We genieten van het weer en de rust op deze camping. Albert en Annie, die laten weten hier zo’n 25 jaar geleden ook te zijn geweest, hebben gelijk, veel mensen komen hier al voor de zoveelste keer.
Tegenover ons staan ze hier al voor de 15e keer, vangen we op. We hebben geen contact met ze, behalve dan een zeer sporadisch goedemorgen. Ze lopen wel een beetje met de neus omhoog, zal wel bij de middenklasse horen, maar verder zijn het nette mensen. Ze komen naar ons idee ergens uit het Gooi en hebben zich anderhalve plek toegeëigend met hun hangmat. Ze hebben een V70 in dezelfde kleur als Paul (de broer van José) en zijn met dochter en zoon. Die hebben waarschijnlijk in hun leven nog nooit een andere camping gezien. Voor de rest zijn het vooral ouders met tieners hier. Ook die zijn hier waarschijnlijk allemaal opgegroeid. Het zouden de kinderen van Albert en Annie kunnen zijn die hier nu met hún kinderen genieten van hetzelfde als toen.
Hoewel, laten we zeggen tussen de 85% en 99%, van de kampeerders hier Nederlands is, spreek iedereen hier Engels. Ook het personeel en de eigenaren van de camping. Die zijn Frans. Ze runnen de camping sinds dit jaar. Het is hun eerste seizoen. Veel hebben ze blijkbaar nog niet kunnen veranderen of verbeteren. Het sanitair is nog uit de tijd dat Albert en Annie hier waren. Die zullen het nog herkennen vermoed ik. Vandaar even wat sfeerbeelden bijgevoegd.
Vanmorgen trokken we met onze Mobieltjes, een Laptop en de Tablet naar de receptie waar gratis Wifi is. Zo ‘sparen’ we op onze bundel. We installeren ons aan een tafeltje op het terras, in de schaduw, en gaan op zoek naar woningen in deze regio. We zien er een paar die potentie hebben maar ook een hoop die we al eerder zagen. Die staan nog steeds te koop. Zo ook ons ‘blauwe’ huis. Het huis dat we als eerste zouden kopen in Moulin Neuf. Dat is niet ver van hier.
We zoeken verder maar na een uurtje hebben we genoeg huizen gezien. ’t Is niet veel maar misschien zitten er een paar tussen die de moeite waard zijn. Probleem, het is nog steeds erg warm. Het is 34 graden, in de natuurlijke schaduw, op het terras. We krijgen zin in iets te eten én te drinken. We bestellen één panini met poule en twee begeleidende biertjes. Dat is voor ons genoeg. Zo hoeven we niets mee te nemen naar huis en ook niet af te wassen voor de lunch.
Bij de caravan aangekomen plof ik in de Lafuma en José doet nog even de mail. De was, die tijdens de lunch heeft gedraaid, hangt inmiddels te drogen. De bedden worden gelucht. Straks weer even zwemmen, een drankje en een hapje, dan eten, koffie en dan vroeg naar bed. Zo gaan de dagen snel. We nemen ons voor om morgen de omgeving te verkennen én onze Franse lessen op te pakken. Of dat ‘allemaal’ gaat lukken? Ach, we zien het wel.
