Ik begin nog weer even bij het begin. Dat wil zeggen, terug naar afgelopen maandag, de dag van de grote beurt voor de auto in Bordeaux. Er rijdt hier in de omgeving maar één Volvo rond, dat is die van ons. Een Volvo garage is daarom in de wijde omgeving niet te vinden. Daarvoor moeten we naar Bordeaux, hier zo’n uur en drie kwartier rijden vandaan. We staan ingepland om 11 uur, rijden dus op tijd weg en rekenen erop dat we een dagje Bordeaux zullen doen. Als we aankomen bij de garage worden we geholpen door een jongeman op krukken. Hij heeft zijn knie gebroken tijdens het sporten, vertelt hij ons later.
De auto is een dingetje van José die zich goed heeft voorbereid. Ze heeft enkele vragen in het Frans vertaald en vooraf in een schriftje genoteerd. Die legt ze voor aan de jongeman die ondanks dát toch al snel doorheeft dat we ‘uit het buitenland’ komen en schakelt over op gebrekkig Engels. Als ze wil vragen hoe we in het centrum van de stad kunnen komen en hoe laat de auto weer kan worden opgehaald, vraagt de jongeman tussendoor: ‘Wilt u hier wachten of…?’. ‘Hoelang duurt het dan?’, ‘Een uur tot anderhalf’. Oh, da’s snel, dat zijn we niet gewend.
De naam ‘Bouwmeister’ staat al op het scherm. We nemen plaats op de bank, nemen een kopje koffie en staan vijf kwartier later alweer buiten naast onze ‘voiture’. Alles is in orde, alleen de banden en remschijven vóór over 5000km vervangen, is het advies.
Van een bezoekje aan Bordeaux komt het dus niet. Wél nemen we even een kijkje in de IKEA van Bordeaux, een stukje verderop. Bij binnenkomst is de overeenkomst met de IKEA in Duiven treffend. Geen verschil. De schuine trap, de ballenbak, de route door de winkel, het restaurant. Het lijkt een 1 op 1 kopie. We doen wat inspiratie op en het begint al een beetje te kriebelen als we een mooie keuken zien. We nemen ons voor om straks eerst maar eens te kijken hoe het huis ons bevalt als we de sleutel eenmaal hebben. Ik moet me dan ook inhouden om niet gelijk allerlei plannen te gaan maken.
De lijst
De volgende dag hebben we om 10 uur een afspraak bij ‘ons’ huis voor de eventuele overname van ‘roerende zaken’. Peter en Maggie, de huidige bewoners van het huis, zijn blij ons te zien. Na de koffie met zelfgebakken scones (de oven doet het blijkbaar dus), is het tijd voor ‘de lijst’. Een beetje ongemakkelijk want eigenlijk staat er niets op naar onze smaak, behalve misschien de zit-maaier die ik de vorige keer in de kelder heb zien staan.
Peter bevestigd dat de zit-maaier het meest waardevolle is op de lijst. Hij stelt voor dat we daarvoor tweehonderdvijftig euro betalen aan hem. De rest van ‘de spullen’ op de lijst krijgen we er dan gratis bij. Hij doet ook een voorstel om de ‘waarde’ van de lijst van de koopprijs van het huis af te halen waardoor we minder belasting hoeven te betalen bij de overdracht. Navraag bij Ineke levert inderdaad op, dat dit mogelijk en zelfs gebruikelijk is. Achteraf blijkt dit een (belasting) voordeel van meer dan driehonderd euro te zijn. Op deze manier is de zit-maaier gratis en verdienen we zelfs aan het overnemen van de spullen op ‘de lijst’. Een bijzondere deal, als je het mij vraagt. Zo komen de plannen voor een nieuwe keuken toch weer wat dichterbij 😉
Afgelopen woensdag was een drukke dag. Niet alleen de koelkast van de caravan moet worden gerepareerd maar ook gaan we naar een nieuwe plek en om 6 uur tekenen we het koopcontract.
De koelkast
Voor het laten repareren van de koelkast in de caravan hebben we een week eerder een afspraak bij een camperdealer hier zo’n tien kilometer verderop gemaakt. Bij het maken van die afspraak, zijn we uiterst vriendelijk geholpen door een jongedame achter de balie die ons in het Engels te woord heeft gestaan. Ze werd zelfs bijgestaan door een andere jongedame die drie jaar in Stuttgart als Au-Pair heeft gewerkt en zichtbaar plezier beleefde in het vertalen naar het Duits.
Als we binnenlopen worden we direct herkent. Het duitsprekende meisje wordt er ook weer bijgehaald en we spreken af over anderhalf uur terug te komen. We vertellen er ook nog bij dat de caravan ‘te koop’ is, dus als ze interesse hebben… Ondertussen nemen wij een kijkje in Bergerac.
We komen om half twaalf, net vóór de middagpauze, terug. De koelkast van de caravan is gemaakt maar er is wat onduidelijkheid over de garantie. Die is nog niet bevestigd door de fabrikant. Er wordt volop gebeld door beide dames die weer zijn ingeschakeld om dit probleem voor ons op te lossen.
Uiteindelijk is alles akkoord. We zijn zó goed geholpen dat voelt als een zeldzaamheid. Zó moet het. Nét voordat we wegrijden zien we de manager van de zaak. Die we nog even polsen op de interesse voor de overname van ons ‘overbodig wordende’ huis. Ze hebben foto’s genomen en denken erover na. Het is Hemelvaart weekend, dus dan duurt het hier allemaal wat langer dan ‘normaal’.
Een nieuwe plek
Bij ‘thuiskomst’ gaat de caravan gelijk naar zijn nieuwe plek. Dat is een plek bij een manege op een boerencamping, nog steeds vlak bij de Bergerie van Ineke en Ed. Van deze manege zijn de paarden die o.a. rondom de Bergerie in de weides staan. De douches en het toilet zijn wat primitief maar het is voor nu een prima plek met zeeën van ruimte en een mooi uitzicht.
De ondertekening van het ‘Comprimis de Vente’
In mijn spambox vind ik ’s middags een concept van het ‘Compromis de Vente’ dat we om 6 uur gaan tekenen en blijkbaar gisteren is opgestuurd. Het blijkt een document, inclusief alle bijlagen, van 241 pagina’s. In het Frans. Ik probeer belangrijke delen te vertalen en stuur ook een copy naar Ed. Die is al gebeld door onze notaris want er is ‘iets niet goed’ met het zwembad. Die blijkt ‘illegaal’, al vanaf zijn bouw in 2007. Er is nooit een goedkeuring afgegeven door de gemeente. In het Compromis wordt verwezen naar een brief van de gemeente, van destijds, waarin zou staan dat e.e.a. echter in orde is.
Als we om 6 uur ‘aan tafel’ zitten bij de makelaar is er tot onze verbazing géén notaris aanwezig. Dat hoeft blijkbaar niet. Wél zijn Peter en Maggie en Tom, de collega van Adrian, aanwezig bij deze gebeurtenis. We zijn met z’n zessen. Adrian (de makelaar) gaat voortvarend aan de slag om het document te vertalen en door te nemen met iedereen. Hij gaat er daarbij van uit dat wij door onze notaris op de hoogte zijn gebracht dat deze akkoord is met het document zoals het er nu ligt. Ik heb echter van Ed ‘opdracht’ of op zijn minst ‘een dringend advies’ gekregen om aan te dringen op regularisatie van het zwembad en dus niet alles ‘illegaal’ te laten en de gevolgen op ons te nemen. Belangrijk is om te lezen wat er in die brief van de gemeente staat. Vinden deze het goed, dan zijn we akkoord maar tot dusver heeft niemand die brief nog gezien.
Die brief is er wel. Adrian laat hem ons zien en vertaald de inhoud voor ons. We maken een foto en sturen deze, terwijl we daar zitten, via WhatsApp naar Ed. We zien dat Ed ‘online’ is maar het duurt even voordat hij reageert. Adrian wil verder met het document. ‘Wacht even, onze vriend Ed kijkt op dit moment mee’. ‘Als hij akkoord is met de brief, zijn wij het ook.’ De spanning maar vooral ook de irritatie bij m.n. Maggie en Peter lopen op als het allemaal wat langer duurt dan gewenst. Dán belt Ed. Terwijl we daar met zijn zessen zitten spreekt Ed mij door de telefoon dringend toe: ‘Jaaa, in deze brief wordt dus bevestigd dat er nooit een aanvraag is geweest bij de gemeente én dat bij een nieuwe aanvraag de zaak opnieuw beoordeeld zal gaan worden’. ‘Het is dus niet zo dat de gemeente zomaar akkoord is met de huidige situatie’.
Ed schets de mogelijke scenario’s van wat er zou kunnen gebeuren. De scenario’s lopen van ‘geen probleem, dat komt allemaal goed’, tot ‘kan zijn dat het zwembad verwijderd moet worden’. Het is dus van het grootste belang dat de situatie met het zwembad wordt geregulariseerd, legt hij mij uit.
Dát laten we vervolgens, na wat heen en weer gepraat, toevoegen aan het koopcontract waarmee voor ons in ieder geval de financiële gevolgen zijn ingedekt. De verkoper regelt dat het zwembad wordt geregulariseerd alvorens de ‘acte authentique’ (de overdacht akte) zal worden ondertekend. ‘Min of meer’ gerustgesteld wordt het document na twee uur elektronisch ondertekend door alle partijen en gaat ieder weer zijn eigen weg.
Wat nu: We hebben nu het huis gekocht en de 10 dagen bedenktijd zijn ingegaan. De procedure rondom regularisatie van het zwembad duurt 4 tot 6 weken. De notaris heeft parallel daaraan ongeveer 8 weken nodig, dus alles goed gaat is de sleuteloverdracht ergens in Juli. Tot die tijd zitten we waarschijnlijk op de manege, zetten we de caravan te koop en wordt het voor mij de hoogste tijd om de Franse lessen weer eens op te pakken. A-bien-tôt 😉
Caravan verkopen? Op eigen terrein plaatsen en verhuren, is dat geen optie?
Wat een gedoe met dat zwembad. Vreemd dat de oude bewoners er niets van gezegd hebben. Addertje onder het huis… eh gras? 🤔
Over addertjes gesproken ;-), heb je die 2e foto gezien in in dit blog. Was best wel even schrikken 😉 zo’n slang in de Porcherie.
Ja, ze kwamen pas laat met dit verhaal en zeiden; ‘ach wij hebben het 7 jaar geleden ook ‘gewoon’ zo geaccepteerd.’ Hun wel dus, maar van Ed mochten wij dit niet 😉 Hoewel het sjieker was geweest als de makelaar dit eerder had gemeld gaan we er maar vanuit dat het geen opzet was en dat de oude bewoners er geen belang aan hebben gehecht en de makelaar misschien dit helemaal niet wist. Afijn, nu wordt het (als het goed is) geregeld 😉
Wat een geluk dat jullie een huisartsenpraktijk hebben, want het lijkt mij erg vervelend als je geen huisarts hebt, jullie hebben wel een spannend leven op dit moment,.
We zijn benieuwd wanneer de verhuizing is, (naar het prachtige huis).
Groetjes Trube