer teruggeblazen in het bad. Enz. enz. Oh ja, onderwijl wordt het pH en het zout-niveau gemeten en bijgestuurd. (van dat zout wordt chloor gemaakt) Da’s te ingewikkeld voor nu 😉 Afijn, de skimmers halen voornamelijk het oppervlakte vuil uit het bad. Tijdens normaal gebruik moet je af en toe ook de bodem ‘zuigen’. Dat kan met een ‘robot’ maar wij doen het nog ‘met de hand’. Dat is normaliter een heerlijk ‘rustgevende’ bezigheid.
Bij het ‘zuigen’ worden de skimmers afgesloten door middel van allerlei knoppen in de kelder en wordt het water niet via de skimmers maar via een speciale opening, waarop een slang met zuigmond kan worden aangesloten, aangezogen. De rest blijft hetzelfde.
Gelukkig heb ik goede lessen gehad van Ed dus daarmee kom ik een héél eind. Afijn, de eerste stap is dus, denk ik, het ergste groen dat aan de wanden zit en op de bodem ligt opzuigen. Dat gaat goed totdat ik (vanzelfsprekend, achteraf) na zo’n vijf minuten hetzelfde groen dat ik heb opgezogen weer terug gespoten zie worden in het bad. Oeps, dat schiet niet op. Het filter is waarschijnlijk verzadigd. Het filter kun je schoonmaken door het water ‘omgekeerd’ door het zandfilter te laten stromen en dan af te voeren (in de goot). Ook daarvoor zijn diverse knoppen die moeten worden omgezet. Dat doe ik een paar keer maar het water wordt eigenlijk alleen maar groener en groener. Voorheen zat het groen gewoon ‘lekker’ aan de wand en lag het op de bodem, nu zweeft het allemaal door het water heen. Het is nu één groene zee. Ik denk nog, ‘ik kan het ook tijdens het opzuigen direct afvoeren in de goot’, maar dat kost wel wat kuub water op die manier. Ik weet niet zeker of dát zo’n goed idee is, dus..
Tijdens een bezoek aan Ed en Ineke, we waren daar tweede paasdag uitgenodigd en hebben heerlijk gegeten met hen en nog wat anderen, vraag ik toch nog maar even wat advies aan Ed. Met een glimlach op zijn gezicht, na mijn verhaal, komt hij komt al snel met dát advies. ‘Het afvoeren van het water tijdens de eerste schoonmaak (en daarna weer aanvullen met een paar kuub), kost minder geld dan het ‘herstellen’ van het groene water met chemicaliën’, is zijn bericht. Ok, daar zat ik dus toch niet ze heel veel naast 😉
Na de Pasen volg ik Ed’s advies, voeg wat extra chloortabletten toe (die ik in de kelder vond) en samen met José gooi ik 100 kg zout in het bad. Enkele dagen later zien we gelijk resultaat. Het groen verdwijnt als sneeuw voor de zon en het water wordt (gelukkig) zienderogen blauwer.
Afijn waar was ik gebleven. Oh ja, na gedane arbeid… Ik heb net een groot deel van het terras schoongemaakt en neem plaats achter mijn biertje. We zijn net aan het uitrekenen hoelang het filter eigenlijk moet draaien voor een zwembad van 100 kuub. Dat is afhankelijk van de temperatuur etc. Ingewikkeld. De telefoon gaat. José loopt, zoekend naar een rekenmachine, toevallig in de buurt en neemt hem op. Ze heeft een Franssprekende dame aan de lijn. ’Of we een kamer vrij hebben voor 12 april a.s.?’ ‘Euh, volgens mij wel’, zeg ik, als ze me vragend aankijkt. Ik check op mijn telefoon, ‘maar waar staat dat?, hoe kan ik dat zien?’. Het is even zoeken in de Booking.com app en dan zie ik dat we eigenlijk gesloten zijn. Dat heeft te maken met de verbouwing van onze haard, die in die week plaats zal vinden. Maar ja, als die klant graag wil komen 😉 waarom niet? ‘C’est d’accord’, laat José de dame weten.
De mevrouw is echter nogal ongeduldig. Als ze persé de prijs wil weten van de verschillende ‘opties’ die we hebben, blijkt de app van Booking.com toch nog niet zo handig voor mij. Ondertussen vragen wij ons af; ‘Hoe weet die mevrouw ons nummer?’ Als ik zelf op Booking.com een kamer zou willen boeken voor die datum, verschijnen wij niet eens in de zoekresultaten. ‘Hoe kan die mevrouw…?’ Prijzen zijn bij ons afhankelijk van ‘het seizoen’, dus ik wil ook niet zomaar een goedkoop tarief noemen tegen haar. De mevrouw is ongeduldig en na (blijkbaar te lang) uitblijven van een prijs én overleg met haar man zegt ze: ’Je ne ferai pas de réservations avec vous.’, en hangt op. Hmm, daar moeten we zelf iets op verzinnen. Er moet een overzicht komen van beschikbaarheid en prijzen ergens op de wand in het huis.
Nog geen vijf minuten later gaat weer de telefoon, nu is het mijn mobiel. Ik krijg een man aan de telefoon en denk, op één of andere manier 😉 ‘die hebben zich bedacht en willen toch graag komen’. ‘Of we een kamer hebben, voor één nacht’. ‘Ja, maar wanneer?’, vraag ik de man. ‘Aujourd’hui, nous sommes à votre porte’. En ik kan er niets aan doen maar weer schiet ik (deze keer ‘lichtelijk’) in de stress. Zitten we dan, ‘na gedane arbeid…’ in ons kloffie op het nét schoongemaakte terras. De kamer is niet opgedekt, de boiler staat (weer) niet aan.
Ik loop naar voren en daar staan onze ‘gasten’. Een oudere man en zijn vrouw van tachtig, uit Nantes. Ze zijn aan het rondrijden in deze regio en hebben besloten bij ons te komen slapen vannacht. Na een bezoekje aan het Ibis in Bergerac, wat ze tegenviel, heeft mevrouw op internet onze Chambres d’Hôtes gezien en staan nu dus ‘onaangekondigd’ bij ons op de stoep. ‘Dáár gaan we slapen vannacht’, had de vrouw gezegd tegen haar man nadat ze de foto’s van onze Chambres d’Hôtes op Booking.com had gezien. Ze zijn onder de indruk van het huis als we samen naar de voordeur gaan. Één en al lof over de tuin en de ligging van het huis. Ze blijken alleraardigst te zijn én niet de moeilijkste. Als ik ze vertel dat er mogelijk vanavond geen warm water zal zijn maar morgenvroeg wél, is dat voor hun geen probleem. We hebben geluk 😉
Snel pakt José wat lakens maar van bedden opdekken is geen sprake. Dát doet mevrouw zelf wel even, wij hoeven verder niets meer te doen, ze redden zich wel en wij worden naar beneden gedirigeerd. We nodigen ze uit iets te drinken beneden als ze gesetteld zijn, als goedmaker-tje. Een kwartiertje later zitten we met z’n vieren op het nét schoongemaakte terras. Zij drinken een glaasje water en wij drinken ons wijntje en biertje verder leeg. We hebben een leuk gesprek en alles gaat in het Frans. Niet alles krijg ik mee maar het Frans van José is ‘wonderbaarlijk’ 😉 goed. Wederom redden we ons ermee. Eten hoeven ze niet meer en ze gaan na een tijdje ‘lekker’ naar bed.
Zelfgebakken brood (met pitjes 😉), een croissantje, glaasje jus, een zachtgekookt eitje, plakje ham en een plakje kaas, een beetje jam én een kopje thee. Fransen ontbijten niet uitgebreid dus van alles is voldoende. Ze hebben overigens heerlijk geslapen, laten ze weten aan ons. Kortom, leuke nette mensen die helemaal tevreden, op hun gemak, hun weg rond half elf weer vervolgen. We worden zelfs uitgenodigd om, als we in de buurt zijn van Nantes, bij hen te overnachten. Ze wonen (ook) groot en blijkbaar vinden ze ons heel aardig. Mooi toch? Na gedane arbeid…
Nou, het ziet er weer piekfijn uit hoor. 👌
Het seizoen kan beginnen. 😎☀️