De afgelopen week

( Het duurt ongeveer 10 minuten om dit artikel te lezen )

Nou, waar zal ik eens beginnen? Het is alweer meer dan een week geleden dat ik mijn laatste blog heb gepost en er is best wel veel gebeurd. In mijn beleving dan. Door een (onduidelijke) fout in de website is de nieuwsbrief vorige week donderdag niet verstuurd, die ging over ons bezoek aan Carcassonne en de aankomst op onze vertrouwde plek in Faux. Het lijkt me dan ook het beste om het verhaal vanaf daar weer op te pakken.

Een dag na onze aankomst in Faux, op de Bergerie van Ineke en Ed, kwamen Anita en Cor daar ‘ook’ logeren. Anita, een goede vriendin van Ineke, is zaterdag een week later de 22^e (vandaag) jarig en heeft haar familie uitgenodigd om daar haar verjaardag te komen vieren. De meesten vliegen voor het weekend over van Nederland naar Bergerac. Anita en Cor logeren dan in de Bergerie, wat eigenlijk de Pocherie blijkt te zijn. De familie, 10 man, komt vrijdag en verblijft het weekend in de Bergerie. Lang verhaal kort, wij verblijven tot de vrijdag in onze eigen caravan, douchen in de Bergerie. Anita en Cor verblijven en douchen (hopelijk) deze hele week in de Pocherie. Vrijdag (gisteren) gaan wij op zoek naar een camping en komen dan dinsdag weer terug. Iedereen is dan weer weg en dan hebben wij het rijk weer voor onszelf alleen. Als alles goed gaat tenminste. Het ging namelijk gisteren al bijna mis maar daarover later meer.

Eerder had ik al aangegeven aan Ineke dat ik het niet erg zou vinden wat klusjes te doen in en rondom de Bergerie, als een soort tegenprestatie én om iets te doen te hebben zolang we daar staan. Ze weet wel wat: ‘Het plafond van de keuken moet opnieuw worden gewit’. Eén van mijn lievelingsklussen, witten, maar dan niet heus. Zeker niet als het ook nog eens allemaal van die donkerhouten balkjes heeft.

Afijn, José en ik klaren samen de klus. We verwijderen eerst maar eens járen stof en spinnen, daarna ontvetten we alles met een chemisch goedje, doen er dan her en der wat plamuur op en dan kan het witsel er overheen. Gelukkig heeft Ed goede verf gekocht, het dekt in één keer. Achteraf best wel een klusje dat voldoening geeft, om een aantal redenen: José en ik hebben het samen geklaard, we hebben alvast kunnen oefenen op andermans huis, het hoefde allemaal niet zo heel precies dus ik heb kunnen oefenen om het met ‘De Franse slag’ te doen. Uiteindelijk is Ineke zeer tevreden en maakt het resultaat, een wereld van verschil.

Ik pak ook nog een ander klusje aan. Het luik van het zwembad wil niet meer dicht. Ed heeft er een dag daarvoor slechte zin van gekregen en ik bied aan om er ‘samen’ eens naar te kijken. Ik heb er tenslotte ook zelf baat bij dat het zwembad lekker warm blijft, eenmaal opgewarmd door de zon 😉

Het is heerlijk weer. Een lekker klusje voor deze dag. Het is al bijna té warm om in de zon iets te doen. In eerste instantie komen we niet veel verder. ’s Middags vind ik het handboek van de installatie, alleen die is helemaal in het Frans. Gelukkig zitten er plaatjes bij en vind ik op internet een ‘Engelstalig’ YouTube filmpje waarop te zien is hoe de installatie werkt. Ik stuur de link ’s avonds door naar Ed en de volgende dag ondernemen we, nadat ik de bekabeling heb gecontroleerd en opnieuw heb aangesloten, een nieuwe poging.

Het gaat maar ten dele goed. Uiteindelijk denken we te weten wat het euvel is, de motor is defect. Hoewel Ed gerust is, dat dát het moet zijn, zit hij nu met een groter probleem en ik ook. Dat wordt zwemmen in koud water óf wachten op nog meer zon, die gelukkig nog volop schijnt.

Daarnaast bezoeken we deze week op zondag de markt in Issigeac en nemen wederom een kijkje bij het huis in Conne-de-Labarde dat een mogelijke kandidaat voor ons is. We lopen door de tuin en kijken door de ramen naar binnen. We willen het eigenlijk nog een keertje van binnen bekijken wat we later die week ook gaan doen. Vlakbij staat nóg een woning te koop. Ook daar rijden we langs en nemen er een kijkje door de poorten van de oprit.

Er is niemand thuis. Het ligt langs een weg en heeft uitkijk over de wijnvelden richting kerkje van Conne-de-Labarde. Het huis is wél iets duurder maar zo te zien helemaal af. Voor die woning maak ik een kijkafspraak via internet en wacht op een bevestigingsmailtje. Als dat niet komt gaan we langs bij de makelaar in Issigeac. Hij herkent mijn naam, weet van mijn mailtje maar omdat we via zijn ‘organisatie’ al eerder een huis hebben bezichtigd, weliswaar in een hele andere regio, zijn wij ‘als klant’ al bekend en moet ik zakendoen met de makelaar van destijds. Met hem, Silvain maak ik uiteindelijk een bezichtigingsafspraak voor a.s. dinsdag 16:00 uur. We zijn benieuwd.

We bezichtigen ook nog een andere woning samen met Ineke en Ed. Deze woning is recentelijk gedaald in prijs en valt nu binnen ons budget. Tenminste als hij helemaal klaar zou zijn. Dat is helaas niet het geval. Het blijkt wél heel mooi, een plaatje vind ik, van buiten en van een afstandje.

De locatie is perfect, heel dicht bij Bergerac en er zit 1 hectare grond omheen. Heel veel fruitbomen, een groentetuin, zelfs een veldje met wat wijn, een zwembad en een extra huisje iets verderop op het terrein. Die kunnen we eventueel ombouwen tot Gite of nog beter hobbyschuur 😉 Zo dicht bij Bergerac, dat vind je niet meer, zegt Ed tegen ons. Van binnen is hij grotendeels voorbereid, weliswaar enkel glas maar met vloerverwarming en de ‘bovenverdieping’, hoewel wat klein, is al grotendeels ‘professioneel’ geïsoleerd en afgewerkt met gips.

De huidige eigenaar, een oudere Fransman, die ook nog andere huizen heeft, neemt het werk van Ed en Ineke over en verteld honderduit over de ‘faciliteiten’ van het huis. In het Frans, dus veel begrijp ik er (nog) niet van maar Ed vertaald de belangrijke delen en dan blijkt het overeen te komen met wat ik dacht dat de man zei. Grotendeels dan in ieder geval. Ik ben heel enthousiast, José wat minder. Het is boven niet al te groot en er moet nog veel werk worden verzet. Daarnaast zit het in zijn huidige staat al tegen ons maximumbudget aan.

Maar als het eenmaal klaar zal zijn, dan heb je volgens mij een prachtig en ‘authentiek’ huis op een prima plek. Voor mij voelt het goed maar zoals altijd moeten we het samen zien zitten dus eerst nog maar eens een paar nachtjes slapen en dan misschien nog een keertje kijken? (Meer over deze woning lees je hier)

Na de lunch die dag rijden we samen met Ineke nog een keer naar het huis in Conne-de-Labarde.

Daar verschijnt Ed ook na een tijdje, die tussendoor een andere afspraak had. Met z’n vieren lopen we nog een keer om en door het huis en bespreken de voor- en nadelen. Ook wordt een vergelijk gemaakt tussen dit huis en dat van vanmorgen. Geen enkel huis is perfect. Ed geeft echter aan dat hij bij het andere huis méér voordelen ziet dan bij deze, ondanks de hogere prijs. Maar ja, wij moeten betalen, het is óns budget en kunnen het maar één keer uitgeven. Lastig.

We nemen nog snel een kijkje bij een woning in Monbazillac waarvan op de makelaars site alleen maar foto’s van binnen zijn te zien én eentje van het uitzicht over het dal. Dát is wellicht de moeite waard. Het blijkt echter meer een hotel dan een huis voor ons, véél te groot. De kijkafspraak die ik eerder had gemaakt zeggen we dus maar af. Dán is het al snel vrijdag en is het tijd om de feestvierders met rust te laten. We maken de caravan schoon, die ziet er eerst niet uit, later wat beter en kiezen een camping om naar toe te gaan. Het wordt de camping van Derrick. Daar hebben we vorige zomer ook gestaan toen we net de sleutel hadden ingeleverd. Het wordt onze derde keer.

We zijn op weg naar Vézac naar de camping voor dit weekend, totdat er plots een auto op de verkeerde weghelft rijdt. Hij komt in een flauwe bocht recht op ons af en we schrikken ons allebei kapot. Ik trap vól op de rem, voel de caravan duwen en daarna blokkeren in mijn rug. Ik kan geen kant op. Er komt een grote zwarte SUV recht op ons af. Op het laatste moment corrigeert hij zichzelf en schiet zijn eigen weghelft weer op. ‘Wat zat die lul te doen!’ José schrikt enorm en zegt: ‘Ik zag de dood voor me’.  Ze is zó geschrokken dat de tranen haar in de ogen staan. Ik kan moeilijk stoppen, er zitten nog twee auto’s achter me. We rijden geschrokken door en komen uiteindelijk weer wat tot rust. ’s Avonds is José kapot, van de schrik en ook ik ben moe want …

Hoewel we uiterst vriendelijk worden ontvangen door Caroline en Derrick van camping Les Deux Vallées staat ons een tweede verrassing te wachten die dag. De koelkast in de caravan doet het niet meer. Diepvries spullen zijn aan het ontdooien en andere spullen zijn nat. Mijn eigen onderzoek levert niets op. Ik bel ‘Jan van Schaffelaar’ waar we de caravan hebben gekocht en krijg ná de telefoniste een monteur uit de werkplaats aan de lijn. Ook hij staat in een Dethleffs caravan en doet zijn best om uit te leggen op welke knopjes ik allemaal moet drukken. ‘Zie je dat, zie je daarnaast dit… ‘. Dat weet ik allemaal al en heb het ook zelf al uitgeprobeerd maar wil hem niet voor het hoofd stoten en laat hem zijn uitleg doen. Hij vraagt wel 4 keer of ik zeker weet dat de caravan is aangesloten op ‘de paal’. ‘Ja, ja, ja en nog eens ja’.

Als hem later in het gesprek duidelijk wordt dat ik ‘best wel handig’ ben, adviseert hij mij de koelkast met een verlengsnoer en een kroonsteentje rechtstreeks aan de 230V aan te sluiten. Dit, om te bekijken of de foutmelding die de koelkast geeft ‘Geen 230V aanwezig’, ‘uit de caravan komt’ of toch van de koelkast zelf afkomstig is. Met behulp van de multimeter van Derrick doe ik onderzoek. Ook hier had ik een lang verhaal weer kort kunnen omschrijven: ‘Onze koelkast is defect.’

Het regent vandaag, zaterdag, de hele dag op de camping van Derrick en Caroline. Tijd dus voor dit blog, een mailtje aan Jan van Schaffelaar, wat andere mailtjes aan makelaars én een berichtje aan Claudine: ‘Of we welkom zijn, morgen op de koffie’. Later vandaag ongetwijfeld een biertje, uit de leenkoelkast van de Derrick, en een chipje. Ach zo vliegen de dagen voorbij. Rustig blijven, ik ben met ‘een soort van’ pensioen. Komt goed.