San Sebastian

In een nieuw groot boek van Lannoo’s over Spanje en Portugal, dat we in Nederland hebben gekocht, lezen we dat vanaf Mount Igueldo dé foto’s worden gemaakt die je overal van San Sebastian (Donostia in het Baskisch) op internet terug kunt vinden (zie titelfoto). Op weg van de camping naar de stad komen we langs dit uitkijkpunt. We betalen € 2,50 per persoon entree, parkeren de auto en lopen naar de ‘rand’ om van het uitzicht te genieten. Prachtig! De ober van het naastgelegen restaurant, die toevallig langs komt lopen, maakt een foto van ons en we spreken onze eerste woordjes Spaans: Muchas Gracias Senõr. Hij praat wel terug maar zover zijn we nog niet, het blijft vooralsnog bij vriendelijk lachen.

Als blijkt dat hogerop het ‘eigenlijke’ gebeuren is, verplaatsen we de auto zodat ik niet zo ver hoef te lopen met de krukken. Het is rustig vandaag. We ‘huppelen’ op de krukken wat rond, genieten van het uitzicht, een bankje en het weer en vervolgen na een uurtje onze weg naar de stad.

Parkeren doen we in een parkeergarage, in het centrum zo dicht mogelijk bij het strand. We gaan op zoek naar een lunchplek. Dat is weer even wennen hier in Spanje. Andere openingstijden, andere ritmes, andere gewoontes, anders eten… Ondertussen stuur ik een Whatsappje naar mijn nichtje Riemke, de dochter van mijn zus Corine (en natuurlijk haar man Henry niet te vergeten), met de vraag of ze tips heeft om te zien, te eten en uit te gaan. Zij blijkt, dat had ik nooit zo meegekregen (oeps), hier een half jaar stage te hebben gelopen. Ik ontvang meerdere tips die zo van het toeristenbureau afkomstig zouden kunnen zijn. De eersten gaan over bar-hoppen en pintxos (tapas), natuurlijk. Daarna volgen tips over welke bergen we moeten beklimmen en iets over surflessen die we zouden kunnen volgen. Als ik een foto terugstuur van mijzelf, leunend op Annie’s krukken, komen we aan de praat en appen heen en weer. Leuk contact dat we anders nooit gehad zouden hebben. Als laatste laat ze weten, dat mochten we in Valencia komen, zij ook dáár nog wel wat tips voor heeft. Ze heeft er als Au Pair gewerkt (blijkbaar, oeps).

We beëindigen ons bezoek, zo tegen zonsondergang, op een terrasje met een drankje. Het wandelen vandaag heeft mijn voet behoorlijk belast en ik vind het wel goed geweest. De tapas doen we deze keer ‘thuis’ in de caravan. We zijn hier nog wel even om de Spaanse gewoontes tot ons te nemen. Kunnen we ondertussen misschien op zoek naar een rolstoel of elektrisch stepje zodat het verplaatsen wat beter gaat. Het is toch een behoorlijke belemmering.