Overwinteren op Camping Torre la Sal

We staan inmiddels alweer een aantal dagen op camping Torre la Sal. Het blijkt een familiecamping. Dat wil zeggen, iedereen lijkt hier familie van elkaar. Mensen staan hier al maanden aan een stuk. Iedereen kent elkaar. Het overgrote deel is Duits, enkelen zijn Nederlands en dan zijn er nog wat anderen. Mensen zeggen hier ‘Morgen’ (op z’n Duits) tegen elkaar.

Het is hier tweetalig Spaans én Duits. Dat hebben we nog niet eerder meegemaakt. De aanwijzingen voor de ‘animatie’ en de huisregels staan hier allemaal in het Duits vermeld. Bij de receptie wordt ook Duits gesproken, dat gaat de Spaanse dame (inmiddels) beter af dan Engels. Elke donderdag speelt hier ‘SIGI’ in de ‘Club Raum’ en zo wordt bijvoorbeeld de gym die elke maandag en vrijdag wordt georganiseerd in het Duits gegeven. Nu ik dit schrijf moet ik ineens denken aan een reactie van Albert destijds. Dít is precies zo’n camping waar je eigenlijk niet wil staan. (Bingo is blijkbaar niet iets Duits, want dát staat niet op het programma hier, Scheisse.)

Toch heeft het wel wat gemoedelijks, zo na een paar dagen. In het begin voel je je een beetje een buitenstaander, ‘Wie zijn dát en wat moet die nu weer hier’, hoor je ze denken, maar eenmaal ‘geaccepteerd’ zou je er helemaal bij kunnen horen, als je dat wil 😉

Over de nieuwkomers hoor ik ze zeggen, ‘Die nieuwe mensen, die zeggen niet eens goedendag’. Ik verwacht niet over ons. Ik zeg ‘gewoon’ iedereen ‘Goedemorgen’ (in het Nederlands), zelfs tegen een sceptische Duitse mevrouw die hier als hoofd van de acceptatiecommissie lijkt rond te lopen.

Mensen hebben hier een aantal maanden met elkaar samengewoond. ‘Bewoners’ hier vergelijken het met een dorp. Sommigen, van ‘hen’ vertrekken alweer zo rond deze tijd. Het gaat snel. Waren bijna alle plaatsen nog bezet toen we aankwamen vorige week, inmiddels is er keuze genoeg en is menig plekje vrij. Bij aankomst hebben we één nacht op een ‘tijdelijke’ plek gestaan. Dat was tegenover een Oostenrijks stel. De man viel het meeste op. Hij had zijn stoel richting ons plekje staan en leek ons continue te volgen bij alles wat we deden. Heel veel meer was er voor hem ook niet te doen. Kan ook zijn dat ik me dat heb ingebeeld maar dat was toch niet echt fijn.

Nu staan we op een mooie grote plek. De auto hebben we inmiddels op een vrijgekomen plek aan de overkant van het pad gezet. We hebben wel eens slechter gestaan. De camping ligt áán het strand en heeft een overdekt verwarmd zwembad. Daar hebben we gisteren even gebruik van gemaakt. De temperatuur van het water is afgestemd op de gemiddelde leeftijd die hier ‘woont’, warm. Bijna té.

In de omgeving is hier volgens mij niet veel te doen. We hebben inmiddels een wandelingetje gemaakt langs het strand en door het riet in een nabijgelegen natuurgebied. We hebben een autoritje gemaakt, via Benicasim naar Castellón de la Plana en weer terug. Eigenlijk staat ook nog Peniscola op het program maar verder niet veel meer. Vanmorgen dacht ik ineens. ‘Wel een beetje saai, zo na een bruisend Valencia. Maar we zijn hier aan het ‘overwinteren’, dus een beetje inburgeren kan ook geen kwaad.’ We doen het rustig aan, het weer is hier goed. We maken volop gebruik van onze Lafuma en af en toe het strand. Het is hier tegen de 20 graden en in de zon is het goed te doen.

Oh ja, op de hoek bij het toiletgebouw staat een Nederlands stel. Al een paar keer loop ik die ‘meneer’ van midden 60 (jong voor hier) tegen het lijf. Toevallig? Ik heb de indruk dat déze meneer wél blij is met een nieuw gezicht. We hebben het al over van alles gehad. Als ik een emmertje warm water voor de afwas ga halen is het water koud als ik bij José aankom.

Hem was o.a. de ‘stikker’ op mijn arm opgevallen en vroeg me, ‘Dat is zo’n sensor om je suiker te controleren of niet?’. ‘Klopt’, bevestig ik hem. En dan komt zijn verhaal, ‘Tijdens een controle is gebleken dat ik ook te hoog zit. Ik drink ook veel te veel. Ik heb sinds kort een pilletje …’ enz. enz.  Als een diabetes- en ervaringsdeskundig heb ik hem ‘proberen’ gerust te stellen en proberen duidelijk te maken vooral te blijven genieten van het leven. (Hij neemt ook een pilletje tegen zijn depressiviteit). Ik heb hem wel geadviseerd te minderen met alcohol, da’s slecht voor de suiker, maar of dat helemaal geloofwaardig is overgekomen betwijfel ik.