Na onze escapades in Barcelona en Sitges zijn we moe en houden een dagje rust. Alle indrukken die we opdoen moeten worden verwerkt. Ik wil graag de Sagrada Familia nog bezoeken maar heb op internet gezien dat lijn e16 naar Barcelona in het weekend helemaal niet rijdt. Met de auto kunnen en willen we niet, onder andere omdat we niet de juiste milieusticker hebben om Barcelona in te gaan. We denken erover na om dan maar een dagje langer te blijven en maandag naar de Sagrada Familia te gaan. Als we het daarover eens zijn probeer ik kaarten te bestellen via het internet. Dat gaat lastig vanwege het slechte internet bereik. De dekking is hier blijkbaar slecht en de wifi van de camping stelt al helemaal niets voor, maar dat zijn we inmiddels wel gewend.
Als het na de koffie toch lukt om verbinding te krijgen met de officiële site zie ik dat er a. voor zondag geen kaarten meer zijn en b. dat er voor maandag alleen nog kaarten na 17:00 uur beschikbaar zijn. Dinsdag kan nog wel maar dan moeten we nóg langer blijven hier. Tot mijn grote spijt, en met een slecht humeur als gevolg, besluiten we in een ‘soort van overleg’, een bezoek aan de Sagrada Familia dan maar voor gezien te houden voor dit jaar. Die houden we dan tegoed. Als compromis is misschien een bezoekje aan het Dali museum in Figueres een optie voor de laatste stop in Spanje?
De dames die we donderdag hebben ontmoet, Annemarie en Lian, hebben nog metro tickets over en boden eerder die ochtend al aan dat wij ze over kunnen nemen van hen. Ons besluit heeft echter als gevolg dat we die niet meer nodig gaan hebben en ik ga ze het ’slechte nieuws’ vertellen, later die ochtend. We komen aan de praat en hebben een gezellig gesprek. Ik beloof ze dat ik later die middag nog even terug zal komen voor het repareren van het fietslicht van Anniemarie. Als ik terugkom bij de caravan heeft José de ‘warme’ lunch al klaar en is aan het bellen met haar vriendin. Na de lunch gaan we beiden naar de dames toe en wederom hebben we met z’n vieren een leuk gesprek. Ze zijn benieuwd waar we terecht zullen komen en opperen een plek te vinden in Frankrijk waar we Camperaars kunnen ontvangen. Da’s niet de eerste keer dat iemand dat zegt, misschien is het een idee? We drinken een borreltje en gaan pas begin van de avond weer terug.
Als we bij zitten te komen van die middag komt een Duitse camper voorgereden twee plekken verderop. Ze staan in de schaduw, komen uit slecht weer, en ‘dus’ zet de dame haar stoel neer, net als die Belg eergisteren, op dé ‘zonneweide’ naast onze plek. Ze geniet duidelijk van de zonnestralen die ze in Duitsland zo heeft gemist en we komen in gesprek. Even later schuiven zij en haar man, op uitnodiging van José, bij ons ‘in de kring’. Wederom volgt een gezellig gesprek maar als het te koud wordt om buiten te blijven zitten gaat ‘ieder zijns weegs’.
’s Ochtends spreek ze me aan, ‘Of we zin hebben om mee te gaan op een wandeling, niet te lang, een uurtje of ietsje meer?’. Weer is er overleg nodig en besluiten we met z’n vieren te gaan wandelen in de buurt. Konstanze en haar man Filip hebben 20 jaar geleden in Sitges een paar jaar gewoond, voor zijn werk. Hij weet dat er vlak bij de camping een ‘Steilwand-Runde’ uit de jaren 20 aanwezig is die niet meer wordt gebruikt. Die gaan we bekijken op deze tocht.
We hebben een mooie wandeling en de hele weg praten we Duits. José praat veel met Konstanze, ik met Filip. Hij blijkt geen Duitser maar Czech en heeft een passie voor oude auto’s en plezier hebben in het leven. Hij werkt nu, voor zover ik het begrepen heb, bij een ontwikkelafdeling van Mercedes. We volgen Filip, die hier tenslotte de weg zou moeten weten, heeft hij gezegd. Als we aankomen bij de ‘Steilwand-Runde’ zijn we onder de indruk van de hoogte en de ‘schoonheid’ van de ‘historische’ baan.
Er rijdt zelfs een Porsche rond …
… en even later komt er zelfs een fiat panda voorbij 😉
Later laat Filip me een filmpje zien met Carlos Sainz (sr) die hier in 2012 het snelheidsrecord van de baan heeft verbroken. Daarvoor moest de baan deels worden opgeknapt.
Het ovale circuit van Terramar in Sitges is het decor voor deze video waarin Miguel Molina en Carlos Sáinz proberen (en erin slagen) het circuitrecord te verbreken aan boord van een spectaculaire Audi R8 LSM van het Red Bull-team
We wandelen verder en af en toe proberen we nog een glimp op te vangen van de baan. Daarna lopen we verder en praten over van alles en nog wat. Als halverwege echter blijkt dat er in de jaren toch wel wat veranderd is, keren we om en lopen hetzelfde stuk terug. We maken uiteindelijk een wandeling van bijna 11 km in twee en een half uur.
’s Middags rusten we uit totdat we op het matje worden geroepen bij de campingeigenaar. Dat blijkt een vrouw die problemen heeft met ons ‘parkeergedrag’. Lang verhaal kort, het loopt zo uit de hand dat als ik na een flinke discussie weer terugloop naar de caravan, ze me naroept, ‘I will call the police’.
Dat is uiteindelijk niet gebeurd en achteraf begrijp ik nog steeds niet hoe het zover heeft kunnen komen maar wat ik wel kan zeggen is: ‘Zo’n (klant)onvriendelijke camping(directrice) hebben we in al die maanden nog niet eerder ontmoet.’
De volgende ochtend blijkt dat zowel José als ik er toch slecht van hebben geslapen en we zijn dan ook blij dat we weer verder gaan. We nemen afscheid van Filip en Konstanze, die ons nog voorziet van eventuele wandeltips voor op onze nieuwe plek (die is dan nog onbekend). Dan volgt een mooie rit van 175 km door een bijna Oostenrijks/Frans ogend landschap waarna we vanmiddag aankomen op een mooie camping in Pals.
Hier zijn we super vriendelijk ontvangen en hebben een mooie plek. Een plek om even bij te komen. Een plek om ons voor te kunnen bereiden op onze retourreis naar Frankrijk dat hier 60 km noordwaarts begint.
