Pindakaas en Hagelslag

Zomaar even wat herinneringen en ervaringen om ze niet te vergeten. Allereerst ons bezoekje aan Thiviers ergens vorige week. We bereiken het na zo’n 20 minuten lopen, bult op, vanaf onze camping. Het plaatsje zelf is rustig en niet echt spectaculair. Op zaterdag is er wel een gezellige markt, maar op donderdag, de dag dat wij gaan kijken, is er niet veel te doen. We nemen als lunch het ‘Menu du Jour’ bij het cafe/restaurant op een pleintje naast het ‘Office de Tourisme’.

Eigenlijk veel te veel, zo net na het ontbijt. Maar als we langer wachten dan is er helemaal niets meer te krijgen. Je moet in Frankrijk over het algemeen vóór 13:30 uur aangeschoven zijn anders ben je te laat. Tenminste dat is onze ervaring. Vervolgens kun je er wel lekker lang over doen. Terwijl tegen die tijd ook alle winkels dicht gaan, wachten wij op onze bestelde kost. We zijn benieuwd.

We krijgen ‘Rôti de veau or loff et ses linguines aux champignons’. (zie titelfoto) Wat champignons zijn, dat weet ik wel maar de rest is toch een klein beetje gokken. Het blijkt geroosterd kalfsvlees met pasta en inderdaad een stuk of wat champignons. Die liggen onderop. Een stevige maaltijd, na de flammekueche als vooraf en met het ‘Moulleux au chocolat’ – zachte chocoladetaartje – achteraf. Gelukkig is het bult af naar de camping en staat de Lafuma al klaar.

Zaterdags gaan we nog een keer, dan is het markt. Best gezellig ondanks de dreigende lucht, die uiteindelijk helemaal verdwijnt. Wat opvalt is dat iedereen zo netjes in de rij gaat staan en de verkopers alle tijd nemen om hun klanten te helpen. Bij bekenden duurt het nog iets langer want er moet blijkbaar van allerlei nieuws worden uitgewisseld. Maar ach, je komt vanzelf een keer aan de beurt en voor de rest van de dag staat vast niet veel gepland.

Als we er ’s middags op de camping achter komen dat we toch nog wat vergeten zijn, besluiten we naar de Lidl te lopen. Die is lopend in een kwartiertje vanaf de camping te bereiken. Weer bult op. Onderweg lopen we over het erf van een woonhuis langs het pad naar boven. De eigenaar spreekt ons aan. Hij vraagt of we ‘toevallig’ Nederlanders zijn. Ook anderen kunnen blijkbaar de nationaliteit raden aan de hand van, in dit geval, ons uiterlijk. Hij is zelf Italiaans, spreekt gebrekkig Nederlands en vertelt dat hij 16 jaar in Scheveningen heeft gewoond. Hij vraagt of we ‘Crazy Piano’s’ kennen. Er gaat niet direct een belletje rinkelen. Dan vraagt hij of we (Roel) ‘van Velzen’ kennen. Ja, die kennen we wel. Hij heeft blijkbaar, voordat ‘van Velzen’, ‘groot’ werd, samen met hem veel getoerd en waren collega’s van elkaar. Zo’n vier jaar geleden is de samenwerking geëindigd en is hij, getuige de oude kip caravan met Nederlands kenteken op het erf, hier beland. Op best wel een mooi en rustig plekje in een eenvoudig huisje, kijkend over het dal. Tegenwoordig heeft hij werk op cruiseschepen, waar hij voor het entertainment zorgt. Net als Joke en haar man, maar dan ongetwijfeld vele malen beter.

Het bezoekje gisteren aan Perigueux, de hoofdstad van de Perigord, was warm. Het was gisteren 34 graden. Voor een bezoekje aan een stad is dat niet de beste timing, maar afijn. Het is een mooie stad met een oud (Romaans) en nieuw gedeelte. Het heeft veel mooie kleine winkeltjes in de oude straten en er staat in de stad een enorme Cathedraal. De kloktoren heeft een hoogte van 62 meter en is de oudste klokkentoren in Frankrijk en de enige in Byzantijnse stijl in de wereld. Afijn de rest staat op Wikipedia e.d.

Ondertussen wordt er nog steeds van alles georganiseerd op de camping. Noemenswaardig was wellicht de spelletjesmiddag. In een grote tent hier op het terrein, hebben twee dames van ‘Boules et Billes’, diverse houten spellen uitgestald. Ze blijken er meer dan 70 in hun assortiment te hebben en hebben er zo’n tiental meegenomen. Als ik ga kijken, en van de Franse uitleg die naast elk spel op tafel ligt, niet zo heel veel begrijp, schiet al snel één van de dames me te hulp. Dan valt wéér op hoe bereidwillig iedereen is om je, desnoods in het Engels, te helpen. Overigens blijkt al snel dat op de andere kant van het papiertje een Engelse vertaling te vinden is. José komt ook kijken en we proberen diverse spelletjes uit. Leuk, ouderwets, geinig, echt camping. Bij de sjoelbak, die als ‘Billard hollandais’ wordt aangekondigd vragen de dames ons, of de (20?) schijven van het spel, twee of drie keer gespeeld mogen worden in één beurt. Dat weten wij eigenlijk ook niet. Albert? jij?

Dan vanmorgen, Paniek! De hagelslag is op. Als sinds mensenheugenis bestaat mijn ontbijt uit minimaal één boterham met pindakaas en hagelslag. Ooit heeft een ‘tante’ van mij waar we als klein kind uit logeren waren, en het ritueel niet kende, de fout gemaakt om een boterham met hagelslag en (daarna) pindakaas voor me te maken, maar dat werkt natuurlijk niet. Toch lief dat ze het heeft geprobeerd én het überhaupt in huis had. Waarschijnlijk ingefluisterd door mijn moeder!? In de kilo-pot pindakaas zit nog een bodempje maar de hagelslag is op. Zoals gezegd Paniek ! Nu gaan we over een klein weekje weer even op en neer naar Nederland, dus op het ‘To-do’ lijstje staat nu bovenaan ‘Hagelslag’, daaronder alvast ‘Pindakaas’.

Het was nog even zoeken naar een oplossing voor onze caravan, voor als we naar Nederland gaan. We willen hem niet helemaal heen en weer slepen over de ‘Peàge’. Het plan was eerst om hem hier op de camping te laten staan, maar ons opgedane beeld van deze camping, heeft het vertrouwen in die oplossing, geen goed gedaan. Een noodkreet via de mail heeft soelaas geboden. Hij krijgt tijdelijk onderdak bij Edward en Ineke, die hier blijkbaar ergens in de buurt een plek voor hem hebben. Hoe dat verder gaat lees je ongetwijfeld in het volgende blog.

Nu eerst mentaal voorbereidingen treffen voor morgenvroeg, het ontbijt.