Een week onder de schijtduiven

We staan deze week in Torrox-Costa. Om precies te zijn op de Camping El Pino die ligt tussen het plaatsje Torrox en de Kust (Torrox-Costa) én in een regio met héél véél lelijke plastic kassen. Dat is jammer want de omgeving is verder heel mooi en we hebben een fijne en schone camping (op de duivenshit na). Het is hier een af en aan van overwinteraars. Dachten we eerst nog dat we één van de weinigen waren, maken we hier kennis, tussen alle 65-plussers, met een jong stel met twee kleine kinderen dat net als ons óók hun woning heeft verkocht en vooralsnog in een caravan leeft. Zij willen samen met hun vrienden uit Nederland hier in de regio gaan wonen. Wij hebben het met z’n tweeën al moeilijk om een keuze te maken die ons beide bevalt, laat staan 4 volwassenen met 4 kinderen en twee honden. Nou, Good Luck!

De schoonzus van Corine en dus zus van Henry, Wilna, heeft hier samen met haar man Geert een appartementje in het dorp. Corine en Henry zijn hier vaker geweest en kennen de omgeving. Als ik ze laat weten dat we hier zijn beland ontvang ik al snel een aantal tips die we móeten zien én doen. Eten bij de Pizzeria óf bij de Chinees, borrelen bij een Ierse-pub op de boulevard, een wandeling door de Rio Chillar etc. Ook Wilna heeft nog wel wat tips voor als we ons vervelen. We zijn hier maar een week, dus álles zien én doen gaat niet lukken, maar terwijl onze caravan steeds meer onder-gescheten raakt, doen wij ons best, deze week 😉

Maandag naar Motril voor de APK. Ook ga ik daar naar een (ouderwetse) kapper, eindelijk. Op de terugweg rijden we over de kustweg terug en lunchen in een visrestaurant op de boulevard in Almuñécar, heerlijk. We zien bij Nerja een bordje staan ‘Balcon de Europe’ en besluiten te ‘onderzoeken’ wat dát is. Mooi uitzicht maar nu ook weer niet zo heel bijzonder vinden wij. Wél het ijsje dat we daar nuttigen, dat doet ons denken aan de kwaliteit en het genot van een Australian Homemade ijsje, die ik zelf vroeger maakte en verkocht, verrukkelijk.

Dinsdag doen we het rustig aan, doen wat boodschappen bij de Lidl in het dorp, maken een wandelingetje door de wijk en drinken een biertje op het terras van de camping, ook lekker.

Woensdag, Málaga dag. We staan op tijd op. José heeft deze keer onderzoek gedaan wát en waar we, iets moeten zien én waar we moeten parkeren om niet zo ver te hoeven lopen. Hoewel het een grote stad is blijken de bezienswaardigheden redelijk dicht bij elkaar en is het naar onze mening een ‘compacte’ stad, fijn.

We parkeren de auto vlak bij de stierenarena ‘Plaza de Toros’, aan de voet van de ‘Alcazaba’ en het ‘Castillo de Gibralfaro’ dat we gelijk op een heuvel boven de stad uit zien torenen. We lopen door het mooie ‘Parque de Málaga’ met palmbomen, bloemen en mooie gebouwen. Tussen de gebouwen door, zien we één van de torens van de ‘Catedral de la Encarnación de Malaga’. De tweede toren is nog steeds niet afgebouwd (zie titelfoto), jammer.

De toegang tot de kathedraal kost iets van 9 euro, dat hebben we er niet voor over. We hebben al kerken genoeg gezien 😉 Als we vervolgens kriskras door het oude centrum lopen gaan we toch, we kunnen het niet laten, een van buiten eenvoudige maar van binnen rijkversierde kerk binnen, verrassend.

We lopen daarna door de haven waar het opvallend rustig is en brengen dan, na een tapas lunch, een bezoekje aan het ‘Museo Picasso Málaga’. Picasso is in Málaga geboren. De ‘audioguide’ is wat langdradig maar ik begrijp nu wel íets meer van de ‘rare’ beelden en schilderijen van de meester. Van een wandeling naar boven, naar het ‘Mirador de Gibralfaro’, dat een mooi bovenaanzicht van de stad beloofd, zien we af. Stappen genoeg gezet vandaag.

Op de terugweg nemen we een kijkje op de boulevard van ‘Torre del Mar’. Dat klinkt niet alleen toeristisch maar is het ook. De ene flat naast de andere, verschrikkelijk. We besluiten een biertje te gaan nemen aan ‘onze eigen’ boulevard. Daar aangekomen blijken er echter weinig gelegenheden open te zijn. We nemen een kijkje bij de Pizzeria van Corine, die is dicht. Ook bij de Chinees van Corine brandt geen licht. Als we een tafeltje gevonden hebben in een zaak waar nog wél wat mensen zitten, raken we bedwelmd door de geuren van een waterpijp en verstaan elkaar niet door de herrie van een stel ‘vrienden’ dat tafelvoetbal speelt. Snel weg, dit is vast niet wat Corine bedoeld.

We belanden in een ‘fout’ restaurant aan de boulevard waar we een ‘Touristic menu’ bestellen, drie gangen voor € 12,50 (incl. één consumptie). We worden in no-time bediend, alsof het hoogseizoen is. Er zijn echter maar 4 of 5 tafels bezet. De vrouw van een tafeltje, waar ik zicht op heb, krijgt het hoofdgerecht al geserveerd, terwijl ze nog ‘geniet’ van haar voorgerecht en haar man nog helemaal niets geserveerd heeft gekregen. Afijn buikje vol, missie … euh … gelukt zullen we maar zeggen.

Donderdag, vandaag, brengen we nog een bezoekje aan de ‘Cueva de Nerja’. We rijden ernaartoe via Frigiliana, volgens ons grote Lannoo’s autoboek, ‘Hét paradepaardje van de witte dorpjes van La Axarquía’. De weg ernaartoe is prachtig. Verschillende keren hebben we prachtig uitzicht op het inderdaad witte dorp maar ook op de vallei, de heuvels en de zee. Het is er toeristisch, er rijdt een treintje dat zegt genoeg, maar was zeker de moeite waard. We doen er op de markt onze eerste ‘vakantieaankoop’, twee gekleurde schaaltjes, voor de chips en nootjes, ter herinnering.

We rijden door naar de ‘Cueva de Nerja’. Daar is het wederom heel rustig. Té mooi weer om naar binnen te gaan? Binnen is het 20 graden, én héél indrukwekkend. We gaan via een trap steeds dieper en lager de grot in. Het licht is er spaarzaam aangebracht, eigenlijk best wel jammer want je zou álles willen zien. Toch is het goed gedaan, het geeft een gevoel van mysterie, wát zou dáár verderop nog te zien zijn?

Een mooi aangelegd pad, begeleid door wederom een uitvoerige audioguide, die zonder oortjes best wal lastig te volgen is via een app op de telefoon, met z’n tweeën, voert ons van de ene ‘zaal’ naar de andere. Vlak bij de uitgang zegt José: ‘zullen we nog een keer een rondje gaan?’ De route is inderdaad niet lang en er is genoeg te zien. Vooral de overweldigende omvang van de ‘zalen’ en het besef van de leeftijd van dit natuurfenomeen maakt indruk op mij. Indrukwekkend.

We hebben vandaag echter weer genoeg gezien en vertrekken weer naar de nog verder onder-gescheten caravan. Ongetwijfeld is er nog veel meer te zien en te beleven in deze regio, morgen vertrekken we naar Granada. Hopelijk is dát duivenvrij.

1 2 ►