We leren steeds meer

Eerst nog even over het weer: Het weer is een beetje vreemd voor de tijd van het jaar. Dat vindt iedereen die we spreken en hier woont. Elke middag en/of avond is er wel een flinke onweersbui. De voortent heb ik noodgedwongen vastgemaakt met stormbanden. Die waait, als het goed is, nu niet weg.

Het gaat er soms flink op. Dat merkten we ook toen we vorige week vrijdag naar Bergerac zijn gegaan, nét voor de storm. Er trad een ‘The Doors Tribute Band’ op, in ‘Quai Cyrano a Bergerac’. We waren nog niet uitgestapt uit de auto of het begon al te druppelen. Op het ‘Place de Feu’ werd het te gortig en moesten we echt schuilen. Het werd zo heftig dat we ondanks de parasols toch nat werden. We mochten gelukkig binnen komen schuilen bij een mevrouw die in haar gesloten winkeltje nog wat quiches aan het bakken was voor de kunstmarkt van de volgende dag. Ze wuifde, ‘kom maar binnen’. Daar hebben we ‘het ergste’ afgewacht tussen de opgestapelde tafeltjes en stoelen.

Na wat omzwervingen door de stad, op zoek naar een restaurant, kwamen we daarna terecht bij ‘The Doors’. Ze traden op in de sfeervolle binnenplaats van het ‘Cloître des Récollets’. In datzelfde gebouw zit ook het ‘Office de Tourisme’ en ‘la Maison des Vins Bergerac-Duras’. Dat laatste wisten we niet maar ontdekten dat je daar prima een wijntje kunt – of zou kunnen – drinken. Ze presenteren en verkopen daar de wijnen uit de verschillende wijstreken rondom Bergerac. Zo ook die waar wij gaan wonen, Pécharmant. Hier gaan we zeker nog een keertje naar toe ‘om kennis op te doen’, samen met mensen die ons bezoeken hier 😉

Afijn, vanmorgen dus naar Peter en Maggie. Op weg daarnaartoe komen we langs het vliegveld van Bergerac. We zijn benieuwd hoe ver het vandaaruit is, dóór de stad, naar ‘ons’ huis. We nemen zowel de tijd, als de kilometers op. Het blijkt ong. 13 min en 7 km rijden. Goed om te weten als we ooit eens bezoek op gaan halen van het vliegveld. Bezoek dat niet met de auto maar met het vliegtuig komt. Dat is dus lekker dichtbij.

We komen daardoor wel een kwartiertje ‘te laat’ aan bij Peter en Maggie die blij zijn ons te zien. ‘Hebben jullie al iets gehoord van de notaris?’, is hun eerste vraag, nog voordat we binnen zijn. ‘Nee, wij niet’. Zij ook niet. Voor zowel hun als ons duurt het wachten lang. Vol onbegrip over deze ‘zinloze’ vertraging 😉 nuttigen wij eerst een kopje koffie inclusief een door Peter zelfgebakken muffin, heerlijk.

Daarna krijgen we uitleg over: Het zwembad, het schoonmaken daarvan, alle knoppen van de zitmaaier, de waterverzachter in de kelder en de elektrische toegangspoort in geval van stroomuitval. Terloops vraagt hij of José weet hoe de wasmachine en droger werken die in de kleder staan. ‘Blijven die achter dan?’, is mijn vraag. ‘Ja, die staat toch op de lijst’, zegt Peter en loopt weer verder. Ik heb bij thuiskomst nog even gekeken maar naast héél veel zaken die wél op de lijst staan, staan de wasmachine en droger er niet op. Even goede vrienden, we zien het wel 😉 Die oude van ons hebben we achtergelaten.

Verder is het inderdaad wachten op bericht ten aanzien van ‘een datum van overdracht’. We zijn nog steeds bezig om te kijken hoe we onze inboedel ‘goedkoper’ hier kunnen krijgen. Er heeft zich vooralsnog maar één ‘geïnteresseerde’ gemeld maar die heeft vandaag laten weten het niet te kunnen doen. Toch fijn dat hij zijn bereidheid heeft getoond. We hebben nog twee andere mensen die we willen vragen en anders moeten we toch maar met ‘Vlotweg’ in zee.

Morgenvroeg moeten we weer vroeg op. Dán hebben we een afspraak met Miriam en Anne-Marie, twee vriendinnen die we hebben ontmoet, in de Bergerie. Zij maken daar schoon en wonen in een dorpje verderop in de buurt. Daar zijn ze 6 jaar gelden vanuit Nederland naar toe ‘geëmigreerd’, nadat ze dat zelf helemaal hebben opgeknapt. We zijn er al een keertje op bezoek geweest. Het zijn hele leuke en lieve dames die ons graag helpen met van alles en nog wat. Zij hebben het tenslotte allemaal al een keertje meegemaakt, het emigreren naar Frankrijk met alles erop en eraan.

Zij wonen in zo’n huisje dat ik voor ogen had: Een typisch oud Frans sfeervol en romantisch boerderijtje met een houtkachel, kippen en een moestuin op het land. Ook zij gaan ons uitleggen hoe e.e.a. werkt want we hebben toegezegd op hun huis te passen als zij volgende week een weekje naar Nederland gaan. Dan gaan wij een weekje logeren in hun huis. Dat dus, de volgende keer in mijn blog.

ps: De foto met die rode rondjes behoeft wellicht enige uitleg: Ze hebben hier bij de manege gisteren het gras gemaaid. Tijdens dat maaien kwamen er wat roofvolgels boven zweven en cirkelen. Af en toe dook er dan één naar beneden. Het werden er steeds meer. Prachtig om te zien. Uiteindelijk heb ik er tien tegelijkertijd geteld in de lucht. Als ex-modelbouwer, die zelf veel met zweefvliegtuigjes in de weer is geweest, blijft het een fascinerend gezicht voor mij. Prachtig, nog nooit gezien, zoveel grote roofvolgels in een keer bij elkaar.