De operatie is goed gegaan en gelukkig heb ik weinig pijn. Ik eet pijnstillers, zit of lig op de bank, kijk tv en huppel van de bank naar het toilet én weer terug. Het weinige bewegen en toch voldoende eten maakt het lastig om mijn suikerspiegel ‘binnen de lijntjes’ te houden. Ik moet daardoor vaak naar het toilet en dat is een heel gedoe met die krukken. Een onverwacht voordeel is dat het huisje klein is. Muren, tafels, stoelen en het aanrechtblad zijn allemaal binnen handbereik, voor als ik mijn balans verlies. Omvallen kan hier bijna niet.
Van het ‘landgoed’, wat eigenlijk gewoon een vakantiepark is met zo’n 120 huisjes rondom een grote boerderij, heb ik nog niet veel gezien. Ik ben nog niet buiten geweest. José doet regelmatig verslag van het aantal ‘bezette huisjes’ op het park, en de drukte in het zwembad. Af en toe doet ze boodschappen, met de fiets!
Overigens, hebben we die fiets in juni, toen we de sleutel in moesten leveren van ons huis in Arnhem, ‘tijdelijk gestald’ in een fietsenrek bij Essent op het terrein. Naast het Kema terrein. Tja, we moesten hem ergens kwijt, voor de liefhebber dachten we toen. Wel even het slot openbreken maar dan is iemand er vast weer gelukkig mee.
José is er tijdens mijn operatie afgelopen dinsdag eens gaan kijken én tot onze verbazing stond hij er nog. Wel wat stoffig maar na 4 maanden is hij weer achter in de auto gegaan en staat hij hier nu naast ons huisje. José heeft de bandjes opgepompt, de fiets schoongemaakt en is er al een paar keer mee op pad geweest.
Waarschijnlijk zetten we de fiets over een week ‘gewoon’ weer terug, voor ons volgende bezoekje aan Nederland. Ik ben benieuwd hoe lang dat goed zal gaan.
Het is nu dus de omgekeerde wereld. Normaal gesproken drie weken op vakantie in het buitenland, maar nu noodgedwongen 3 weken verplicht in Nederland. Wat zullen jullie straks weer blij zijn in jullie eigen caravan.