18 Oktober is de grote dag. Dan is mijn grote teen aan de beurt. Dat wil zeggen, ik heb last van Artrose in mijn grote teen en ‘moet’ daaraan worden geopereerd (Arthrodese). Dat gebeurt ongelukkigerwijze nét nu, in Nederland én in de herfstvakantie. De ‘hele procedure’ schijnt zo’n drie maanden te gaan duren, zeggen ze. Op dag 1 is de operatie, rond dag 14 de controle en rond dag 56 zou het afgerond moeten zijn, met het gips in ieder geval. Daarna moet ik na 3 maanden weer kunnen lopen als een kievit, zeggen ze. We zien er beide enorm tegenop. De eerste 14 dagen blijven we in Nederland, maar waar?
Ik heb de ‘verblijfplaats’ aan José overgelaten maar ik word er wat onrustig van zolang er nog niets is geregeld. Ik dring meerdere malen aan, maar makkelijk is het inderdaad niet. Familie heeft geen plek of durven we niet te vragen. Campings zijn dicht. Menig vakantiepark op BungalowSpecials.nl heeft een review waar je op z’n minst gezegd, ‘niet vrolijk van wordt’ en Center Parcs is twee keer zo duur als alle andere parken, da’s ook weer zonde. En de ‘opties’ zijn al zo prijzig in deze (herfstvakantie) tijd. Op Air B&B vindt José wel wat leuks maar daar blijkt de slaapkamer op de eerste verdieping. ‘Hoe ga ik dat doen op krukken straks, met mijn teen?’ En op een park bij de familie Gillis willen we ook niet staan.
Ons plan: We hebben nog een week. Dan vertrekken we, op donderdag de 13e, met de caravan naar Faux. Daar ‘stallen’ we hem bij de Bergerie, bij het Chateau. Vrijdag en zaterdag zouden we nog wat huizen kunnen bezichtigen. We hebben, of eerder hadden, er één op het oog. Een mooie boerderij in de buurt van Bergerac met Gite, Zwembad een schuur, wat grond én uitzicht. Iets boven budget maar hij lijkt alles te hebben wat we willen. Ineke heeft voor ons navraag gedaan maar over de prijs blijkt niet te onderhandelen. Hum, die moeten we dus even laten rusten, voor nu. Misschien vinden we in deze week nog iets anders maar veel nieuws komt er op dit moment niet meer op de markt.
Zondag rijden we dan naar Nederland. Dat doen we weer in twee dagen, we hebben de tijd en anders komen we te vroeg aan in Nederland. We kunnen namelijk pas op maandag, vanaf vier uur terecht in ons tijdelijke onderkomen. Dat onderkomen hebben we afgelopen woensdag eindelijk ‘gevonden’ in Scherpenzeel. Een chaletje op ‘Landgoed Ruwinkel’. Naar verluid is er voor José een zwembad en speeltuin bij én zijn de recensies opvallend positief. Ook is er gratis Wifi. Ik word gelijk wat rustiger bij de gedachte in ieder geval een plek te hebben waar we terecht kunnen, met m’n pootje.
Twee weken moeten we het daar zien uit te houden 😉 Het is groter dan onze huidige caravan maar die voelt inmiddels echt al een beetje als ‘thuis’. We zitten hier veel buiten. Het weer is hier ook nog prima. Gisteren 25 graden, vandaag iets minder maar voor morgen hebben ze volop zon en 26 graden voorspeld. Van het huisje en de omgeving in Ruwinkel moeten we nog zien of dat naar onze wens is. We zijn kritisch, inderdaad. Aan de andere kant, als de helft van de vierkante meters nu genoeg zijn, dan zal dat huisje toch ook wel lukken? We gaan het zien.
Toch fijn dat er voor José een zwembad en vooral een speeltuin is.
Kan ze zich in ieder geval vermaken als jij uit de “ running “ bent .