Twee en een halve maand

( Het duurt ongeveer 9 minuten om dit artikel te lezen )

José dringt er al meerdere weken op aan dat ik naar de kapper moet. Dat is niet mijn favoriete uitje. Een hoop gedoe, geklets, gefriemel aan mijn haar en het resultaat is in mijn ogen vaak niet beter dan voorheen. Máár, José heeft een afspraak gemaakt voor vanmiddag 13:30 uur ergens in de stad. Er is geen ontkomen meer aan.

Tot die tijd ‘kan’ ik niet zo veel doen, dus dan maar even een update over de afgelopen dagen in dit blog.

De haard: Het is ze gelukt, de haard is weg. In twee dagen weliswaar én niet helemaal volgens plan maar dat is voor ons al niet meer vreemd. De vraag vooraf was even hoe de schoorsteen bevestigd zou zijn aan het huis of de haard. Rust die op de tussenvloer of op de haard, en als de haard wordt weggehaald komt dan niet het hele zootje naar beneden. Dát is één van de redenen geweest om e.e.a. uit te besteden bij deze klus. Hmm, had het (achteraf) liever zelf gedaan. Hoewel het een mega lomp en massief ‘ding’ was, viel het slopen wel mee. Met grof geweld hebben de mannen zich op de haard gestort. Met een hamer in de hand, overigens zonder handschoenen aan (wat ik nooit zou doen), zijn ze eerst de kap te lijf gegaan en daarna de ‘blokken’, één voor één. De blokken zijn voor een deel in het ‘veel te kleine’ aanhangertje van Jean gegaan, de rest is op ons net schoongemaakte terras gedumpt, op een zeiltje weliswaar.

Ze hebben het allemaal netjes opgeruimd, kan niet anders zeggen. Wat overblijft is een ‘lelijke puist’ aan het plafond, die kan niet weg. ‘Il y a un problème’, zei de sloper toen hij hem tegenkwam. Dat is de schoorsteen die tot boven het dak uitsteekt en dus ook tot nét iets onder de verdiepingsvloer. Een aandenken aan onze ‘Ugly Chiminey’, zoals de verkoper hem ooit heeft genoemd.

De volgende dag is één van de mannen terug geweest om ‘de puist’ af te werken. Van stucen is geen sprake geweest, dát hebben ze niet doorgekregen en doen ze dus ook niet. Gezamenlijk komen we tot de conclusie dat het afwerken van de vloer én wand met tegels het mooiste is. Dan hoeft de wand inderdaad niet gestuct te worden, dat klopt. Handig. Achteraf misschien maar beter om één en ander ‘te bedekken’ met tegels want van stucen of afwerken hebben deze mannen geen kaas gegeten. Dát had ik zelf veel beter kunnen doen, zeg ik met alle bescheidenheid. De puist is zó scheef ‘bekleed’ met plaatmateriaal door de man dat het betegelen nog een hele uitdaging wordt, door mijzelf inderdaad. Maar dat is dan weer ‘mijn probleem’.

Jean heeft ondertussen, met gevaar voor hemzelf en ander weggebruikers, meerdere keren moeten rijden met een véél te zwaar beladen aanhangertje om de hele haard van ons terrein af te krijgen. Hij keek er niet zo heel blij bij, maar dat is dan weer zijn probleem 😉

Overigens hebben we de tegels voor de vloer bij de bouwmarkt gehaald en nadat we daar ook mooie tegels voor de wand hadden gezien hebben we die online besteld. Die worden vandaag geleverd, hoe laat weten we nog niet maar het scheelde toch weer honderd euro. Ik heb nog ruim een week om ze er tegenaan te plakken, de nieuwe kachel komt de 30^e.

Gasten: Ondertussen gaat het leven gewoon door, ook tijdens de verbouwingen. Gasten komen en gasten gaan 😉 Nee hoor, zo gek is het nog niet maar we hebben wel alweer enkele boekingen binnen voor van de zomer én deze week twee keer een kamer bezet gehad.

Maandag kwam Lucas, een Franse jongeman alleen, die twee nachten bij ons heeft gelogeerd. Bescheiden, teruggetrokken, verlegen misschien wel. Werkt vanuit hier een paar dagen in de buurt in een ‘truck’ om glasvezelabonnementen van Orange te verkopen aan eenieder die daar behoefte aan heeft.

Dinsdag kwam daar de Franse Pierrick bij, in de ander kamer. Ze deelden de badkamer, geen enkel probleem. Pierrick is een man van middelbare leeftijd, is één nacht gebleven en bezoekt hier aardbeienkwekers in de buurt. Hij kent de Perigord/Dordogne goed en komt vanuit Bretagne zo’n drie á vier keer per jaar hier zakendoen. De aardbeien doen het hier goed volgens hem. Hij kent Nederland goed, ook van het zaken doen. Voor ons was het even onwennig met het ontbijt. Omdat ze beiden wat later wilden ontbijten, de één om half negen en de ander om negen uur, hebben wij (vooraf) ontbeten in de woonkamer en ‘de heren’ in de serre, waar overigens een heerlijk zonnetje ’s ochtends binnenvalt. Dat voelde een beetje raar, zeker omdat beide heren niet of nauwelijks spraken met elkaar. Zijn ze lekker rustig op zichzelf (en hun mobieltje), of voelen ze zich toch ook een beetje opgelaten zoals wij. Hum, de dat moeten we nog even uitproberen. Misschien is het toch leuker om ‘allemaal’ aan één tafel te eten?

Gisteren zijn ze beiden weer vertrokken, ogenschijnlijk is alles naar tevredenheid geweest, maar de beoordelingen moeten nog binnenkomen via Booking.com. Spannend wederom 😉

Klussen: Afwachtend op de tegels voor de haard-achterwand ben ik gisteren begonnen met de tussendeuren. ‘De tussendeuren?’, ‘Ja, De tussendeuren’. Daar had ik volgens mij nog geen verslag van gedaan, ‘ofwel?’ Afijn bij deze: José wil dus, en ik ook wel hoor, de openingen tussen de hal en de woonkamer af kunnen sluiten. Tot nu toe gebeurt dat met een geïmproviseerde gipsplaat die over was van de verbouwing én met gordijnen. Die openingen (tussen hal en woonkamer) vind ik eigenlijk wel een leuke ‘feature’ van dit huis maar praktisch is het inderdaad niet. In de winter tocht het nogal. En het is dan één grote ruimte van onder bij de kledertrap tot boven aan de overlooptrap, met de hal en de woonkamer erbij. Daar kan geen kachel tegenop.

We hebben op internet wat inspiratie opgedaan en het lijkt ons een mooi en leuk idee om er van die ‘moderne en trendy staallook deuren’ (zo heet dat blijkbaar) met melkglas in te doen. ‘s Winters hebben we het dan lekker warm en er is, indien wenselijk, ook een scheiding tussen het ‘gasten- en privégedeelte’ van ons huis mogelijk. Dan kijken gasten als ze binnenkomen niet direct de woonkamer in.

Van de opgevraagde offerte viel ik stijl achterover. Belachelijk duur die deuren, ‘dat moet ik, met mijn opgedane vaardigheden, zelf goedkoper kunnen maken’, dacht ik bij mezelf. Op mijn laptop heb ik in 3d wat deuren getekend, nadat ik op YouTube wat inspiratie had opgedaan. (Er zijn meer mensen die zelf van die deuren maken). Op internet heb ik vervolgens de goedkoopste staalboer opgezocht die ik vinden kon en heb een tijdje terug al stalen profielen besteld, een stuk of tien van 6 meter lang elk. Die moesten uit Toulouse komen en zijn vorige week aangekomen. Afijn, gisteren heb ik een eerste aanvang gemaakt met het zagen. Ja, eerst meten, meten en nog eens meten en dán pas zagen. Ik heb, zuinig als ik moet zijn 😊, nét genoeg besteld dus kan me geen foutje veroorloven.

Binnenkort lassen, schilderen en plaatsen. Dán het veiligheidsglas erin. Ik heb al wel gezien dat het plaatsen nog wel een uitdaging wordt. Het staal lijkt wel lood. Krijgen we dat op de plek? Én wordt het voor een kwart van de prijs nét zo mooi, we gaan het zien.

Budget: Onder het kopje budget, want dat raakt op, hebben we nog wel wat nieuw meubilair gekocht. Je kunt niet zes gasten én onszelf om twee oude strandbedjes bij het zwembad laten vechten, toch? Dús hebben we, in de voorjaarsverkoop, nieuwe stoelen voor bij het zwembad gekocht, drie nieuwe fleurige parasolletjes erbij, nog wat stoeltjes voor in de tuin (die waren zó goedkoop, die kun je niet laten staan) én een hele nieuwe ‘eettafel met zes stoelen’ voor op het terras gekocht. Alles is te zien op de foto’s op booking.com of labonnevoie.eu

Oh ja, vanuit een ander potje heeft José vorige week een nieuwe bril gekocht. Dat had nog wel wat voeten in aarde. Voor het laten maken van de glazen bleek een ‘ordenance‘ nodig van een ‘Ophtalmologue’. Die hebben het hier echter stervens druk. Twee én een halve maand geleden, ja je leest het goed, ‘twee en een halve maand geleden’ heeft José een afspraak gemaakt. Dat we een ‘ordenance’ nodig hadden kwamen we achter in de brillenwinkel. Vol goede moed had José zo’n ‘twee en een halve maand geleden’ een nieuw, nogal gewaagd, montuur geselecteerd. Bij de vervolgstap, het opmeten van de ogen, liepen we vast. Toen werd duidelijk dat we een ‘ordenance’ nodig hadden, of in ieder geval José dan. De afspraak bij de ophtalmologue vond vorige week plaatst.

Dezelfde arts die mij heeft geholpen met ‘de tak in mijn oog’, zag gelijk dat de huidige bril van José zijn beste tijd heeft gehad. ‘il est cassé’, zei de man en met een nieuw recept zijn we de volgende dag naar de brillenwinkel terug geweest. Onder alle honderden beschikbare brillen bleek die van ‘twee en een halve maand geleden’ nog steeds de beste keus. Deze week zouden we een telefoontje krijgen, dat het klaar zou zijn. Dat is lekker snel, maar zoals we inmiddels zijn gewend, is de telefoon nog niet gegaan.

Als ik vanmiddag bij de kapper zit, gaat José verhaal halen, óf haar bril. Hoe dan ook, het is maar goed dat ze hem nog niet heeft anders had ik ‘twee en een halve maand geleden’ al naar de kapper gemoeten van haar 😉