Intermezzo

Het tweede huis, dat bij ons echt in de smaak viel, ligt in Conne-de-Labarde en ligt zoals gezegd naast het wijndomein ‘Verdots’. Het ligt tien kilometer van onze huidige ‘staanplaats’. We zijn benieuwd en voor onze eerste ‘wijnproeverij’ deze zomer in Frankrijk, vertrekken we vandaag richting wijndomein.

We rijden eerst naar het huis maar de wijn trekt meer. Het is prachtig weer. We volgen de bordjes en rijden tussen de wijnranken door, naar het wijndomein. Dat is niet ver, ik denk zo’n 300 meter vanaf het huis. We parkeren de auto voor een nieuw en indrukwekkend uitziend gebouw. Rondom zijn wijnranken, veel, heel veel maar niet zo veel als we gezien hebben bij Jacobs Creek in Zuid-Afrika maar toch, niet gek. Als we naar binnen gaan zien we niemand. Het is er erg stil. We lopen wat rond en bekijken de ‘best wel’ prijzige merchandise van de zaak. Verderop staan gegroepeerd per type en prijsklasse de verschillende wijnsoorten van het domein verspreid door de ontvangstruimte. Wit, Rose, Rood en Zoete witte wijn. ‘Zou je hier ook per fles kunnen kopen?’ Is onze gedachte nog.

We zijn hier niet alleen voor onszelf maar ook omdat we voor aankomende donderdag zijn uitgenodigd bij Ed en Ineke voor de Apèro. We willen een presentje meenemen en weten dat zij vaak deze wijn komen halen hier. Bij hen om de hoek.

We lopen wat rond en daar verschijnt een jonge dame die ons wil helpen. We ‘bestellen’ twee flesjes wijn, één wit en één rood, van de ‘middelste’ klasse. ‘Natuurlijk kan dat’ zegt de dame. Gelukkig. Ze worden zorgvuldig verpakt in een mooie doos mét strik. Klaar. Nu nog iets voor onszelf. We vragen of we wat van de ‘goedkoopste’ rode wijn mogen proeven. Dat kan, natuurlijk. We proeven en …

Ondertussen komen er twee andere ‘gasten’ binnen. Dit blijken Nederlanders, zo horen we aan wat ze fluisteren onderling. Ze lopen nonchalant door de zaak en smoezen wat. De oudere man, eind 50, is al wat grijs en heeft een baardje en een korte broek en polootje aan. Die is hier op vakantie, blijkens de outfit. De jongere man komt ‘goed opgevoed’ over en is waarschijnlijk zijn zoon, denken we. ‘Zullen we er een paar van die en een paar van die nemen’ hoor ik ze zeggen tegen elkaar. Ze willen echter eerst nog even alle andere wijnsoorten hebben geproefd, de snobs.

Wij besluiten ná de ‘goedkoopste’ ook de ‘middelste’ wijn te proeven. Die smaakt, inderdaad of uiteraard zou ik bijna zeggen, lekkerder dan de ‘eerste’, vinden wij. We proeven ook nog de ‘duurste’ wijn. Die is ook lekker maar nog ’te jong’ volgens de dame en is eigenlijk pas over twee jaar op smaak. Dát duurt ons te lang dus besluiten we één doosje van de ‘middelste’ mee te nemen, deze keer. Méér kan er niet in de caravan is ons excuus.

Ondertussen wordt het toch nog druk. Er is een groepje dat buiten uitgebreid uitleg krijgt. Twee mensen die twee doosjes op komen halen een ander groepje staat te wachten – totdat die twee uit-geproefd zijn. De twee Nederlandse ‘gasten’ vertrekken uiteindelijk met drie doosjes van dit, drie doosjes van dat én nog een doosje van die andere. Ok. Ze ‘lenen’ een steekwagentje en lopen alsof ze hier elke week komen naar hun auto en laden de dozen in.

Dit bevalt ons wel en gaan we vaker doen. Die wijn die komt wel op. Wij vertrekken met ons doosje en presentje richting caravan en komen nog even langs het huis. Dat bekijken we de volgende keer misschien nog een keer, spreken we af. De plek is in ieder geval goed van dit huis, op kruipafstand van het wijndomein.