Verrassing

Claire en Piet, die we ontmoet hebben op de vorige camping Lestroubierre, vertelden ons dat ze ooit plannen hadden om in Mialet een tweede huis te kopen. Claire heeft ons zelfs toen via Facebook getipt over een te koop staand huis aldaar. Vandaag gaan we dat plaatsje dan maar eens verkennen. Het ligt op ongeveer 20 km hier vandaan. We doen het rustig aan en nemen vooral veel binnen weggetjes.

Zonder Claire en Piet tegen het hoofd te willen stoten: Geinig plaatsje maar ik weet niet of wij daar heel gelukkig zouden worden. Mialet is, voor zover wij dat kunnen beoordelen, een Frans plaatsje als zovelen, met, naast hier en daar een leuk huis, opvallend veel ’te koop’ staande woningen. Als we de auto parkeren in het dorp, valt José aan de overkant van de straat een geparkeerde auto op, met een sticker op de zijkant. Het (b)lijkt de auto van Pascale. Pascale is makelaar bij Beaux Villages Immobilier en verkoopster én eigenaresse van de woning in Mialet die Claire ons eerder heeft getipt. We besluiten aan te bellen en maken kennis met Pascale en haar man én met het huis. Al snel krijgen we bevestigd dat dít niet het huis voor ons is – dat hadden we al gezien en telefonisch doorgenomen met Pascale – en krijgen van Pascale veel tips over hóe we onze zoektocht wél succesvol zouden kunnen maken. Het tips die we al vaker hebben gehoord, zo van ‘let op de septic tank’ maar een bevestiging van wat we al wisten is nooit weg. We bedanken Pascale en haar man, nemen afscheid, drinken een kopje koffie op de kruising in het dorp om de hoek, nemen nog snel een selfie als bewijs voor Claire en Piet en vervolgen onze weg, in een bloedhete auto.

We komen uit in Nontron. Ik ken het bij naam omdat er wel eens huizen te koop staan. Daar zijn we niet in geïnteresseerd omdat het te noordelijk is. De grens ligt voor ons bij Perigueux. De lunch, die we nuttigen op een pleintje in Nontron, blijkt best wel ‘zwaar op de maag’. Of komt het door het toetje, drie bolletjes overheerlijk ijs? Bij gebrek aan de aanwezigheid van mijn Lafuma gaan we maar een stukje lopen door het plaatsje.

We zien een gebouw dat er uitziet als expositiezaal. Het opschrift luidt ‘Coutellerie Nontronnaise’. ‘Coutellerie’ heeft iets met messen te maken, volgens mij. Handgemaakte messen worden hier veel, in winkels en marktkraampjes, verkocht. Franse les: Met woorden – ‘Coutellerie’ – in combinatie met een beeld (de producten in een Coutellerie winkel of in een Coutellerie marktkraampje) leer je ook de taal, een beetje. ‘Coutellerie’ betekend volgens Google Translate ‘Bestek’ en geen ‘Mes’, bijna goed dus. ‘Coutellerie’ lijkt op het Engelse ‘Cutlery’, dus dat had ik kunnen weten. Echter wordt ‘Bestek’ naar het Frans vertaald ‘Couvert’. Afijn, het wordt tijd voor echte les. Ik pak binnenkort toch maar eens mijn NHA-boek er bij.

We besluiten naar binnen te gaan. Het blijkt een werkplaats waar messen worden gemaakt, met de hand.

Het Nontron mes is het oudste mes van Frankrijk en bestaat sinds 1653. Er waren ooit 5 smederijen in Nontron die daar gevestigd waren vanwege het aanwezige ijzererts, de zuiverheid van het water van het riviertje aldaar en de overvloed aan bomen in de omliggende bossen. Dit gebouw is speciaal ontworpen en is de enige overgebleven werkplaats. Sinds 1930 worden de messen (de bladen) gesmeed en gehard in Laguiole in Aveyron, hemelsbreed zo’n 175km van Nontron vandaan. Het mes wordt van start tot finish gemaakt door één van de 11 aanwezige ambachtsmannen en ieder mes is uniek. Hij maakt er, in meer dan 35 stappen, zo’n 20 per dag en daar heeft hij ongeveer 25 minuten per mes voor nodig. De handvaten zijn van lokale buxus bomen, die 15 tot 20 jaar groeien alvorens te worden omgekapt. Daarna wordt het hout nog minstens 4 jaar in de lucht gedroogd. Er wordt per jaar ongeveer 25 kuub hout gebruikt voor zo’n 55.000 messen.

De volgende dag op de camping is een zaterdag. Het is al vroeg onrustig. Voor veel Fransen zit de vakantie er bijna op, zij gaan naar huis. Ook de eigenaar van de camping, die volgens ons wat mensen schuw is- hij heeft tegen ons nog niets gezegd – is onrustig. Hij ‘scheurt’ afwisselend met een golfkarretje of met zijn eigen auto, meermaals langs onze plek. We staan op een hoek dus hier maakt hij met zijn karretje een ’turn’, waarbij hoorbaar het karretje wegglijdt over het losse grint, ondanks dat hij als bestuurder overhelt naar de binnenkant van de bocht. Hij maakt er echt een sport van. Met de auto komt hij wel tien keer op en neer van zijn huisje ietsjes verderop naar de receptie en terug. Mensenschuw, óf zou hij iets aan zijn benen hebben?

’s Avonds zien we hem aan tafel zitten met zijn vrouw, die van de receptie, en nog wat vrienden of familie die sinds een paar dagen naast ons staan met een camper. Die hebben ook nog niets gezegd, dus wij gokken dat het familie is. Vanavond is de afsluitende avond van het entertainment, krijgen we van de eigenaresse bevestigd. Er speelt een band. Het is een vier man sterke rockband genaamd Série Limitée. De eigenaar is in zijn nopjes, zijn vrouw iets minder. Er is namelijk weinig tot geen publiek. Eén tafel is bezet door hunzelf, een andere door aanhang van de bandleden en een derde tafel door ons twee. We drinken een kopje koffie én omdat het best wel gezellig klinkt nog twee biertjes daarna. Gisteren realiseerde ik me dat het dit weekend Volksfeest in Winterswijk is. Dat was altijd hét feest van het jaar. Ik kom er al lang niet meer, maar herinneringen leven op bij het horen van de muziek.

Aan het eind van de avond, zo tegen half elf, terwijl de bandleden hun installatie opruimen, zit iedereen (ook wij) aan dezelfde tafel. De eigenaresse heeft inmiddels een hele fles rode wijn achterover geslagen, haar coureur is binnen gaan biljarten, de aanhang rookt en drinkt er ook vrolijk op los en wij, wij legen ons glaasje en beloven volgend jaar terug te komen. Nu hebben we wel een paar puntjes van kritiek maar daar is nu het moment niet voor, vinden we. Om er hier toch een paar te noemen – als herinnering – Het is over het algemeen erg ‘onrustig’ op de camping, tot ’s avonds laat, na elven. De rondscheurende eigenaar is daar maar voor een deel de oorzaak van. De toiletten worden slecht, en soms helemaal niet, schoongemaakt. Het zwembad is twee dagen dicht geweest wegens een ‘Panne Electric’ maar dat is volgens ons nooit echt opgelost. Desondanks was het zwembad op een x moment weer open, maar waar je normaal gesproken van die spuitdingen hebt in de zijwanden, waar dan het gefilterde water weer terugkomt in het zwembad, was hier helemaal niets in beweging. Met als ‘onhelder’ water als gevolg. Dan hadden we een plek met weinig ‘ombre’ – een Frans woord dat we hebben geleerd – maar dat is natuurlijk onze eigen schuld. Wéér hebben we de lessen van die Duitser in Vezac aan onze laars gelapt.

Het is vandaag gelukkig wat rustiger geworden. Wel valt op dat er meer en meer Nederlanders, of in ieder geval niet-Fransen, tussen zitten die hier voor één of twee nachten komen staan. José sprak vandaag een man die met zijn schoonvader, maar opmerkelijker nog met een tractor en caravan, van Duitsland richting Bordeaux trekken. Wellicht in het volgende Blog meer over dat koppel. Ook gaan we morgen voor de tweede, of eigenlijk, derde keer het ‘potentieeltje’ bezichtigen, samen met Edward en Ineke. We zijn benieuwd.