Offre d’achat

( Het duurt ongeveer 6 minuten om dit artikel te lezen )

Even terug, donderdag 4 mei. We hebben een afspraak met Tom, de makelaar van ‘het veel te grote huis’. Om tien uur worden we verwacht bij de apotheek in Lembras, een klein plaatsje om de hoek van Bergerac.

Tom staat er al als we aankomen. We rijden, zoals dat vaker gebeurt, achter elkaar aan op weg naar het huis. Dat ligt verrassend dichtbij. Daar wacht Adrian, de Engelssprekende collega van Tom. Hij zal de vertaling doen. Achteraf blijkt Adrian de eigenaar van het makelaarskantoor en Tom ‘zijn’ medewerker. De eerste indruk is goed, maar mijn eerst gedachte bij het huis wordt ook bevestigd, dit huis is eigenlijk veel te groot voor ons.

Als we binnen rondlopen is José verrassend optimistisch. De keuken is prima, de woonkamer is goed, zo positief heb ik José nog niet eerder gezien. Ik denk nog steeds, dit is veel te groot. Als we boven komen zie ik dat díe prima geschikt is voor het inrichten van 2 of 3 chambre d’hotes. ‘Zouden we dit kunnen en mogen verhuren als B&B?’, vraag ik aan Adrian. ‘Zeker, dat is een prima idee, geen probleem’. Dát verandert de zaak, merk ik aan mezelf. Toch weer terug naar het ‘oorspronkelijke’ plan? We lopen verder, ronden ons bezoek af en spreken af dat Adrian ons later die dag belt om door te geven of we het huis een tweede keer willen zien.

We plussen en minnen en worden beiden enthousiast. Als Adrian rond 6 uur belt, pols ik bij hem of er nog onderhandelingsruimte zit in de prijs. De vraagprijs van het huis is namelijk ons maximum vastgestelde budget. Hij geeft aan van wel, dús maken we een afspraak voor een dag later, 5 mei om 13:30 uur.

Als we aan Ineke, na een onrustige nacht, laten weten dat we mogelijk ons huis hebben gevonden komt zij op het laatste moment met nog een alternatief op de proppen. ‘Dat is echt een mooi huis, maar de eigenaar is er nog steeds niet zeker van of hij het wil verkopen. Ik zal Ed nog eens vragen er achteraan te gaan’. Hmm, net nu we er samen uit zijn gekomen vandaag misschien een bod te willen doen, is er een beter alternatief? We krijgen het adres van Ineke en rijden er, onderweg naar onze tweede bezichtiging van onze inmiddels beider favoriet, even langs.

Het voelt voor mij, gek genoeg, bijna als een bevrijding dat het huis niet is wat we zoeken. Midden in een bos, erg afgelegen, waarschijnlijk te duur, enkel glas én héél veel werk om dit weer op orde te krijgen. Inmiddels té veel, nu we een huis hebben gevonden waar we zó in kunnen en alles al klaar is.

5 mei. We ontmoeten Adrian om 13:30 uur op de oprit van het huis. Na ons zijn er gisteren nog twee bezichtigingen geweest máár er is nog geen bod uitgebracht. Dat is goed nieuws. Wél komt er vanmiddag nog iemand voor een tweede bezichtiging, of dat waar is? Dat moeten we geloven op de blauwe ogen van Adrian. Het huis staat sinds 6 weken te koop. We lopen nogmaals door het huis en nog steeds voelt het goed. Als we later in de tuin staan is hij natuurlijk benieuwd wat wij willen doen. Voor ons is dit allemaal nieuw, andere taal, andere cultuur, één makelaar voor zowel de verkoper als de koper. Adrian legt uit wat de mogelijk te nemen stappen zijn en José en ik besluiten ter plekke een bod te doen.

Tom gaat overleggen met de verkopers van het huis en neemt daarvoor plaatst op het terras bij het huis. Niet veel later komt hij terug met de ‘uitslag’. Eerst in het Frans tegen Adrian, ik krijg flarden mee maar zeker niet alles. Adrian maakt ons daarna in het Engels duidelijk dat het bod is geaccepteerd. ‘We hebben een huis gekocht.’ Meteen rijst in mijn hoofd de vraag, ‘hebben we te veel geboden?’ Voordat we het weten zitten ook wij aan de tafel op het terras en schrijft Adrian een ‘offre d’achat’. Het officiële document voor een ‘aanbod tot aankoop’. ‘Het huis is nu voor jullie geboekt, eventuele bezichtigingafspraken worden gecanceld of niet meer gemaakt.’ Het huis is voor ons. Een soort bevrijding op 5 mei, maar dan anders.

Toch wel spannend allemaal, wij voelen het beide in onze buik. De verkopers zijn zichtbaar blij. Zij willen vanwege ouderdom en ziekte zo snel mogelijk terug naar de UK. ‘Nu kunnen wij ook weer verder’, zegt de vrouw opgelucht. Ze zijn blij, ook voor ons. We nemen afscheid van iedereen, bedanken de verkopers en nuttigen een meegenomen boterham in een nabijgelegen park. Wist niet dat het er was. Maar we weten eigenlijk heel veel nog niet. Spannend.

’s Middags rijden we op de terugweg langs Ineke en Ed. Zij hebben ons erg geholpen in de afgelopen tijd. Zij lopen een verkoop mis, dus gaan we langs om het nieuws mondeling met ze te delen. Allebei zijn ze blij en verrast. De boventoon voert, begrip. We doen een drankje bij hen op het terras. Ed wist eigenlijk nog van niks en vraagt naar, ‘welk huis, waar staat het?’. Oh, da’s een mooie plek, de ‘goudkust’ van Bergerac. Máár een jaren 80 huis, op die locatie, dat is duidelijk minder goed nieuws.

Ed woont al 30 jaar in Frankrijk en heeft veel ervaring als makelaar. Hij is bouwkundige van origine en verteld ons dat er veel problemen zijn met huizen uit die periode op die locatie. Kleigrond en een gebrek aan kennis van funderingen destijds hebben al voor veel problemen gezorgd. Mijn maag draait om. Nee hé, het zal toch niet. Een kat in de zak?

Omdat we inmiddels goed bevriend zijn geraakt deelt Ed zijn expertise en verteld honderduit wat de beste strategie is om hier mee om te gaan. Direct, om half zeven vrijdagavond, belt hij een bouwkundige expert. Die blijkt bereid, vriendendienst, om volgende week donderdag een snelle blik te werpen in en rond het huis. Hij zal direct zien of ook dit huis problemen heeft en we kunnen daarna al dan niet een volledig bouwkundig rapport op laten stellen. ‘Kost wat, maar dan weet je in ieder geval waar je aan toe bent en ben je grote problemen vóór.’

We zijn er dus nog niet. Vannacht wéér een onrustige nacht. Hebben we eindelijk een huis gevonden, gaat het misschien toch niet door. ’s Nachts komen de twijfels, bij mij en ook bij José. Het zijn niet alleen twijfels, toch ook blijdschap en opluchting. Wij vinden het een heel mooi huis, zijn blij dat we er eindelijk één gevonden hebben en een besluit hebben kunnen nemen. Nu de volgende stap, die van donderdag 11 mei.