Mijn operatie

( Het duurt ongeveer 9 minuten om dit artikel te lezen )

Vandaag is de dag. Om kwart over zes gaat de wekker want om kwart voor acht word ik verwacht in het Rijnstate ziekenhuis in Zevenaar. Dat is zo’n drie kwartier rijden van ons huisje in Scherpenzeel waar we gisteren zijn aangekomen. Overigens een klein maar prima huisje op een ogenschijnlijk vriendelijk vakantiepark tussen de Utrechtse heuvelrug en de Veluwe in. Daarover ongetwijfeld later meer. Nu eerst mijn ervaring van ‘mijn operatie’.

We komen, ondanks de hevige mist die ochtend en dus veel langzaam rijdend verkeer, gelukkig op tijd aan in Zevenaar. Het is nog erg rustig in en rond het ziekenhuis. Al snel komt ‘Ellen’ ons ophalen en brengt ons naar mijn kamer. Ze heeft alle tijd, maakt een praatje en is oprecht enthousiast over ons ‘avontuur’ in Frankrijk, dat als zo vaak al snel ter sprake komt als ‘men’ vraagt waar we vandaan komen. Ze stelt ons goed op ons gemak. Dat is nodig want zelfs José vindt het nu alleemaal wel een beetje spannend worden zegt ze tegen mij. Da’s goed om te horen.

Eenmaal omgekleed in een operatiehemd en liggend in bed kijkt Ellen in de planning. ‘U staat om half tien gepland voor de operatie dus wordt rond kwart voor negen waarschijnlijk opgehaald’, zegt ze. ‘De geplande operatietijd is 52 minuten.’ Mijn ‘eerlijkheid’, tijdens de vele controle vragen, gooit echter roet in het eten. Omdat ik om vier uur vannacht nog een half glaasje sinaasappelsap heb gedronken, omdat mijn suikerspiegel te laag was, wordt na overleg met de anesthesist de operatie verschoven naar kwart voor elf. Er moet zes uur tussen zitten. Er wordt een grote pijl op het ‘juiste’ been getekend en we wachten geduldig af.

Dan word ik om kwart over tien opgehaald, het is zo ver. Ik neem afscheid van José en wordt naar een grote zaal gereden die me doet denken aan de beelden op tv tijdens de coronacrisis. ‘Hier lagen vast al die mensen’, schiet er door me heen. Er staat overal apparatuur, drie bedden met iemand erin en ik krijg mijn eigen plekje. Ik lig op de ‘uitslaapkamer’. Het is er inderdaad heerlijk rustig. Ik word ‘overgedragen’ aan een dame die mij aansluit aan van alles en nog wat. Ik laat het allemaal maar over mij heenkomen. Tijdens háár controle vragen heb ik het met haar ineens over een eerdere operatie, die moest ondergaan toen ik 10 jaar was ofzo, omdat ik destijds tijdens het spelen uit het raam was gevallen. Ze heeft zelf ook kinderen en voelt – niet met mij maar – als moeder wel met mijn ouders mee. ‘Dat moet afschuwelijk zijn geweest’ en trekt een gezicht van afschuw. ‘Dat is zo lang gelden dat ik het niet meer weet’, vertel ik haar, ‘maar dat zal inderdaad wel’.

Dan komt de Anesthesist én iemand die mee komt kijken. Hij plaatst eerst een ‘blokverdoving’ in mijn knieholte zodat ik straks zo’n 24 uur pijnstilling in mijn onderbeen heb. Het is dankzij zijn begeleidende uitleg mooi om te zien, op een monitor, hoe hij de zenuwbanen naar mijn voet ‘omringt’ met verdovingsvloeistof. Fascinerend. Ik voel het gelijk tintelen en warm worden in mijn been. ‘Dan is goed’, verzekerd hij mij.

Dan krijg ik een ruggenprik van hem. Ze zijn er als de kippen bij om ervoor te zorgen dat ik van de rand van het bed, direct ná het plaatsen van de ruggenprik, weer terug ga liggen op mijn bed. Anders moeten zij het doen, biechten ze op. Dat spul werkt inderdaad erg snel. Mijn hele onderlichaam gaat wederom tintelen en wordt warm. Als na en paar minuten de anesthesist vraagt of ik mijn knieën nog op kan tillen, lukt dat nauwelijks. Ze zijn heel licht en mijn benen zweven bijna omhoog. ‘Hé, dat is raar’. Geen controle meer. De ‘verlamming’ wordt steeds heviger. Na nog een paar minuten kan ik mijn benen helemaal niet meer bewegen. Als ik mijn huid aanraak, voelt dit als een deken, raar. Vanaf mijn navel is het gevoel helemaal weg.

De anesthesist is klaar en wordt ‘vervangen’ door Marleen. Ze heeft zware oogmake-up op en hoewel iedereen mondkapjes draagt, herinner ik me bij haar de piercing in haar tandvlees bij haar voortanden. Wat een rare plek, maar het heeft wel wat. Leuke meid. Zij zal tijdens de operatie ‘een oogje in het zeil houden’, vertelt ze me. Later tijdens de operatie is zij degene die ik de hele tijd zie en waar ik mee praat. Ik, over ‘ons avontuur’, zij over al haar vakanties naar Frankrijk, ze kent het dus goed, haar vakantie naar Roemenië afgelopen zomer en haar verbouwingen in hun nieuwe huis in het centrum van Deventer, die ze helemaal zelf doen.

Dan is het echt zo ver. Vergezeld van Marleen en de ‘hulp’ chirurg word ik naar de operatiekamer gereden, door een soort achteringang lijkt het wel. We passeren verschillende deuren en kom aan in een kamer met een hoop volk, apparatuur en licht. Het is een drukte van jewelste. Als ik verplaatst ben van bed, word ik weer aan geplugd en wordt mijn gezichtsveld geblokkeerd ‘zodat ik niet mee kan kijken’, grappen ze. Dat klopt. Ondanks dát, zie ik ineens ‘een’ been boven het doek uit komen. ‘He, dat is mijn eigen been maar lijkt van iemand anders.’ Weer zo’n raar moment maar toch ook wel geruststellend, ik voel in ieder geval helemaal niets meer. Dat is altijd mijn grootste angst vertel ik tegen Marleen, dat je tijdens het snijwerk langzaam weer dingen gaat voelen. Bij navraag blijkt de duur van de werking van de ruggenprik met name af te hangen van de hoeveelheid vloeistof die is ingespoten. ‘U heeft een kortwerkende hoeveelheid gekregen’, zegt ze. Hmm, dat is dan weer minder geruststellend, maar afijn, het zijn professionals, ga ik van uit.

Het gaat voorspoedig. Marleen houdt me op de hoogte, ‘Ja, het ‘sneetje’ is al gezet.’. Op een gegeven moment hoor ik een zaag. ‘Ze zijn nu met het bot bezig’. Dan, een enorme klap met een hamer of iets dergelijks, ik zie niets, er kraakt iets, ‘Ja, zo kan het ook, hoor ik de mensen aan het voeteneind tegen elkaar zeggen’. Waarop ik de chirurg hoor zeggen, ‘Tja, waarom moeilijk doen als het ook zo kan.’ Ik laat het allemaal maar wederom over mij heenkomen en ben allang blij dat ik er allemaal niets van voel, maar dan ook helemaal niets. Ik hoor een boor, denk ik, en even later zegt Marleen, ’Ja, de schroef zit erin’, De verbouwingen van Marleen komen weer aan bod en even later zegt ze, ‘Ze zijn het nu aan het dichtmaken’. De chirurg heeft ondertussen gevraagd hoelang ‘ze’ al bezig zijn. ‘23 minuten’ is het antwoord van Marleen en laten weten dat het allemaal voorspoedig en volgens plan verloopt.

Mijn voet wordt ingepakt en daarvoor wordt hij wederom boven het afdekdoekje getild. Ik zie weer ‘een’ been waarvan ik inmiddels weet dat het ‘mijn’ been is én ik zie een flinke ‘jaap’ aan de zijkant van mijn voet, bij mijn grote teen. Iets van 8 tot 10 cm denk ik wel. Dan zijn ze klaar. De chirurg neemt afscheid van me en ik bedank me vriendelijk bij hem. Ook een aantal andere mensen die ik toevallig, al liggend, kan zien en die ongetwijfeld een belangrijke rol hebben gespeeld worden door mij bedankt. Ik ben echt opgelucht.

Terug op de uitslaapkamer wordt ik overgedragen aan .. en aan .. Ze stellen zich keurig voor, waarop ik reageer ‘Dat ga ik echt niet allemaal onthouden hoor, sorry’. Tja er zijn inmiddels zoveel mensen langsgekomen die zich om mij hebben bekommerd en als er even later nog iemand aan mijn bed komt staan zeg ik tegen de dames die er al staan, ‘kijk, er komt er weer een aan die zich voor gaat stellen’, de dame kijkt me aan en ik zeg, ‘het mag wel hoor, maar ik ga je naam toch niet onthouden’, waarop een ander zegt, ‘maar we doen straks wel een quiz, als u de namen niet meer weet, mag u niet weg’. Er heerst overal een ogenschijnlijk ontspannen sfeer, dat doen ze goed.

De dame van de gipskamer wordt ‘opgeroepen’ en er wordt in no-time vakkundig en adequaat een ‘kunststof’ gips voet gefabriceerd door haar. Niks geen geklieder met gips, gewoon een verband dat binnen een paar minuten hard wordt. Met haar heb ik het over de planning voor de controle over twee weken en zij gaat vragen aan de ‘dokter’ of ik voor de controle over een week of zes écht weer naar Nederland moet komen. Niks geen prietpraat, gewoon snel en efficiënt, heerlijk. Ik was tenslotte al helemaal gerustgesteld door haar collega’s op de verpleegafdeling, dus dat is duidelijk nier háár taak. Prima. Als ze later terugkomt met een ‘loop’-schoen zie ik dat de afspraak over twee weken al staat ingepland. Over twee weken wordt het huidige ‘gips’ vervangen door een nieuw gips, legt ze uit. Hoelang dát erom moet hangt af van de bevindingen van de chirurg. Ze vertelt dat ze al antwoord heeft van de chirurg en dat die aangeeft dat hij mij heel graag ‘zelf’ wil zien om het goed te kunnen beoordelen. ‘Wie wil mij nou niet graag zien’, zeg ik nog tegen de gipsmevrouw, die nauwelijks reageert. Ze was ontzettend aardig en heeft volgens mij zoveel ervaring had dat zij zich niet eens heeft voorgesteld, realiseer ik me nu. Dat zou ik inderdaad toch niet hebben onthouden.

We moeten vóór vertrek nog even langs de röntgen. Als we de lift in willen, komen daar net ‘mijn’ chirurgen uit lopen. We herkennen elkaar en komen aan de praat. ‘Oh, ja, van die controle, of dat niet anders kon, iets met Frankrijk geloof ik’ zegt hij’. Al snel geeft hij aan dat hij inderdaad toch heel graag zélf dat oordeel wil vellen te zijner tijd. Iets anders is hij ook niet gewent, geeft hij toe. Duidelijk, dat bekijken we dan tegen die tijd wel hoe we dat logistiek gaan doen.

Bij de röntgen is het stil. We zijn direct aan de beurt. Er worden twee foto’s gemaakt en kunnen daarna vertrekken naar ‘huis’. Als José de auto voorrijdt zodat ik makkelijk in kan stappen blijkt dat ik mijn insuline, die nog boven in de koeling ligt, ben vergeten mee te nemen. Ze loopt terug en loopt ‘mijn’ chirurg – naam niet onthouden – tegen het lijf. Hij heeft de foto’s al gezien. ‘De foto’s zien er keurig uit, de operatie is gelukt’, vertelt hij tegen José. Aardige man.

We vertrekken met een gerust gevoel naar ons huisje in Scherpenzeel, alwaar deel twee van dit ‘gedoe’ kan gaan beginnen. Het herstel onder het genot van de verzorging van José. Als dát maar goed gaat?