De Bruiloft

Het gezelschap is internationaal. Vrienden en familie die uitgenodigd zijn, zo’n 45 in totaal, komen uit Amerika, Engeland, Chili, Australië, Nederland en vast nog wel uit andere werelddelen ook. Er is zelfs een Russische bij. Engels is de voertaal dus van Frans leren komt deze dagen niet.

Ze vieren met z’n allen de bruiloft van Veronica, die van origine uit Amerika komt en Thierry die in Papua Nieuw Guinea is geboren. Ze zouden hun bruiloft vieren in 2020 maar covid maakte dat niet mogelijk. Het uitgestelde feest vond nu alsnog plaats rondom het Chateau Le Tour, dat destijds nog van Ed en Ineke was. Drie dagen feest in een setting zoals ik die alleen in een film wel eens heb gezien. De sfeer is een mix van Engels/Amerikaans, Australisch en Frans. De romantiek, het prachtige weer, het prachtige landschap en het gezelschap maken indruk, op menigeen.

De organisatie is in handen van Ineke. Ed is duidelijk al klaar met wat hun vroeger samen deden en staat wel paraat maar laat het verder allemaal over aan Ineke. Het is háár ding, zij heeft dit beloofd nog te doen, voor de laatste keer. Ze heeft veel mailcontact gehad vooraf maar heeft het echtpaar nog nooit gezien. Net voor het weekend komt het bruidspaar aan in de regio en maken ze kennis met elkaar. Het programma hebben ze zelf gemaakt, Ineke verzorgd m.n. de locatie, de fotograaf, het eten, wat taxi’s en regelt de muziek. Het gezelschap verblijft deels in het Chateau, de Bergerie en in onderkomens in de buurt.

Het beloofde draaiboek blijft uit. Ineke is te druk om het op te sturen, alles zit in haar hoofd. We ontvangen dan ook een dag van tevoren niet het draaiboek maar een WhatsAppje met de vraag of we ons morgenvroeg om half tien kunnen melden om de salades voor de BBQ te gaan maken bij haar thuis. Wel leuk werk, alles moet precies op tijd. Het is even aanpoten en dan weer wachten op de volgende gang. Verder weten wij eigenlijk niet zo veel, we horen wel wat we moeten doen.

Aangekomen bij haar thuis treffen we niet Ineke maar Ed in de keuken aan. Er moet van alles worden gemaakt. Het meeste vers en ‘huis’-gemaakt. Ed is vooral druk met het maken van Glutenvrij brood en Pulled-Pork, dat wel 6 uur in de oven moet. Wij worden verantwoordelijk gemaakt voor het fabriceren van Tomaten-, Aardappel- en Wittekoolsalade en onder andere de Ravigotesaus. Bij ons komen zulke dingen ‘gewoon’ uit het pak maar hier worden sommige kruiden zelfs uit de tuin rondom het huis gehaald. Ed maakt alles op smaak en tegen half vijf is alles wel zo’n beetje klaar. Alles wordt ingepakt en de één na de ander vertrekt richting Chateau waar de gasten zich al aan het verzamelen zijn.

Voor de BBQ worden we bijgestaan door Bert, de Nederlandse ‘vriend’ van Ed en Ineke die wij ook al een beetje kennen van de avondmarkten in Moeliëre, waar hij wekelijks met een kraampje staat. Daar hebben we een tijdje terug kennis gemaakt met Bert die hier sinds een jaar of zes ambachtelijk boert en koeien verwerkt tot heerlijke stukjes vlees. Hij is niet echt op de gelegenheid gekleed maar dat maakt Bert niet uit. Bert is gewoon Bert, een leuke vent met passie voor zijn slagersvak.

Terwijl alle gasten kennis maken met elkaar doen ze dat ook met de worstjes en stukjes kip die Bert heeft meegebracht. Verder niets dan complimenten van de gasten voor de salades en sausjes die op tafel staan. Als het tegen achten zo’n beetje ten einde loopt genieten ook wij van een beetje rust én van de worstjes van Bert.

Terwijl de gasten doorgaan met ‘hun’ feest zit voor ons de eerste dag erop. Dat wil zeggen, we drinken nog een borreltje bij Ed en Ineke thuis. Bert gaat ook mee en met z’n vijven wordt het toch nog laat. Het laatste Leffe biertje in huis wordt verloot en gewonnen door Bert. Tegen half één gaat ieder zijns weegs. Morgen is er weer een dag.

We hebben afgesproken om een uur of tien bij het Chateau. Bas is dan al aan het werk. Samen met zijn dochter Pleun staat hij aan de ‘Mise-en-place’ voor het diner van vanavond. Bas is samen met zijn vrouw Liz, dochter Pleun en zoon Janniek, zo’n twintig jaar geleden naar Frankrijk verhuisd. Zij zijn al jaren bevriend met Ed en Ineke en is de ‘Chef de cuisine’ van het restaurant van ‘Hotel Chateau Les Merles’.

Er is een hoop werk te doen dus ik word direct aan het werk gezet. Ik mag de paprika’s grillen op de BBQ. José mag zestig aardappels schillen en tomaten snijden. Om zeven uur is het diner gepland, of we het op tijd gaan redden is de hele dag de vraag. Ed helpt ook mee in de keuken en gelukkig worden we ’s middags ook nog bijgestaan door Liz. Dan ontstaat er ineens paniek als chef-kok Bas te horen krijgt dat het diner plaats zal vinden onder een tent die aan de andere kant van het Chateau staat opgesteld. ‘Dat is véél te ver lopen, dan krijgen we het eten nooit warm op tafel geserveerd’. Besloten wordt het eten uit-te-serveren vanaf een tafel die dichter bij de tent wordt neergezet. Uit het zicht van de gasten dus het blijft een hoop geloop.

Ondertussen worden opnieuw de taken verdeeld door Ineke. José en Liz ontvangen de gasten, die vandaag op hun best zijn gekleed, vóór het Chateau. Ze worden vanaf half vier verwacht. Om vier uur is de ‘ceremonie’ gepland, die iets later begint en ruim een uur duurt. De stoelen staan al in de tuin opgesteld, precies in de schaduw want het is behoorlijk warm in de zon. Het is schitterend weer.

Stiekem staan we allemaal vanuit de keuken door het raam te kijken naar wat er buiten gebeurt. Iedereen is stil als eerst de bruidegom en later de bruid het toneel betreedt.

Na de ceremonie is er tijd voor felicitaties en krijgen de gasten eindelijk een drankje. Ik ga met ‘onze’ hapjes rond. Ondertussen worden foto’s gemaakt en leg ik uit wat ik serveer. Een stokbroodje met rillettes van canard, spiesjes met een tomaatje en mozzarella en cup-jes met iets van paprika.

Om zeven uur wordt het diner geserveerd. Wel leuk werk, alles moet precies op tijd. Het is even aanpoten en dan weer wachten op de volgende gang. Het bruidspaar heeft gevraagd om een typisch Franse maaltijd. Vooraf dus een plank(je) met Charcuterie (vleeswaren en patés). Het hoofdgerecht is Margret de Canard. Dat bleek nog niet zo eenvoudig. Ze hebben in de regio last (gehad) van de vogelgriep dus eenden zijn bijna niet te krijgen en/of héél duur. Het lukt Bas echter om een lekker stukje eend te serveren. Wat er bijzit heeft allemaal een naam maar die weet ik niet meer. In ieder geval groenten en de aardappels van José. Alles is eerder al voorbereid. ‘Hoe beter de voorbereidingen ’s ochtends in de keuken, hoe makkelijker het later is’, heeft Bas mij ’s ochtends al geleerd. Als we klaar zijn met uitserveren, dat we als team met vijf personen zo snel mogelijk doen, snacken wij af en toe van wat er over is. Wij eten uiteindelijk nét zo lekker als iedereen.

Als de laatste borden weer van tafel zijn gehaald is het tijd voor het dessert. Het is een ‘Croquembouche’, een toren van soesjes gevuld met vanilleroom, bij elkaar gehouden met karamel. De taart is eerder die middag door José en Ed opgehaald bij een bakker in de buurt. ‘Voorzichtig rijden’, was de opdracht van Ineke maar dat bleek overbodig. Er zit zoveel karamel over de taart dat hij nauwelijks te serveren is. Het is één grote massieve massa. ‘Als die gevallen zou zijn was er nog niets gebeurd’, merkt Bas tijdens het aansnijden op. Nadat Bas met een hakmes een fles Champagne voor het bruidspaar heeft gesabreerd worden de soesjes verdeeld. Ook dit, hoewel niet zelf gemaakt, smaakt heerlijk. Wederom smikkelen wij achter de schermen een soesje mee.

Een uur later dan gepland, zo tegen tien uur ’s avonds, is het eten gedaan en verplaatst iedereen zich naar de schuur van het Chateau. Daar is een danszaal ingericht waar een DJ de gasten nog een gedenkwaardige avond bezorgd. Niet alleen de muziek en de vele discolichten dragen daartoe hun steentje bij maar ook zijn gedrag. Als we op dag drie ons weer melden is een omgevallen lantarenpaal, op de parkeerplaats bij het Chateau, het eerste dat we zien. Het blijkt wat uit de hand gelopen, die nacht ervoor. Van wat wij meekrijgen heeft de DJ niet alleen de verkeerde muziek gedraaid maar ook veel te veel (mee)gedronken de hele dag. Gelukkig hebben niet veel gasten het meegekregen, mij wordt zelfs gevraagd wat er is gebeurd. Gelukkig is dat niet mijn pakkie-an maar Ineke moet nog even aan de bak.

’s Ochtends op dag drie staat er een brunch op het program. Die wordt verzorgd door Bas en Liz. Wij hoeven ons pas, tot onze verbazing maar afijn, pas te melden om een uur of twaalf. Als we aankomen zit iedereen al lekker aan de brunch. We lossen Bas en Liz af, nemen afscheid van ze, wéér wat kennissen erbij 😉

Op deze laatste dag gaan sommige gasten weer naar huis. Met een aantal gasten spreek ik nog kort voordat het afruimen kan beginnen. Ze hebben het één voor één geweldig naar hun zin gehad. Met de Australische vader van de bruid heb ik in de tuin, terwijl ik de rommel bij elkaar vergaar, een iets langer gesprek waarin we praten over ons verhuisavontuur en de vakanties die we hebben gehad in Australië. Ik krijg bijna heimwee als ik met hem zo praat. Hij verteld verbaasd te zijn dat dit zo’n grote indruk op hem heeft gemaakt. ‘De internationale gasten, de Franse setting, de bruiloft, het eten, de bediening. Alles bij elkaar is het een héle bijzondere ‘gebeurtenis’ geweest’, vertelt hij mij. Ik ben het roerend met hem eens.

Rest ons nog het opruimen en de afwas, die niet misselijk is. De keuken wordt stukje bij beetje weer ‘normaal’. Onwennig van het werken en dus met pijn in onze voeten zijn wij weer een ervaring rijker, eentje die we niet zomaar weer vergeten. Nog twee weken, dan krijgen wij de sleutel van ons Chateau.