Dit was één van de mooiste huizen die we hebben gezien. Of in ieder geval, de lay-out en locatie ‘leken’ perfect.
Na ontvangst van de GPS coördinaten van de woning, wat zeer ongebruikelijk is maar wél heel aardig én handig, zag ik op Google-Maps dat er een ‘Ecole de Parachutisme’ in de buurt van het huis ligt. Na vragen hierover ontving ik het volgende antwoord (in het Nederlands): ‘…ivm de parachuteschool, inderdaad je kan de vliegtuigjes horen, wetende dat ze verplicht zijn om verschillende opstijg en landingsroutes te nemen. Gelieve te noteren dat ik ongeveer de helft van de eigendommen rond de parachuteschool heb verkocht en niemand heeft er echt veel last van of heeft spijt van zijn aankoop. Het hangt natuurlijk af hoe gevoelig u bent.’
Ok, de moeite waard wellicht, dus een afspraak werd gepland.
De superaardige makelaar, Xavier Baelen, troffen we al een avond daarvoor aan in het dorp. Hij had zijn kantoor naast ons logeeradres, Logis Hôtel le Midi, op een rotonde in het dorp. Hij verwachte, gezien onze nummerplaat, dat wij een afspraak hadden met hem de volgende dag. Dat klopte.
Tijdens de bezichtiging heeft Xavier ons veel verteld. Hoe het werkt met de contracten, wat er goed én fout kan gaan bij een verkoop. Ook dat in Frankrijk bepaalde paden altijd toegankelijk horen te zijn voor het publiek, ook al lopen die paden door jouw tuin. Hij gaf ons, als beginnend huizenzoekers, een goed gevoel. Hij had verstand van zaken en deed zich min of meer voor als makelaar ‘goeroe’ van de regio.
Zoal gezegd, ik was ‘bijna’ verkocht. Een mooi sfeervol huis met Gite, Zwembad én prachtig uitzicht. Er werd niet gevlogen die dag dus ‘overlast’ van de parracuteschool hadden we niet. Toen we echter buiten stonden te praten hoorden we, naast de in het dal beneden gelegen weg, ook veel ‘lawaai’. Bij navraag bleek dit te komen van een steengroeve die iets verderop gelegen was. M.n. déze overlast deed ons besluiten hier niet voor te gaan.
Montaigu-de-Quercy is een gemeente in het Franse departement Tarn-et-Garonne en telt 1440 inwoners. De plaats maakt deel uit van het arrondissement Castelsarrasin
Na de bezichtiging heeft hij ons nog een ander huis laten zien. Alléén van buiten want de eigenaren waren niet thuis maar wel twee overgevoelige en bijzondere katten die last zouden hebben van ons bezoek. Dit huis lag op een heuvel met een prachtig uitzicht. Als ik de foto’s nu terug kijk begrijp ik niet zo goed waarom we dit direct hebben afgewezen. Het was ons destijds ’te geïsoleerd’.
