Een algehele APK, daar leek het op. Voordat we overgeleverd zouden zijn aan de Franse zorg, waarvan we nu nog niet zo goed kunnen inschatten hoe die is, laten we naar alle kwaaltjes nog even kijken door de diverse professionals.
Bij de huisarts wordt na een longfoto, i.v.m. een vervelend hoestje en een drukkend gevoel op de borst, niets gevonden. Wél wordt er door hem, na een röntgenfoto, een ‘hallux rigidus’ gediagnostiseerd – daarover later ongetwijfeld meer. Bij de mondhygiëniste wordt een versleten vulling gezien. Die wordt een week later door de tandarts vervangen. Gelukkig is dat pijnloos dankzij een nieuwe tandarts. Bij de oude, Joop, die net een paar maanden daarvoor met pensioen is gegaan, had dat ongetwijfeld ‘anders’ gegaan. Dat was echt een beul. Ik hoor hem nog zeggen ‘zachte heelmeesters maken stinkende wonden’. Lieve man hoor, maar ik hoop dat hij deze keer ongelijk had.
Dan nog naar de diabetesverpleegkundige, die tijdens een afspraak samen met de internist vindt dat ik toch nog maar eens een gesprekje moet hebben met een diëtiste. Het is maar goed dat we nog even in Nederland zijn want vandaag moest ik me daarvoor weer melden in het Ziekenhuis Rijnstate. Zo komen we toch nog een keertje in Arnhem en maken er maar een dagje ‘Arnhem’ van.
Na een, moet ik eerlijk zeggen, verhelderend gesprek, waarin ik nogmaals beloof om de koolhydraten (beter) te tellen, besluit ik de ‘eetmeter app te installeren en licht ik toe dat een vervolg afspraak over twee weken lastig wordt, omdat ik dan in ‘het buitenland’ ben.
Ik merk dat ik twijfel om mijn huidige omstandigheden te gebruiken als ‘excuus’ voor mijn slechte ‘grafieken’ in de FSL (Free Style Libre) app. Dat is natuurlijk ook maar deels waar, maar toch… Uiteindelijk licht ik toch maar toe dat de laatste tijd wat hectisch is geweest, ‘We hebben net ons huis verkocht, nog niets nieuws hebben, op dit moment leven we in een caravan enz enz.’ Ze schrikt enigszins maar vindt het ook wel ‘mooi’. Nét vakantie toch ? Ik kan me voorstellen dat het e.e.a. dan niet meer zo gestructureerd is ... Klopt helemaal ! Eindelijk een verpleegkundige die mij snapt. De rest van het gesprek loopt ‘soepel’.
Na ‘de laatste afspraak in Arnhem’, die een uur duurt in plaats van drie kwartier, halen we nog een laatste pakketje op bij ons ‘oude’ huis. Jean en Peter zijn niet thuis, ze hebben ‘ons’ pakje in de tuin gelegd, net zoals ‘onze’ postbode dat ook altijd deed als wij niet thuis waren. We parkeren onze auto in de ondergrondse parkeergarage van de supermarkt 100 meter verderop. De supermarkt kennen we, de parkeergarage waren we nog nooit geweest. Prachtig is ie.
Vandaar uit lopen we richting centrum, doen boodschappen bij de Hema, een winkel die hoeslakens verkoopt, lunchen in een restaurantje in ‘de 7 straatjes’ en lopen op de terugweg naar onze auto bij de supermarkt nog even door de ‘nieuwe’ tuin van Museum Arnhem. Die verbouwing is net klaar. We zouden daar naar toe maar daar is niet meer van gekomen. De tuin is prachtig, zeker met het mooie weer van vandaag.
Toch woonden we op een hele mooie plek, Arnhem is een mooie levendige stad, we woonden op loopafstand van het centrum, dicht bij een supermarkt in een huis met een nog mooiere tuin dan die van het museum enz. enz.
Je zou er nu al bijna heimwee naar krijgen, toch ? (op die drukke Utrechtseweg na, dan).