Granada

We hebben geboekt voor 3 nachten. Dat lijkt lang genoeg aangezien het hier een stuk kouder is als in Torrox. En we zijn hier tenslotte voor de warmte, in Spanje. We staan in de buurt van Granada om het Alhambra en de Sierra Nevada te bekijken. Vanaf de camping zien we de (eeuwig) besneeuwde bergtoppen van de Sierra Nevada al. Er ligt dit jaar echter aanzienlijk minder dan voorheen, horen we, tijdens het afwassen, van een van de leden van ‘de club’.

Eerst het Alhambra. We bereiden ons deze keer goed voor, denken we. We herinneren ons nog goed het debacle bij het ‘Real Alcãzar’ in Sevilla. Dus, bestudeer ik de website van het Alhambra goed. Er zijn meerdere websites die doen alsof maar ik heb de juiste. Er is een app mét audio-guide. Die downloaden we op de spaarzame wifi van de camping. Kaartverkoop ‘kan’ online maar ook ter plekke, lees ik verder op de site. Dat scheelt een hoop gedoe met online formulieren e.d. dus kiezen we voor het laatste. 50 Meter vanaf de camping is een bushalte dus opteren we voor een ritje met de bus. Iets verder lopen wellicht straks in de stad maar dat scheelt weer wat parkeerkosten.

Zaterdag, het is zover. We staan vroeg op en we vertrekken op tijd richting bushalte. We zijn 20 minuten te vroeg maar als we de poort van de camping uitlopen gaat er al een bus voorbij. ‘Is dat hem? Nee, die is veel te vroeg’. We lopen naar de bushalte, staan daar een half uurtje te wachten, geen bus. Hij rijdt ongeveer om het uur dus lopen we terug en nemen toch maar de auto naar de stad. Na een korte rit parkeren we hem bij het Alhambra, dichtbij.

Het is er druk. Er staan meerdere rijen en ook groepen die zich verzamelen. Het is onduidelijk hoe we binnen moeten komen. Er staan wel rijen maar niet bij het loket waar de kaartjes worden verkocht. Wij hebben nog geen kaartjes. Een aantal mensen met een grote ‘i’ op hun rug, leggen aan heel veel mensen die het ook onduidelijk vinden, telkens hetzelfde uit: ‘Mensen die online gereserveerd hebben in deze rij en mensen zonder kaartje in de rij ernaast.’ Het zijn beide wachtrijen om toegang te krijgen tot de wachtrij voor het loket waar de kaartjes worden verkocht. Eén van ons mag in de wachtrij de ander moet buiten de rij wachten ergens tussen de andere wachtenden. José gaat in de rij. Als het wachten in ‘haar’ rij wel heel lang duurt, omdat de ‘gereserveerde kaartjes wachtrij’ voorrang heeft tot de wachtrij voor het loket, hoor ik één van de ‘i’ medewerkers, wachtenden in Jose’s rij adviseren om online een kaartje te kopen. ‘Dat gaat waarschijnlijk sneller’.

Ik overleg met José. Die blijft staan in de rij terwijl ik met haar telefoon de ‘officiële’ site probeer op te zoeken. Daar lees ik dat bij registratie alleen een officiële ID kaart of paspoort geldig is voor toegang. Wij hebben alleen ons rijbewijs bij ons. Om teleurstellingen te voorkomen schiet ik wederom een ‘i’ medewerkster aan die bevestigd dat ons rijbewijs goed genoeg is voor toegang.

We gaan verder met de bestelling en vullen alle, en dat zijn er veel, gegevens in. Onder andere moeten we aangegeven in welk tijdsslot we de ‘Nasrid Palaces’ willen bezoeken, één van de hoogtepunten van het complex. We vullen 14:00 uur in. We selecteren een regulier kaartje voor mij en een 65+ kaartje voor José (scheelt toch ruim €6,-). De ‘confirmation’ van onze aankoop ontvangen we via een onduidelijke mail mét bijlage. Als ik de bijlage open lees ik: ‘This is NOT your ticket’. Ik lees verder: Om onze tickets te krijgen moeten we de bijlage tonen aan het loket waar de kaartjes worden verkocht. Ik doe weer navraag bij een ‘i’ mevrouw: ‘Oei, u heeft een kaartje met korting gekocht. Dat had u beter niet kunnen doen want nu moet u bewijzen dat u 65+ bent en daarvoor moet u in de rij’.

José is gelukkig blijven staan en is bijna aan de beurt. Maar omdat onduidelijk is of ‘haar’ rij überhaupt nog aan de beurt komt voor toegang, het is erg druk én de gereserveerde lijn heeft tenslotte voorrang, adviseert de ‘i’ medewerkster mij om achteraan in de andere rij te gaan staan, ‘de gereserveerde wachtrij’. Die is echter tientallen wachtenden lang. Als ik aan de ‘i’ mevrouw laat blijken dat dát niet gaat gebeuren, bedenkt ze zich en wordt er een collega ingeschakeld die ons gelukkig voor laat gaan.

Uiteindelijk ontvang ik onze kaartjes, na wederom lang wachten bij het loket waar de kaartjes worden verkocht. Ik haal José op uit ‘haar’ rij en we mogen, na controle van onze kaartjes en ID’s, uiteindelijk naar binnen. Op ons komt dit alles onnodig gecompliceerd over en ook de medewerkers bevestigen dat het een chaos is vandaag. Uiteindelijk worden we in het complex ook nog meerdere malen ‘gecontroleerd’ op kaartjes en ID. Geen idee waarom dit zo ingewikkeld is georganiseerd maar dat het beter kan, is duidelijk. Het is een smet op de dag.

We lopen vervolgens met heel veel andere mensen richting het Alhambra (Qal’at al-Hamra, rood kasteel):

Een echte paleisstad, ommuurd en onafhankelijk van Granada. Het werd gecreëerd door Nasridische koningen in de laatste periode van de islamitische heerschappij op het Iberisch Schiereiland (1238-1492)

Uit het boek: Het Alhambra

De tuinen en gebouwen zijn prachtig om te zien. We vallen van de ene verbazing in de andere. Ik ben echt onder de indruk van de schoonheid van de gebouwen en de omvang van het complex. Onze aandacht wordt echter afgeleid door het hele kaartjes gedoe, een app met audio-guide die niet blijkt te werken, het gebrek aan een plattegrond, de tijdsdruk van het bezoek aan de ‘Nasrid Palaces’, en niet te vergeten de vele, vele mede bezoekers. Zelfs het nemen van foto’s, leidt ons af van wat we willen zien en beleven. Foto’s nemen we dus spaarzaam en resetten uiteindelijk onze mind.

Je zou het complex, volgens het boekje, in 3 uur moeten kunnen bekijken. We lopen echter de hele dag rond. We doen het rustig aan. Er is zo veel te zien en te bewonderen, prachtig. Echt heel bijzonder, zeker de moeite waard. Wat we jammer vinden is dat in deze tijd van het jaar de tuinen niet in bloei zijn, dan moet het nóg mooier zijn. Gelukkig was het wél prachtig weer.

We hebben uiteindelijk een boek gekocht, met veel foto’s en achtergronden. Wellicht moeten we nog een keertje terug om het ‘hoe’, het ‘wat’ en het ‘waarom’, van het Alhambra echt goed te kunnen begrijpen.

Dan de Sierra Nevada. Vandaag maken we een ritje naar (de) Sierra Nevada. Een beetje onduidelijk maar naar mijn weten is dat zowel een besneeuwde bergketen, een natuurpark én een dorp. De rit gaat over een slingerende en deels 8% stijgende weg. Na een kleine 40 km komen we aan op ongeveer 2250 meter hoogte, in het dorp Sierra Nevada.

Als we de parkeergarage uitlopen staan we midden in het dorp. Het blijkt een echt ski-dorp. Veel appartementen, veel winkels, veel terrassen, veel mensen mét ski’s en zonder maar niet zo heel veel sneeuw. Het is er wel gezellig druk. In verband met het weinige sneeuw is er maar één lift en skihelling in gebruik. Zie onder voor nog meer foto’s van het dorp.

Vandaag, bij thuiskomst is er iemand van de club jarig en hebben ze blijkbaar afgesproken, heel anders dan we van ‘We zijn er bijna’ kennen (maar niet heus), om het gezamenlijk te vieren en zit de hele groep ‘gezellig’ bij elkaar. Het begint rustig, na een uurtje hoor ik muziek en na nog een uurtje staat ‘de harde kern’ te dansen en hoor ik ze zingen ‘Ik verscheurde je foto’ van Koos Alberts.

Albert, is het echt niet iets voor jou?