Uit logeren, deel 2

Miriam en Annemarie zijn ongeveer mijn leeftijd en ‘caretakers’. Zij ‘beheren’ een aantal huizen van mensen die niet het hele jaar door in Frankrijk aanwezig zijn. Dat beheren kan zijn, alleen het onderhouden van het zwembad, of inclusief de tuin en/of het schoonmaken van het hele huis. Ook ‘runnen’ zij een groot vakantiehuis voor iemand die alle taken aan hen heeft uitbesteed. Van boekingen tot het opdekken en afhalen van de bedden, zal ik maar zeggen. Aan het caretaker-schap hebben ze een dagtaak en verdienen zo ‘hun brood’. In Nederland hebben ze beiden bij de Universiteit Eindhoven gewerkt en hebben dus zo’n 10 jaar geleden een huis in Saint-Nexans, Frankrijk gekocht.

In het begin kwamen ze hier alleen ’s zomers en moesten dan klussen aan hun nieuwverworven huis. Ongeveer zes jaar geleden zijn ze permanent hier komen wonen en zijn dus sindsdien geëmigreerd. Ze hebben bijna alles zelf gedaan, ze zijn dan ook superhandig. Het is wel allemaal een beetje op z’n Frans maar dat kan haast niet anders in zo’n oud huis. Alles is een beetje scheef en als ik er zelf naar kijk dan moet ik even een knop omzetten. Dit had ik wel verwacht maar er zijn nogal wat ‘puntjes’ die mij enorm zouden irriteren op den duur. Een voorbeeldje is bijvoorbeeld de laminaatvloer die hier nét iets te strak is gelegd en dus behoorlijk ‘bolt’. Elke keer dat je erover heen loopt beweegt het allemaal en ‘wip’ je bijna op de vloer. Een ander voorbeeldje is de keuken, die strak en modern is ten opzichte van de rest van het huis maar waarvan toch menig kastdeurtje (inmiddels) scheef is komen te hangen en waarvan de ook inmiddels defecte koelkast wordt gebruikt als opbergkast. Ze zijn wat dat betreft wél praktisch ingesteld. Afijn, geen klagen, we vinden het beide leuk om hier te mogen logeren en ook de dames zijn blij dat wij op willen passen op hun paleis(je).

Dan nog heel even over het ‘in en rondom huis’, daar kan ik niet omheen. Wat opvalt is de ‘passie’ voor de tuin van Annemarie. Het is er een allegaartje van planten, bloemen, kruiden, vijvertjes en rommelmarkt prullaria. Overal staat en/of ligt wel iets. Even heel iets anders dan bij ons ‘vroeger in de tuin’ die juist strak en vaak opgeruimd was. Je kunt je kont niet keren of je loopt tegen iets aan of ziet weer iets nieuws. Wel heel ‘gezellig’ maar ook heel erg druk, voor mij 😉

Dan vergeet ik bijna nog de lichtjes, heel veel lichtjes. Overal staan en liggen, met name op zonne-energie werkende, fakkeltjes, kaarsjes, LED-lampjes en (kerst)slingers met al dan niet gekleurde lampjes erin. ’s Avonds als het donker begint te worden gaan er steeds meer aan en ontdekken we, na twee avonden, nog steeds weer nieuwe exemplaren verspreid in en vooral rondom het huis. Een ‘tik’ van Annemarie.

Verder is veel zelf gemaakt. Knap en inventief gedaan én praktisch. Ik bedoel, dáár ligt de prioriteit, niet omdat het persé mooi afgewerkt hoeft te zijn. Het moet vooral gezellig en ‘eigen’ zijn, heb ik het idee. Zo is de overkapping in de achtertuin het tegenovergestelde van wat wij vroeger hadden staan. Gemaakt van ‘gevonden’ stukken hout en golfplaatmateriaal en al diverse malen aangepast. Máár wél waterdicht en lekker om ’s avonds te kunnen genieten van een hapje en een drankje zo met de BBQ ernaast. Kijk, dat bedoel ik dus, prima allemaal. Dat is waarschijnlijk het leven op het platteland in Frankrijk, zoals het hoort. Genieten van de rust en de ruimte en lekker klussen aan je eigen huis.

Ik heb om het diskreet te houden geen foto’s van binnen bijgevoegd dus zal het een beetje beschrijven, kijken of dat lukt 😉: Het huis van binnen is niet erg groot en is een oud boerderijtje geweest. Het zijn eigenlijk twee ruimtes. Het oude lage ‘schuur gedeelte’ aan de achterkant is verbouwd tot een slaapkamer aan de ene en een sfeervolle badkamer aan de andere kant. Daartussen is een soort overloop met (opberg)kasten, de wasmachine en het toilet. Het ‘hoofdgedeelte’ is één grote ruimte met daarachter dan nog een extra kamer die als ‘werkkamer’ wordt gebruikt. In dit geval betekend dat een ‘waskamer’ waar de was en strijk wordt verwerkt van ‘hun klanten’.

De rest is één ruimte, bestaande uit een moderne grote en mooie keuken, dan een grote houten eettafel met 6 stoelen en aansluitend het ‘avond gedeelte’ met banken, een salontafel, een tv en een mooie houtkachel als centrale punt. De kopse wand, achter of om de kachel heen, is één grote zelfgemaakte samengestelde boekenkast. De binnenmuren van deze woonruimte heeft van die prachtige grove stenen muren zoals die ook te zien zijn aan de buitenkant van het huis (zie titelfoto). Heel erg traditioneel en prachtig en vooral sfeervol om te zien. Kan niet anders zeggen dan dat het hele huis wel een beetje donker maar vooral ook erg sfeervol en knus aanvoelt allemaal. Groot genoeg voor twee personen met een lekkere tuin, heerlijk om even aan te ‘proeven’.

We slapen onder een klamboe, dat is wel erg fijn. Geen vervelende muggen ‘s nachts die me wakker houden keer op keer. Én ze hebben hier glasvezel. Supersnel internet dus. Heerlijk voor een keer. Gisteren was, mede door het regenachtige weer, de verleiding groot en hebben we een avond tv gekeken. Dat kan weer een keer. We hebben twee afleveringen van ‘Het roer om’ én de uitzending van ‘Bed and Breakfast’ gezien. Het nieuws hebben we overgeslagen, dus veel van wat er ‘in de wereld’ gebeurt, krijg ik niet mee. Eerlijk gezegd mis ik het ook totáál niet allemaal.

We hebben wel wat taken en tips meegekregen van Mirjam en Annemarie. Die staan allemaal op diverse papiertjes die her en der te vinden zijn. José ontfermt zich m.n. over Nero de kat en de vijf kippen in de ren, achter in de tuin. Een, aan beide kanten volgeschreven A5-je met instructies, vult de rest van de week met aandachtspunten.

Mijn ‘klus’-lijstje bestaat uit: Het losmaken van de messen van de motorgrasmaaier. Dat is al gebeurd en ik heb ze ook gelijk maar even geslepen voor ze. Daarnaast het repareren van een stopcontact in de overkapping, het nakijken van het toilet dat doorloopt, het nakijken van de vaatwasser die niet meer (lekker) werkt én of ik het zwembad van de overbuurvrouw op orde wil brengen en houden. Ze weten dat ik dat inmiddels kan 😉

Ik zou zo zelf nog wel meerdere klusjes kunnen bedenken in en rondom het huis. Dit huis heeft volgens mij continue aandacht nodig, iets waarvoor de dames ons ook ‘gewaarschuwd’ hebben. Toen we ze de eerste keer tegenkwamen, toen ze de Bergerie aan het schoonmaken waren, en wij ze vertelden dat we (toen nog) een huis zochten in de buurt, vertelde ze van hún avontuur maar ze vertelden ook dat ze het nóóit nog een keer zouden doen. ‘Met een dergelijk project ben je nooit klaar’, zeiden ze toen al tegen ons, ‘Er is áltijd wát’.

Recentelijk is het dak vernieuwd. Dat hebben ze laten doen, door ervaren Franse vakmensen die nog werken op de traditionele manier. Het ziet er dan ook perfect uit, nét nieuw maar dan helemaal in oude stijl. De stijgers kunnen bijna weg. Eerst gaan ze zelf de gevels nog schoonkrabben en op nieuw schilderen. Tjonge jonge, wat een klus. Petje af.

We logeren deze week in een typisch Frans huis zoals ik me dat voor ogen had. Vrij, rustig, landelijk, rommelig, makkelijk, alles schots en scheef, improviseren, als het vandaag niet lukt dan komt het morgen wel (misschien), kippen en een kat, een moestuin en tot ’s avonds laat zonder tv genieten van het leven met een glaasje wijn.

Veel van dát gaan wij ook doen maar dan straks in ons eigen huis. Daar zal ook nog wel het e.e.a. te doen zijn voordat alles werkt zoals we dat voor ogen hebben maar ik ben toch wel blij dat we niet Mirjam en Annemaries voorbeeld zijn gevolgd. Het is prima wonen hier maar de overstap is wellicht wel heel erg groot 😉

P.s. Terwijl de dames veilig in Nederland de 80^ste verjaardag van Mirjams moeder vieren, hebben wij hier vandaag telefonisch contact gemaakt met Rob in Nederland, de broer van Miriam. ‘Misschien wil hij wel rijden’, heeft ze gezegd tegen ons voordat ze vertrok deze week. En ja hoor, hij gaat samen met ons op zoek naar een mogelijkheid om onze spullen met een vrachtwagen hiernaartoe te krijgen binnenkort. Hij heeft een groot rijbewijs en wil wel rijden, heeft hij gezegd. Dat zou SUPER zijn! Wordt vervolgd.