Wat ons zoal bezighoudt

En inderdaad, Maya en Teun, onze vrienden uit Apeldoorn, rijden op vrijdagmiddag met hun elektrische auto zo rond vijf uur de oprit op. Er komen meer dan één tas uit de auto die in de woonkamer worden neergezet. Ogenschijnlijk onvermoeid doen we met z’n vieren eerst een rondje door het huis en wijzen ze daarmee ook de weg naar hun slaapkamer voor deze dagen. Hoelang ze blijven is me nog steeds onduidelijk maar gezien de hoeveelheid bagage…

Maya is normaalgesproken ‘nogal’ kritisch om over Teun maar te zwijgen 😉 Hun ideeën over wonen en ‘je voorbereiden op de toekomst’ wijkt iets af van die van ons. Ik denk dat Maya graag vastigheid en zekerheid heeft. Teun is m.n. bang voor het gemis aan sociale contacten maar blijkt later toch ook de voordelen van ons huis wel te waarderen. Met name de omvang van het huis en de tuin baardt hen beide zorgen maar later concluderen ze ergens: ‘Ja, maar als je inderdaad helemaal niets daarnaast hoeft te doen, je hebt geen werk en je hebt de hele dag de tijd…!’. Precies, dan is het goed te doen. 😉

Natuurlijk hadden we een ‘boodschappenlijstje’ doorgegeven. Die spullen hebben ze dan ook meegenomen, waarvoor nogmaals dank. Wat als extra verrassing komt zijn twee kratjes, één met halve liters bier én één met typisch Nederlandse producten die worden uitgestald op de tafel en waarbij herinneringen worden opgehaald. Heerlijk, een goed begin.

’s Avonds krijgt Teun ineens telefoon van zijn schoonzus. Zijn broer blijkt, na een lang ziekbed, eerder die dag overleden te zijn. Het komt binnen als een bom. Teun is vanzelfsprekend van slag en direct worden alle plannen overhoopgegooid. Het weekje ‘vakantie’ bij Eric en José ziet er voor hun ook ineens heel anders uit. Tot slot wordt Maya ook nog grieperig tijdens de dagen dat ze hier is.

Een paar dagen bij elkaar, op een manier die je niet bent gewend, is een nieuwe ervaring. We praten veel met elkaar, natuurlijk ook over hoe Teun zich voelt. Het is voor ons/mij ook best wel vermoeiend. Iemand een weekje over de vloer waarbij ieder af en toe zijn eigen gang kan gaan, wat eigenlijk de bedoeling was, is toch iets anders dan ‘noodgedwongen en vrijwel continue’ een paar dagen met elkaar optrekken, samen eten, samen drinken, samen praten van vroeg tot laat, omdat nog niet bekend is wat de planning gaat zijn. Teun houdt zich goed. Na de eerdere ‘paniek’, komt er meer zekerheid over de datum van de begrafenis en wordt een retourdatum gepland. We maken er het beste van en hebben ondanks alles een hele leuke tijd met elkaar.

Tussendoor: Zaterdags zou ik een reünie hebben van mijn lagere school in Winterswijk, in Huppel om precies te zijn. Ik had er graag naar toe gegaan maar gezien het bezoek van Maya en Teun kwam de timing wat ‘ongelukkig’ uit. ’s Ochtends heb ik nog wel contact met René, een vroeger klasgenootje van mij. We proberen via Teams een videoverbinding tot stand te brengen maar ons beider kennis van de huidige technologie 😉, laat te wensen over. Het lukt uiteindelijk niet.

Voor veel van de voorgenomen uitjes is geen tijd. Een wijnproeverij kan echter niet achterwege blijven dus brengen we ‘s maandags een bezoekje aan ‘Le château de Monbazillac’ Het Château staat op de heuvelrug ten zuiden van Bergerac en is een Château zoals je je dat voorstelt. Het ligt ongeveer tien kilometer van ons huis en wij waren er nog niet geweest. Het was een bezoekje meer dan waard. We leren in het museumgedeelte meer over de druiven, de grond en de prestigieuze wijnen van dit domein. Verrassend.

Het is mooi weer, het uitzicht is prachtig, het kasteel zelf valt van binnen wat tegen maar de wijnen, de zoete witte wijnen die van het landgoed komen, smaken zó goed dat we een doosje meenemen naar huis. Dinsdagochtend vertrekken Maya en Teun weer richting Nederland. Dat we ze snel een keertje terugverwachten is duidelijk. Er is nog zoveel te zien, te beleven, te praten en te genieten de volgende keer, dan halen we alles in.

De verbouwing ligt al die tijd (vanzelfsprekend) stil. Dinsdag middag en de dagen daaropvolgend pak ik het daarom maar weer eens op. Het gaat niet snel, maar als donderdags de laatste gipsplaat van de badkamer wordt geplaatst komt ook het vertrouwen in de voortgang bij José weer wat terug 😉 Voor aankomend weekend hebben we een apparaat gehuurd om de gipsplaten tegen het plafond te ‘takelen’. Dan komt er schot in de eerste ‘gastenkamer’ voor de Chambres d’Hôtes.

Van de inschrijving bij de (Franse) Kamer van Koophandel heb ik inmiddels een bevestiging. Een percentage van de omzet draag ik straks af en ben daarmee, in de basis, verzekerd van (of is het tegen, óf voor?) mijn ziektekosten. Per één Oktober, begint mijn Chambres d’Hôtes, meer daarover hoogstwaarschijnlijk in het volgende blog. Nu eerst de kamer nog 😉

Dan nog even een vermelding van wat ons verder bezig- of tegenhoudt: Wantsen, sinds deze week worden we belaagd door wantsen. Hoewel de horren voor de ramen hun goede diensten bewijzen moeten we noodgedwongen opletten met de deuren. De deuren gaan inmiddels doorgaans dicht omdat het anders wel heel druk wordt in huis. Jammer, want buiten is het nog steeds prachtig weer. Met temperaturen van midden twintig tot tegen de dertig is het heerlijk buiten zitten maar na (of nog steeds met) de muggen ervaren we de wantsen nu ook als plaaggeesten rondom huis.

In de regio is de wijnoogst aan de gang. Naast ons huis is een (volgens mij) biologisch wijnveld ook aan de beurt. Hoewel we tijdens ons bezoek aan Monbazillac hebben geleerd dat er eerst een nachtje vorst overheen moet zijn geweest, horen we in de omgeving toch al machines ’s morgens vroeg al aan het werk. In het veldje naast ons worden de druiven met de hand geplukt. Er klinken stemmen en komen busjes ’s morgens aan en gaan ’s middags weer naar huis. Deze week is er behoorlijk wat leven in het doorgaans rustige veldje naast ons huis.

Verder zorgt een pijnlijke arm en een stijve nek bij mij voor de nodige overlast. Op ‘Ik vertrek’ kun je erop wachten, iemand die voortvarend begint aan de verbouwing van zijn droom en na 2 jaar niet meer verder kan omdat hij is ingestort met een pijnlijke rug o.i.d. Prachtig voor het verhaal maar dat gaat mij niet gebeuren. Ik stel me wel de vraag: ‘Ben ik het klussen niet meer gewend?, of heeft de nog-steeds-niet-aan-de-praat-krijgende-bosmaaier van Erica het probleem veroorzaakt?’

Afijn het zijn zo de ‘perikelen’ die je niet vaak hoort maar die er wel degelijk zijn. Het vorige blog baarde sommigen misschien wat zorgen en misschien deze ook wel weer maar zo ervaren wij het niet. Ik beschrijf het wellicht wat negatief maar wil vooral delen met iedereen die dat wil wat wij hier zoal beleven maar ook dat we nog enorm genieten van het mooie weer, het lekkere eten, de lekkere wijn én het goede leven.

Aanstaande is een bezoekje van een ‘oude klant van mij’, die in de buurt is en óók plannen heeft om hier een huis te kopen en benieuwd is naar onze ervaringen. En dán natuurlijk het bezoek van Henry en Corine, mijn zwager en zus. Daar kijk is heel erg naar uit. Ik ben alleen voor hun bang dat de kamer niet op tijd af gaat komen op deze manier. Sorry, alvast.