Tijdens ons bezoek aan Peter en Maggie, om de ‘ter overname lijst’ door te nemen, kwam het verhuizen ter sprake met alle ‘perikelen’ die daarbij horen. Het vinden van een huisarts bijvoorbeeld is hier net zo moeilijk als in Nederland. Niemand neemt nieuwe patiënten aan. ‘Wij gaan toch weg, waarom neem je onze plaats niet in?’, zegt Maggie tegen ons. ‘Dát is het proberen waard.’ Ze geeft ons een briefje met naam en telefoonnummer en zegt erbij, ‘Deze mevrouw spreekt ook Engels, dat is heel fijn’.
José is in Spanje, zo’n twee maanden geleden, van het trapje voor de caravan af gevallen. Het kiepte om terwijl ze naar buiten wilde stappen, en pats, daar lag ze, languit in de voortent op de grond. Het gevolg was een pijnlijke zij en een flinke blauwe plek. Ze heeft er eigenlijk sindsdien last van. José klaagt niet snel maar dit is een zeurende, vervelende pijn (blijkbaar).
Nu de pijn aanblijft maken we ons beide steeds meer zorgen. Wellicht is er méér aan de hand of is er intern echt iets beschadigd. Tijd om professionele hulp in te schakelen. Maar hoe gaat dat hier?
Als Ed en Ineke de dag ná Hemelvaart voor komen rijden bij de manege om mij mee te nemen om boodschappen te doen (bij de piscine winkel), komt onze vraag ter sprake. Ineke’s eerste reactie is: ‘Het is nu hemelvaartweekend, je krijgt nu geen afspraak’. Ed klimt echter gelijk in de telefoon en legt het verzoek voor een afspraak toch bij de doktersassistente neer. ‘We worden teruggebeld’, zegt hij daarna.
Als het ‘terugbellen’ achterwege blijft, rijden we op maandagochtend zelf naar de praktijk. We komen na 20 minuten rijden aan bij een splinternieuw pand, vooraan in Bergerac.
We lopen naar boven en zien helemaal achter in de gang een wachtkamer én in een klein kantoortje, een vrouw achter een bureau. José heeft veel ervaring met dokterspraktijken én assistentes. Van deze heeft ze gelijk een beeld, dit is er één van de oude stempel. Op de vraag of ze Engels spreekt is het antwoord ‘Non’. José probeert een afspraak te maken maar al snel wordt duidelijk: ‘We nemen geen nieuwe patiënten meer aan’. We laten ons echter niet zomaar wegsturen en als we refereren naar het telefoongesprek van vorige week van Ed en het vertrek van Peter en Maggie, begint er ineens een lampje te branden bij haar. Snel pakt ze de telefoon en pleegt overleg met haar cheffin, docteur Ménard. We verlaten het kantoor met een afspraak voor morgen om kwart voor twaalf.
We gaan de volgende dag op tijd weer richting Bergerac en nemen plaats in de wachtkamer. Daar komt overigens uit de radio ‘afschuwelijke’ muziek die niet zou misstaan in een crematorium. ‘Ne pas de Touché’, staat er echter op een bordje naast geschreven dus we moeten het er maar mee doen. We waren al gewaarschuwd dat we een boek mee moesten nemen, het wachten kon lang gaan duren, ondanks een afspraak. Maar om vijf over twaalf zijn ‘wij’ (al) aan de beurt.
We mogen naar binnen en nemen plaats tegenover docteur Juliette MÉNARD. We zijn beide blij verrast. Ze blijkt het tegenovergestelde van haar assistente. Juliette, zou ik bijna willen zeggen, is een jonge aardige vrouwelijke arts die ook nog eens prima Engels spreekt. Ik zie niet haar hele gezicht want ze heeft nog een mondkapje voor maar ik zou het niet erg vinden om hier een afspraak mee te maken, alleen als ik iets mankeer, wel te verstaan.
José wordt grondig onderzocht en de vrees dat er iets ergs aan de hand zou zijn wordt vooralsnog op rustige en duidelijke taal ontzenuwd door Juliette. Uiteindelijk vragen we haar of ze ons aan wil nemen als nieuwe patiënt. Dat blijkt geen probleem, ze weet dat wij het huis van Peter en Maggie hebben gekocht. ‘Welcome’, zegt ze tegen ons als we de rekening van het consult hebben betaald en vraagt of ze onze medische dossiers kan ontvangen t.z.t. José krijgt nog twee formulieren mee, één voor een bloedonderzoek en één om een echo te laten maken. De wachttijd daarvoor is echter een maand of twee, net als in Nederland.
Voor het bloedonderzoek maakt José bij thuiskomst een afspraak bij het ‘Laboratoire de biologie médicale’, voor de volgende dag, ook in Bergerac.
Ook daar worden we op professionele manier geholpen. José trekt een nummertje en meldt zich kort daarna bij één van de drie balies. Ik zal niet ingaan op de details maar na een plasje en 5 buisjes bloed te hebben achtergelaten staan we 20 minuten later weer buiten op straat. Het kost weer een paar tientjes maar zaterdag krijgt ze de uitslag in haar mail. ‘We’ zijn benieuwd.
Hoi Eric en José,
Ik ben weer bij met lezen. Wat een avonturen maken jullie mee de laatste dagen. Allemaal van die lastige dingen die toch geregeld moeten worden zoals een koelkast repareren, een beurt voor de auto, een huisarts regelen en met de oude bewoners afspraken maken over dingen die jullie wel of niet willen overnemen. Kom je dus toch nog voor verrassingen te staan als het gaat om het zwembad. Lijkt me best eng als je de taal nog niet helemaal beheerst en ook nog eens niet op de hoogte bent van over hoe zaken in Frankrijk geregeld zijn. Maar jullie hebben goede en betrouwbare hulp als ik dat zo lees, dus dat zal een hoop rust geven. Ik denk dat jullie ondertussen wel verlangen naar het moment dat jullie in het huis wonen en jij Eric relaxed op de maaimachine het gras aan het maaien bent. (doet me herinneren aan onze campingtijd; ik heb dagen op zo’n ding rondgereden; 8 ha en dat elke week als het groeizaam weer was). Maar je zult hier ongetwijfeld van gaan genieten.
José ik hoop dat je snel van je klachten af bent en de uitslag zaterdag goed is. Maar een goed gevoel denk ik dat je een fijne huisarts hebt gevonden en nu ook weet hoe dit soort zaken als doktersbezoek en bloed prikken in Frankrijk gaan.
Ik sluit me bij de anderen aan Eric en hoop dat je nog even doorgaat met schrijven. Ik ben benieuwd hoe het allemaal verder gaat en vooral wanneer jullie op jullie nieuwe adres wonen, zodat ik onze adreslijst kan aanpasen en jullie een “Nieuwe Woning” kaartje kan sturen.
Groetjes Ben en Lidwien
Wat een geluk dat die arts jullie op wil nemen als ‘klant’ , anders kon het nog wel eens een lange zoektocht worden naar een arts. 🤞
Hopelijk is er inderdaad niets ernstigs aan de hand, en gaat het langzamerhand weer beter, en inderdaad gelukje dat jullie de huisarts ook konden overnemen!!! 😜
Hoi Wilna, inderdaad mazzel dat we nu bij een huisarts terecht kunnen, indien nodig. José zou zaterdag de uitslag in haar mail krijgen maar heeft nog niets ontvangen. Morgenvroeg rijden we even naar het lab om navraag te doen. Gelukkig is het (relatief) dichtbij allemaal.