In 1995 hebben José en ik elkaar ontmoet tijdens een geweldige camping rondreis door Australië. Met een ‘Coach’ – dat is een grote touringcar of bus – bestuurd door Peter onze toerleider vergezeld door kokkin Sue (- Ellen) en 38 andere internationale reizigers, reden we als individuele reizigers van Sydney via Adelaide, Alice Springs, Darwin, Cairns en Brisbane een rondje, terug naar Sydney. Een reis die zowel bij José als bij mij destijds hoog op het verlanglijstje stond. José gaf er zelfs haar baan voor op. Ik had gespaard en wilde wat van de wereld zien.
Wat ik opvallend vond tijdens de vele pauzes die Peter onderweg nam, om ons de schoonheid van het land te laten zien, was dat iedereen vaak naar dezelfde plek liep om dezelfde foto te maken. Een mooi uitzicht, een dronken Aboriginal onder een boom of juist de leegte van het land. Behalve José en ik. José zag én beleefde de dingen nét iets anders dan alle anderen. Ook ik liep dan vaak nét de andere kant op, en kwam dan José tegen onderweg. Later tijdens de reis hebben we elkaar beter leren kennen en nu nog steeds leren we van elkaar.
Volgens mij was het in het jaar 2000. José en ik kenden elkaar toen 5 jaar. We hebben toen nogmaals een reis door Australië gemaakt. Nu o.a. van Perth naar Darwin, dat is zo’n 4000 km enkele reis. We hebben toen in Perth een 4WD gehuurd die we 3 weken later weer in zouden leveren in Darwin. Uiteraard vooraf helemaal gepland en uitgestippeld door mij. Met diverse hoogtepunten onderweg die we zouden gaan bekijken en waar we de tijd voor zouden moeten nemen. – Ik houd ervan om te weten wat er komen gaat en zeg maar, wat zekerheid – Wat ik me van díe reis nog heel goed herinner was dat José al na één dag, bij aankomst in de eerste tussenstop, zei ‘Oh, hier is het mooi, hier blijven we een paar dagen’. Waarop ik reageerde met de woorden ‘Nee, dat kan niet dan komen we niet op tijd aan in Darwin. We hebben nog 3850 km te gaan.’
Op de vakanties daarna bleek al gauw dat bij José de vakantie al begint zodra zij in de auto stapt. Eigenlijk is het voor haar meer een avontuur, lijkt het wel. (Bijna) Niets is tenslotte gepland. Ze ziet wel hoe het loopt. Ik daarentegen, ga voor de bestemming. Een vakantie naar de Ardennen, begint voor mij pas in de Ardennen, en niet al bij Venlo. Ik neem de snelweg, José ontdekt de omgeving onderweg. Ik plan, José niet. Ik heb soms stress, José niet.
Vandaag werd bovenstaande nog maar weer eens bevestigd, zo lijkt het. Daar waar ik m.n. op zoek ben naar een huis, geniet José van de weg ernaartoe. Ik ben onrustig en twijfel, José ziet wel hoe het loopt. We lopen er vast wel een keer tegenaan. Natuurlijk wil zij ook een huis, een uitvalsbasis, maar niet per se vandaag of deze week, deze maand of dit jaar. Ze geniet van de weg ernaartoe. Ze ziet een hoop, leert heel veel en maakt veel mee. Ik ook, maar anders.
p.s: Vandaag hebben we ons ‘potentieeltje’ in Queyssac voor de derde keer bekeken. Ed was er om een stel Duitsers het huis te laten zien, voor de tweede keer. Concurrenten dus. Die wilden, zo vertelde hij ons, nog zo’n twee tot vier ton verspijkeren aan de woning. Grootse plannen dus. Dát zijn wij echter niet van plan en is ook niet nodig. Voor mijn gevoel is dit mijn ‘coup-de-coeur’ maar ook ik heb gezien, mét of zonder roze bril deze keer, dat er véél aan gebeuren moet. Niet structureel maar wel cosmetisch. Het inhuren van een aannemer, of een groep vrijwilligers, lijkt onvermijdelijk. Dit kan ik niet allemaal alleen. Zelfs niet als José meehelpt met schuren, schilderen en behangen. Dan zou het jaren gaan duren. Voor José werd het duidelijk, dit is een no-go. Véél te veel werk. Ik ben het daar misschien ook wel mee eens. We hebben nog niet definitief een beslissing genomen of uitgesproken tegen elkaar, maar hoogstwaarschijnlijk gaat ie van de lijst.
Ik hoor het José zeggen: ‘De ‘eindbestemming’ kan misschien ook wel bereikt worden door nog even de tijd te nemen, onderweg om je heen te blijven kijken, nog even te genieten van de vrijheid die we nu beleven en verder op zoek te gaan naar een woning waar we direct in kunnen trekken.’
Ik moet alleen nog even leren hoe dat moet 😉
Haha, zo te lezen zijn jullie inderdaad wel heel verschillend . Maar dat houdt de spanning erin en je kunt veel van elkaar leren ( als je dat wil natuurlijk) 😂
Spijker op z’n kop !