Peñiscola

We gaan voor ons doen, vroeg op pad. Dan zijn de winkels nog open, is het idee. We rijden eerst naar Benicarló, een iets grotere plaats nét boven Peñiscola mét winkels. Het ritueel is zoals gewoonlijk. Eerst parkeren we de auto. Dat doen we tegenwoordig net buiten het parkeermeter gebied. We lopen daarna richting het ‘oude’ centrum, op zoek naar de VVV. We kijken onderweg alvast waar we een koffie kunnen scoren. Dat lukt bij ‘Café Brazil’ op het plein waar ook de ‘Parròquia Sant Bartomeu’ is gebouwd. Dan schiet me ineens te binnen, ik heb nog een belofte in te lossen.

We gaan naar binnen bij de kerk, ik gooi een 20 cent muntje in de ‘automaat’, en één van de LED-kaarsjes begint vriendelijk te branden en zelfs te ‘wapperen’. Déze zijn heel slim gemaakt valt me op. Een klein LED-tje schijnt op een stukje metaal in de vorm van een vlammetje dat vervolgens in beweging wordt gebracht door een magneetje dat eraan vast zit en daaronder hangt. De beweging lijkt een beetje op zo’n bobblehead poppetje maar bij deze stopt de beweging als de ‘stroom’ c.q. de 20 cent op is. Afijn, dáár ben ik niet voor hier, het gaat erom dat ik boete doe. Bij deze. Overigens gooit José er nog een extra muntje in voor alles en iedereen die we kennen. Graag gedaan.

Na de koffie lopen we dan meestal verder richting wat wij denken, het meest bezienswaardige van de plaats. Zo ook deze keer. Dat valt soms mee en soms ook tegen. Deze plaatst zit er een beetje tussenin. Wél is het gelukkig ‘levendig’ nu de winkels nog open zijn. Bij de ‘Market Central’ is het ook gezellig druk en van binnen zijn ‘weer’ lekkere verse groenten, vlees en vis te zien. Kopen doen we niets, want dat moet allemaal mee worden gesleept, daar passen we voor, voor nu.

Op het ‘Plaça de la Constitution’ vinden we het ‘Oficina de Turismo de Benicarló’. Daar halen we vervolgens, zoals te doen gebruikelijk, een plattegrond van de stad. Meestal komt er automatisch ook een toelichting bij en worden er één of meerdere cirkeltjes en lijnen gezet op de kaart. Zo ook deze keer. Die moeten we beslist gaan zien. We komen echter niet voor Benicarló (maar voor Peñiscola) dus we nemen nog wel een kijkje aan de haven en het park langs het strand, vanwaar we zicht hebben op ons verderop gelegen doel, ‘het plaatsje Peñiscola dat ligt op een rotsachtige landtong die steil afloopt in zee’. We lopen terug naar de auto en zetten koers daarnaartoe.

We komen aan in Peñiscola. Ook hier is het ritueel weer vrijwel hetzelfde. Deze keer parkeren we nu echter ín het centrum, ook weer bij ‘een’ ‘Plaça de la Constitution’. Dat kost nu niets, ontdekken we. De meters zijn ‘afgeplakt’ met een metalen plaat. Waarschijnlijk zijn ze alleen in de zomer in dienst. Dat scheelt een hoop lopen én geld. Deze keer doen we het zonder plattegrond want het vinden van de VVV lukt ons deze keer niet. We zien het, volgens Lannoo’s ‘keer op keer versterkte’ schiereiland en lopen naar boven, naar het ‘Castillo’.

Het is zo rond half drie, hier in Spanje is het dan tijd voor een lunch. We worden ‘naar binnen gelokt’ door een vriendelijke ober die eerst vraagt of we Duits spreken. ‘Eh, ja’, geef ik twijfelend antwoord terug. Vervolgens vraagt hij: ‘Français?’, weer twijfel ik en zeg dan ‘Anglais?’. Ik zie de man bedenkelijk kijken en ik zeg dan ‘Holandés?’, waarop hij met een Spaanse tongval antwoord: ‘Ah, goedemiddag, alles goed met u?’.

Het is zo’n ‘tent’ met van die foto’s aan de wand waardoor, als je de menukaart niet begrijpt, je in ieder geval aan kunt wijzen wat je hebben wil. Vergeelde foto’s die duidelijk moeten maken wat de chef allemaal kan. Een tent voor toeristen met een ‘Toerist menu del Dia’. Dat voorspeld niet veel goeds maar het valt eigenlijk best wel mee, zeker gezien de prijs.

Na het inbegrepen dessert, koffie in ons geval, lopen we verder naar boven, op weg naar het hoogste punt. Het autovrije plaatsje ligt inderdaad op een bijzondere plek. We lopen via de smalle straatjes steeds hoger. We passeren restaurantjes en heel veel winketjes met souvenirs wel te verstaan. Als we aankomen bij het ‘Castell de Peníscola’, besluiten we niet naar binnen te gaan maar verder te lopen naar een plek met een prachtig uitzicht op de zee, de rest van de stad én de vuurtoren aldaar. Hier is ook goed te zien dat ‘De gemeente ligt op een rotsachtige landtong die steil afloopt in zee’, Lannoo’s heeft gelijk.

Als we zo langzamerhand weer teruglopen naar beneden, het is niet groot, zien we nog meer winkels met ‘prullaria’. Het is er héél toeristisch. Dat is ook te zien aan de on-Spaanse prijzen die ze hier vragen.

Ach, zo’n toeristisch plaatsje heeft ook wel wat, op z’n tijd. ’s Zomers kun je waarschijnlijk over de koppen lopen, of kom je het ‘oude’ gedeelte misschien wel helemaal niet meer in. Het zou me niets verbazen als Peñiscola misschien wel één van de weinige ‘bezienswaardige’ en ‘vermakelijke’ plaatsen is, in het gebied tussen Tarragona en Valencia. Dat is een afstand van ruim 200 km.

Ik overdrijf wellicht een beetje want eerlijk gezegd hebben we niet heel veel onderzoek gedaan in deze buurt. We hebben ons even ‘overwinteraars’ gevoeld. Vanmiddag pakken we de tent en caravan weer in want morgen gaan we naar een nieuwe plek. Waar dat is, zijn we nog niet helemaal uit.