Natuurlijke schaduw

‘Natuurlijke schaduw’, dat is de beste schaduw, liet mijn zus Corine laatst weten via Whatsapp. Zij is, samen met Henri, op vakantie in Oostenrijk, waar het (bijna) net zo warm is als hier. Ze lopen de IselTrail, een tocht van 5 dagen door de bergen. Daar hadden ze even geen mobiel bereik en konden geen update plaatsen op de Polarsteps App. Vroeger hoorde je 14 dagen niets van elkaar als je op vakantie was, en ontving ‘men’ pas een ansichtkaartje als je alweer thuis was. Met de updates via zo’n app, of eerder het achterwege blijven van een regelmatige post, zou je je bijna ongerust maken. Gisteren ontving ik echter gelukkig bericht dat ze het gered hebben. Gefeliciteerd. Vandaag dus weer, uit voorzorg, een update van ons, mocht iemand zich onverhoopt ongerust maken om ons. Het gaat nog steeds goed met ons.

‘Nee, geen plek’, was resoluut de reactie van Derrick toen we hem vorige week vroegen of we nog wat langer konden blijven op zijn camping in Vézac. ‘Complet’ is Complet in Frankrijk. José gaat vervolgens op zoek naar een nieuwe plek en vindt er één in het ANWB Camping boek. Onze nieuwe camping, Lestoubiere, ligt bij het plaatsje Douville, ergens tussen Bergerac en Perigueux. Het is iets noordelijker van ons zoekgebied maar willen toch ook hier even kijken. Ze hebben een mooie grote plek voor ons, mét natuurlijke schaduw. Ideaal inderdaad, zus.

De route van Vézac naar Douville hebben we binnendoor genomen. Kleine landweggetjes, door een bos (verkeerde afslag genomen), over half verharde wegen mét een 7 meter lange caravan achter ons aan. Het gaat allemaal net goed. Onderweg komen we toevallig langs Cendrieux. Daar staat ergens een huis, dat te koop is, en mogelijk iets voor ons zou kunnen zijn. Ik heb het eerder gezien op internet en besluiten er lang te rijden. We worden ‘gespot’ door de Schotse eigenaar, die wel heel erg Schots en snel pratend, kennis met ons maakt. We mogen ‘alvast’ een kijkje binnen nemen van zijn vrouw. Ach, het huis heeft wel wat, maar ook eigenlijk ook weer niets bijzonders. Ik mis het Franse karakter.

Dat was wél aanwezig bij een ander huis dat we een dag daarvoor hebben bezichtigd. Samen met Jaimie, toevallig ook een Schot, bekijken we een oude boerderij, deels uit de 14e eeuw. We hebben Jamie eerder ontmoet en hadden bijna een ‘andere’ boerderij bij hem gekocht, in Caplong. Die leek destijds, volgens mijn broer op een mooi vakantieoord maar volgens mijn zus was het wel heel erg hokkerig. Ze hadden beide gelijk.

Deze boerderij staat in een ‘setting’ van 5 andere ‘panden’ op 1 uur en 45 minuten rijden vanaf Vézac, waar we toen nog stonden. Iets onder Bergerac, tussen de wijnvelden, in Massugas, 10 minuten van Caplong. Het blijkt een beste rit, van Vézac naar Massugas, maar de moeite waard. Het is een gigantisch pand (voor niet te veel geld), met héél veel ruimte op een mooie rustige plek. Zo zijn er meerdere atelierruimtes, een mooie tuin met veel bomen, een vijver en natuurlijke waterbron – en dus veel kikkers – een heuse gewelfde (wijn)kelder, een gezellige woonkamer, een mooie leef-keuken enz. Een bijzonder huis met veel karakter. Het huis blijkt de woon en werkplek van een kunstschilder. Overal liggen schilderijen, al klaar of nog in de maak. Op het naamplaatje bij het hek zien we staan ‘Dany et Patrick Hauselmann’. Ik ken hem niet maar hij maakt hele mooie schilderijen, vinden wij. (Google maar eens) Ik zou willen dat ik dat kon, op zo’n plek, in zo’n omgeving. Lijkt me heerlijk. Het huis is echter wel héél erg groot en vergt daardoor veel onderhoud, én heeft geen (mogelijkheid tot een) zwembad.

De terugweg nemen we binnendoor om wat van het landschap te kunnen zien. Dat bevalt verrassend goed en is naar onze mening typisch Frans. Wijnvelden afgewisseld met zonnebloemvelden, wat landbouw en bossen. We lunchen in Gensac en rijden daarna verder via Eymet. Eymet is een Bastide-dorp waar de helft van de bevolking bestaat uit Britten (zegt men). Hier verzamelen zich de Britten die hier permanent wonen of een tweede huis hebben. Er is niet heel veel te zien behalve de vele, maar dan ook echt vele versieringen verdeeld over het centrum van het dorp. De kroegen, die er zijn, zitten behoorlijk vol en we horen inderdaad alleen maar Engels praten aan de tafeltjes.

We rijden verder. Vlak bij ‘huis’ (Vézac, op dat moment) komen we langs het veldje waar de luchtballonnen worden geprepareerd om die avond te gaan ‘varen’. Het zijn er deze keer drie en gaan nét de lucht in als we de auto parkeren langs de kant van de weg om het ‘magische’ moment van opstijgen te kunnen zien. Magisch, ik zei het al.

Gisteren zijn we dus aangekomen op ons plekje, met ‘natuurlijke schaduw’. Het lijkt een leuke camping, dat zal echter nog moeten blijken. We zijn voorzichtig. Er zijn grote plekken. Daardoor is er wel wat minder contact tussen de ‘kampeerders’ merken we al snel. Het hoge percentage Nederlanders wordt waarschijnlijk verklaart doordat de camping in de ANWB-gids staat vermeld. 99% Van de mensen hier is Nederlands, en het valt op dat er veel met een Volvo zijn. Wat dat betekend merken we wellicht later deze week?! We laten de vooroordelen maar even achterwege, we rijden er tenslotte zelf ook een.

Verder vragen we ons af wat al die mensen hier komen doen. De camping is mooi, staat in de ANWB-gids, maar er is volgens ons niet veel te doen in de buurt, vergeleken met waar we vandaan komen. De camping heeft een wel een ‘echte’ kantine met een terras, een bar, een zwembad, een jeux-de-boule baan enz. Kortom alles om er een gezellige tijd van te maken. Vanmiddag heb ik al even kennis kunnen maken met wat medekampeerders tijdens het bekijken van de Formule 1 wedstrijd, waar Max in de GP van Hongarije, startend vanaf positie 10, toch nog eerste werd. Reden voor een feestje. Vanavond met pannenkoeken, oh nee Crépes heten ze hier, in korte broek, een t-shirtje en in de schaduw. Natuurlijke schaduw, lekker.