We staan op tijd op, half acht. De zon is net op en het is licht bewolkt. We zijn beide op één of andere manier een beetje zenuwachtig voor vandaag. Als we willen vertrekken blijkt de auto vol duivenstront. De auto staat ook onder een boom waar die f..k..g duiven ook in blijken te zitten. Dát ziet er niet uit. Zo ga je niet naar een keuring, dan sta je gelijk 1-0 achter, denken we. Het is drie kwartier rijden naar Motril en als we ruim op tijd aankomen en het keuringsstation gevonden hebben blijkt daarnaast een Lavadero. Dus we gooien twee euro in de automaat, spuiten de auto nat en na 6 minuten is ie schoon, schoon genoeg.
Het keuringsstation blijkt één grote hal met 5 ‘lijnen’. Buiten zijn meerder parkeerplaatsen waar auto’s staan te wachten op hun beurt. Er rijden auto’s af en aan. Het is er ‘best wel’ druk. Ook hangen er buiten grote schermen met allerlei nummers erop. Na enig puzzelen blijken dat de kentekennummers en ‘lijnen’ te zijn. Het is de wachtrij.
We melden ons in het kantoor. De dame achter de balie bij Mesa 1 spreekt gelukkig een beetje Engels. Zij helpt ons, of eigenlijk José want die heeft de afspraak gemaakt, met de aanmelding en controleert de groene kaart, het kentekenbewijs en het paspoort van José. Die zien er blijkbaar iets anders uit dan hier gebruikelijk is dus wordt er navraag gedaan bij een collega. ‘Het zal toch allemaal wel kloppen?’, denk ik gespannen. Maar nadat ook een collega ernaar gekeken heeft, is er een akkoord en gaat de aanmelding door. We betalen € 44,44 en zien daarna al gelijk ons kenteken en ‘Linea 4’ op de schermen staan.
Snel naar buiten, met de auto richting lijn 4 en wachten maar. Als de meneer, die onze auto gaat keuren, klaar is met de voorganger, komt hij aangelopen en al snel blijkt dat hij geen woord Engels spreekt. Ook het kentekenbewijs komt hem vreemd voor. Hij tuurt, tuurt en tuurt nog een keer. Ook nu moet er weer worden overlegd met een collega. Uiteindelijk begint hij dan toch maar aan de reeks testen die moeten worden uitgevoerd.
José zit achter het stuur en ik zit ernaast. Het gaat in ons geval allemaal met gebarentaal en het herhaaldelijk uitspreken van Spaanse woorden door de keuringsmeneer. Het raampje blijkt half open te moeten. Helemaal open bleek niet goed. Na een stuk of wat aanwijzingen is het raampje inderdaad halfopen en kan hij uiteindelijk een walkietalkie aan het raam hangen. Ah, dat was de bedoeling, zeg dat dan 😉 Niet dat dat veel helpt want de kreten die er later uit te horen zijn verstaan we toch niet maar we gokken af en toe wat hij bedoelt. Meestal gaat het goed. We merken later dat als hij meer als drie keer hetzelfde roept, doen we iets fout. Als hij stopt met roepen is het blijkbaar goed wat we doen. Afijn zo komen we er wel.
Het is een geoliede machine. Er wordt van alles gecontroleerd. Waaronder emissie, gordels, portieren, verlichting en een verborgen nummertje ergens onder de bijrijdersstoel. Opnieuw wordt er twijfelachtig op het kentekenbewijs getuurd, deze keer door de keuringsmeneer zelf. Afijn, verder maar weer. Van de zenuwen blijkt de ‘groot licht’ schakelaar ineens moeilijk te vinden en verward te worden met de ruitenwissers. Ook de controle van de achteruitverlichting, waarbij de auto in de achteruit geschakeld moet worden, is even een uitdaging.
Dán moet de auto op een rollerbaan een stukje verder. Dát vertrouwd de testmeneer José blijkbaar toch niet toe want hij neemt zelf plaatst achter het stuur. De remmen worden gecontroleerd. Daarna mag José weer verder. We rijden weer iets verder boven een put. De auto komt met zijn voorwielen op twee platen te staan en terwijl de man vanuit de put onder de auto van alles roept door de walkietalkie doet hij iets waardoor de auto enorm heen en weer lijkt te gaan. Dát kan niet goed zijn maar de auto overleefd de ‘kwelling’. Als ook de achterwielen hetzelfde lot ondergaan en overleven mogen we weer iets verder rijden.
Als laatste vraagt hij nog of we 4 gordels in de auto hebben of meer. ‘Geen idee’, is mijn antwoord (maar dan in gebarentaal). Controle daarvan is echter nogal gecompliceerd omdat de hele auto nog vol ligt met campingspullen zoals een voortent de stokken, gasfornuis, stoelen, tafel etc. Het moet eruit gebaard de man, volgens mij ook omdat hij nog het reservewiel wil zien. Terwijl ik echter mijn best doe dat zo snel mogelijk te regelen, tikt hij op mijn schouder en gebaard ‘Official ok, go office’ en geeft er een knipoog bij. Akkoord, dat begrijp ik. We zijn klaar.
Terug op kantoor melden we ons weer bij de dame van Mesa 1 die ons verteld ‘Sit Down’. We nemen plaats op een paar stoeltjes en wachten op het oordeel. Opeens horen we ‘Volvo Hollandaise’, we kijken op en zien de dame met wat papieren wapperen. Dat blijkt het zo gewilde ‘RDW-keuringsbewijs’ en kunnen nu dus gelukkig weer een jaartje vooruit met onze Volvo. Pfff, op één of andere manier toch een hele opluchting. Alsof jezelf voor een keuring bent geweest. En maar hopen dat je niets ernstigs onder de leden hebt en opgenomen hoeft te worden.
Tijd voor een kopje koffie, dat we nuttigen in de stad. We komen daar weer langzaam tot rust.
Wat een verhaal. Gelukkig alles ok. Groetjes
Oei een hele uitdaging om je auto te laten keuren in Spanje en dan zonder een woord Spaans te gebruiken. Volgens mij hadden jullie wel een aardige en begripvolle monteur.
Hoi Ben, Ja dat klopt. Ze zijn hier allemaal heel erg vriendelijk, dat valt echt op. Prima.
Nou zeg dat was spannend, je moet afwachten wat er met je auto gebeurd, aar ja dat weer achter de rug en kun jullie weer de weg op
Groetjes Trube