Tak in het oog

( Het duurt ongeveer 6 minuten om dit artikel te lezen )

A.s. zaterdag komen er weer nieuwe gasten in de Bergerie. Daarom vraagt Ineke aan ons of we tijd en zin hebben om de tuin een beetje te fatsoeneren deze week. Geen probleem, tijd en zin genoeg. Het gras wordt weliswaar gemaaid door Janniek, de zoon van een bevriende Nederlandse ‘Chef de cuisine’ van het restaurant van ‘Hotel Chateau Les Merles’ maar met de bloemborders heeft hij duidelijk niet zo veel.

Rondom het zwembad van de Bergerie, wat toch een beetje mijn domein is geworden, groeit het onkruid welig. Tussen de wild groeiende en prikkende bramenstruiken en brandnetels door, komen her en der de esdoorn scheuten ook nog snel omhoog. José heeft er een hekel aan. De buurman van de Utrechtseweg in Arnhem, ons oude huis, had er ook een handje van: ‘laat maar groeien’, was zijn idee. Het geeft dan ook veel voldoening om ze weg te halen. De borders knappen er zienderogen van op.

Ter lering (en vermaak?) een korte omschrijving van hoe én wat er is gebeurt: Eén van de esdoorn scheuten is zo’n 5 meter hoog en heeft stammen van zo’n 4cm dik. Nét te dik voor een tang dus daar moet een zaag bij komen. Om onder bij de stam te kunnen komen, ik wil ze tenslotte zo kort mogelijk houden, knip ik de ong. 1 cm dikke zijtakken van de stam er alvast af. Wat ik hier (achteraf) niet goed doe is dat ik deze zijtakken te lang laat, zo’n 30 cm vanaf de stam. Wél kan ik er nu goed bij en zaag een stam bij de bodem af. Als deze omvalt blijft hij nog nét hangen aan het laatste stukje barst. Ook dat zaag ik door maar terwijl dat gebeurt, schiet die onderkant omhoog en één van de afgeknipte zijtakken schiet precíes in mijn oog, AAAUUWWW !!!!!!!

Ik roep José en we rijden snel naar de huisartsenpost in Issigeac. Dat is de dichtbij zijnde op zo’n 10km afstand van de Bergerie. Als we daar binnenlopen bij de receptie vraagt een arts die toevallig in de gang staat te wachten, wat er aan de hand is, in het Engels. Da’s fijn. Ik haal de handdoek voor mijn oog vandaan en hij verwijst ons direct en met spoed door naar het ‘Centre Ophtalmologique in Bergerac’. We krijgen van de receptioniste een geeltje in de hand met daarop het telefoonnummer en het adres van de kliniek en zij vertelt ons dat we vooraf even moeten bellen.

We schakelen (wederom) de hulp van Ineke in die we vragen voor ons te bellen naar de kliniek waar we over een kwartiertje aan zullen komen. Zij kan dat beter in het Frans dan wij. Ineke is samen met Ed op dat moment bezig met een bezichtiging in Domme, maar doet het graag voor ons, terwijl wij koers zetten naar Bergerac, zo’n 20km verderop. Al rijdend wordt de pijn steeds erger. Het doet echt veel pijn, daarnaast is mij onbekend hoe ernstig het is, wat me ook wat ongerust begint te maken.

Als we bij de kliniek aankomen is het op de parkeerplaats helemaal vol. De wachtkamer(s) zitten zo niet, nog voller. Allemaal mensen die iets met hun ogen hebben, maar ík ben een spoedgeval. Met de handdoek voor mijn oog mag ik plaatsnemen op een vrijgekomen stoel, nadat José ‘ons’ heeft aangemeld bij één van de drie balies van de kliniek. Enkele wachtenden kijken me ernstig aan, ‘wat die meneer heeft is erger dan mijn geval’, denk ik dat ze denken.

Een van de dames komt vanachter een balie met een flesje aan en druppelt wat in mijn oog. Dat helpt, de pijn zakt direct weg. ‘Als we maar niet hoeven wachten totdat iedereen aan de beurt is geweest. Dan kan het nog wel even duren’, denken we samen als we elkaar aankijken tussen de tientallen wachtenden. Dan komt er al snel een arts, die roept een naam, niemand reageert, en kijkt dan naar mij, ‘komt u dan maar mee’, gebaart hij mij.

De arts spreekt een klein beetje Engels, maar het meeste Frans en nog meer met gebaren. Op zijn aanwijzingen leg ik mijn kin in een apparaat en kijk naar links, rechts, onder en boven. Ik volg zijn aanwijzingen zo goed mogelijk op. Dan is zijn reactie, ‘Ce n’est pas une blessure grave’, of iets dergelijks en dan zegt hij ‘Ce n’est pas un problème’. Ik denk nog, ‘dat kan niet, het doet toch echt wel heel erg zeer’. Hij zet een klemmetje in mijn oog, plaatst de lamp en vergrootglas erbij, pakt twee pincetjes, begint te ‘pielen’ in mijn oog en haalt er een stukje esdoorn uit. Dan verklaart hij toch dat er inderdaad een sneetje zit in het wit van mijn oog. Hij blijft opvallend rustig. Hij heeft ongetwijfeld ernstigere zaken aan de hand gehad maar voor mij is dit al erg genoeg.

Hij demonstreert José hoe een zalf 4 maal daags in het oog moet worden gedaan en plakt het vervolgens dicht met een gaasje. Hij vraagt ons volgende week dinsdag terug te komen voor controle. Een recept kunnen we bij de balie ophalen en met een glimlach nemen we na 20 minuten weer afscheid van deze humorvolle en vakkundige man. Bij gebrek aan een verzekeringskaart ontvangen we bij de receptie niet alleen het recept maar ook de factuur, € 40,- Dat valt mee.

We zijn vlak bij ons ‘nieuwe’ huis dus rijden voor de medicatie naar de apotheek ‘bij ons om de hoek’. Net voor sluitingstijd, half één, worden we geholpen door drie dames en de apotheker zelf, die we, als er wordt gevraagd naar ons adres, vertellen dat we ‘hiernaast’ een huis hebben gekocht en komen wonen bij hen in de buurt. ‘Welcome’, zegt de apotheker en met een tas vol zalf, spoelmiddel en gaasjes verlaten we voor 16 euro aan spullen de zaak via een speciale uitgang. Voor de hoofdingang zit dan al het rolluik dicht. Als we ‘thuis’ aankomen, in dit geval het huis van Miriam en Annemarie, duik ik gelijk in bed. Het oog doet zeer en rust lijkt ons het beste in dit geval.

Vandaag, een dag na het ‘ongeval’, is de pijn een beetje gezakt. De slaap en rust heeft goed gedaan. Via een Whatsappje laat ik Ineke weten dat er van tuinonderhoud helaas even niets komt. ‘Ik kom straks even langs voor een kopje koffie’, laat ze weten en om 11:00 uur vanmorgen staan zowel zij als Ed op de stoep. Het meegebrachte gebak smaakt heerlijk en Ed vertelt me dat ook hij wel eens een ‘ongelukje’ heeft gehad in een soortgelijke situatie. Niet dat het de pijn of de ernst daarvan minder wordt maar ik ben in ieder geval niet de enige ‘kluns’ die zoiets overkomt, denk ik dan maar.

Afijn, drie dagen met dichtgeplakt oog en vijftien dagen met zalf in het oog door het leven, het kan erger. Als het dan maar over is. De klusjes hier in huis moeten maar even wachten, daar kom ik dan nog wel een keertje voor terug. Nu ben ik eerst even de patiënt.