Op de valreep komt Ineke nog met een huis dat we kunnen bezichtigen. Ed en Ineke zijn nog onderweg vanuit Nederland naar hier, vanwege de begrafenis van Inekes moeder in Nederland, als ik een mailtje van haar ontvang. ‘Mochten wij ons vervelen, dan kunnen we alvast de locatie bekijken in Nausannes’, ‘De plek lijkt mooi’. Ze stuurt de gps-coördinaten mee. Die sturen we vervolgens door naar de auto, stappen in en rijden tien minuten later een oprit op, waar twee bordjes ons vertellen ‘Propriété privée’ en ‘Attention au Chien’. We negeren de bordjes en rijden tot aan het huis. Hoewel de deur van de grote schuur open is lijkt er niemand aanwezig te zijn. Uitstappen durven we aanvankelijk echter niet vanwege één van de twee bordjes die we zijn gepasseerd. Toch doen we een poging. Niets aan de hand. Het is er stil, alleen de wind waait hard.
De plek is inderdaad mooi. Het is er rustig, ruim, open en omzoomd door akkerland en een bos aan de achterkant van het huis. Aan de voorkant van het huis ligt een mooi gemaaide tuin met hier en daar een boom. Een idyllische grote boom staat naast een schuur en de twee stenen muurtjes die de toegangspoort vormen naar het goed. Het huis ziet er van buiten netjes uit, straalt rust uit, oogt eenvoudig en is van het model ‘Longaire’. De schuur is groot en zoals zo vaak begroeid met klimop en ander groen.
De foto’s van binnen, die we vooraf hebben bekeken op de site, waren niet echt ‘spectaculair’. Als Ineke aangeeft dat we zaterdagochtend of maandagmiddag de woning van binnen kunnen bezichtigen besluiten we te opteren voor de zaterdagochtend. Maandag zouden we eigenlijk al ergens in Spanje willen zijn, vanwege het weer en de temperatuur. Die zijn hier in Faux beide wat minder geworden sinds ons laatste verblijf. Het regent, waait hard en het is (op z’n minst gezegd) wat frisjes geworden.
Als echter blijkt dat zaterdag niet lukt omdat er dan al een andere bezichtiging staat gepland én maandag morgen de eerstvolgende mogelijkheid is, besluiten we dát niet af te wachten en een eventuele bezichtiging pas volgend voorjaar te doen. We vinden de prijs, op basis van onze inmiddels opgedane ervaringen, sowieso erg hoog en hebben dan ook onze twijfels of dit überhaupt onze ‘coup-de-coeur’ wel is. Ja, we blijven kieskeurig. Ineke laat in een sms’je weten ‘Lijkt mij ook prima om alles door te schuiven naar volgend jaar, dan zijn de prijzen wellicht ook iets gezakt’.
Vrijdag parkeren we de auto voor het huis in Conne de Labarde. Ons is verteld dat de bewoners inmiddels ‘terug’ naar Engeland zijn dus kunnen wij mooi even rondom het huis nog een kijkje nemen. Terwijl ik uit de auto stap en met m’n krukken in de weer ben, probeert José de klink van de voordeur uit. Ze schrikt als blijkt dat deze niet op slot zit en gewoon open is. Dan zie ik achter één van de ramen iets bewegen en herken kort daarna het silhouet van een persoon. ‘Ze zijn er nog’, roep ik naar José.
We drentelen vertwijfeld een beetje rond, wat te doen, en daar verschijnt de vrouw des huizes. Als José haar aanspreekt herkent ze ons nog van de bezichtiging, ondanks dat ze voor haar alzheimer terug naar Engeland moet. Ik neem nog wat foto’s en stappen weer in de auto op weg naar de E’Leclerc in Bergerac om nog wat boodschappen te doen. We staan daar even stil voor het schap met dekbedden. De nachten worden kouder maar met een fleecedekentje extra lukt het tot nu toe nog wel. We houden de centen in de knip en hopen dat we in Spanje niets extra nodig zullen hebben.
Inmiddels hebben we Ineke gesproken. ’Jullie mogen nog wel even blijven hoor’, laat ze ons weten. ‘Kijk maar wat jullie doen’. We hebben inmiddels besloten dat we zondagmorgen vertrekken richting het zuiden, om te beginnen aan een nieuw hoofdstuk van ons avontuur. Tenminste, zo voelt het.
