Tien dagen verder

( Het duurt ongeveer 4 minuten om dit artikel te lezen )

Het is woensdagavond, half acht. José wordt gebeld. Het is een nummer uit Nederland: ‘Ja, hallo!’, … , ‘Ja, daar spreekt u mee’, … ‘Dat klopt, ik heb een overboeking gedaan’… ‘Transactiemonitoring?, Fraudehelpdesk?, van de Rabobank, zegt u?’, … ‘Euh, ja, we hebben iets gekocht en willen dat graag betalen’, … ‘Ja, ja, we hebben het gezien wat we kopen’, … ‘Ja, maar, hoe weet ik dat u van de Rabobank bent’, …, … ‘Betaling geblokkeerd?!’. ???

Nadat José het gesprek heeft afgerond, kijken we elkaar aan: ‘Wat is dit nu weer?’. Tja, hoe weet je tegenwoordig dat iemand écht van een bank is en goede bedoelingen heeft. Iedereen kan zich wel voordoen als bankmedewerker. ‘Ze willen hun klanten beschermen tegen fraude’, vat José het gesprek kort samen richting mij. ‘Hoe dan?, door boekingen te blokkeren?’. Afijn, ik werk niet bij een bank en heb ook het beleid daar niet bedacht maar dat zal dan wel.

We hebben een dag ervoor de aanbetaling voor het huis overgemaakt naar onze Notaris. Tenminste dat was de bedoeling nu de 10 dagen bedenktijd zijn verstreken én we een verzoek van de notaris daarvoor hebben ontvangen via de mail. De betaling was op zich al spannend want zo vaak maken we geen geld over naar een buitenlandse rekening. Eerst moest de dag limiet voor overboekingen worden verhoogd. Naam-Nummer-controle werkt niet, stond er toen tijdens het maken van de opdracht. Toch maar hopen dat het goed aankomt. We maken op verzoek van de notaris ook nog een apart bedrag over van €150,- voor de administratieve kosten van de Notaris van de verkoper. Zal wel.

Na het telefoongesprek is het eerste wat we doen, even inloggen bij de Rabobank en kijken op de rekening naar de status van de betalingsopdrachten. Deze zijn beide afgeboekt. ‘Was het dan toch een nep telefoontje?’, ‘Ja maar de dame aan de telefoon wist wél heel veel’.

Vanmorgen zijn we dan toch maar even langs geweest bij het notariskantoor. De vriendelijke jongedame achter de balie spreekt een beetje Engels, als we langzaam praten, is het verzoek. José probeert het toch in het Frans, dat gaat al goed 😉 We komen een heel eind. De € 150,- blijken wel op de rekening van de notaris te staan, het andere bedrag (nog) niet. Een telefonische controle bij de accountant van de notaris, door de jongedame, bevestigd de afwezigheid van ons geld.

Bij terugkomt bij de caravan belt José direct de bank. Ze hoeft gelukkig niet lang te wachten en krijgt al snel iemand aan de lijn. Omdat ze met mijn telefoon belt, het beltegoed van José is op, ontstaat er wat onduidelijkheid maar als de bankmedewerker terugbelt op haar eigen nummer, kan ze het gesprek vervolgen.

Gelukkig wordt e.e.a. snel opgehelderd. Op de betreffende rekening gebeurde al enige tijd niets en ineens ‘zagen ze’ een transactie. Dat wordt gemonitord, blijkbaar. Al met al kom je dan toch weer voor verrassingen te staan. Gebeurd er toch nog wát 😉 Hij is overtuigd van onze goede bedoelingen en gaat het regelen. Vandaag staat het geld nog op de rekening van de notaris, belooft hij ons.

Tot slot: We zijn ook met de uitslag van het bloedonderzoek van José, vóór het bezoek aan de notaris, vanmorgen even bij de huisarts langs geweest. Juliette was druk, dus die hebben we niet gezien. We hebben ‘zakengedaan’ met de assistente, die ons nog even stug en bijna onvriendelijk te woord stond, in het Frans. Afijn we zijn er al een beetje aan gewend. Ook zij weet ondertussen waarschijnlijk wel dat m.n. José zich niet zomaar weg laat sturen. De assistente gaf aan dat de ‘médecin’ (de dokter) zal kijken en indien nodig contact opneemt met José. Blijkbaar staan de resultaten van het lab toch ook bij Juliette in het systeem, dat is fijn. We wachten af.