Vakantiedag

‘Zullen we vandaag een eindje gaan rijden?’. ‘Das goed, is het antwoord van José’. We hebben een boekje bij ons met als titel ‘Dordogne, Bordeaux en de zuidwestkust’, en in dat laatste gebied zijn we nu. Het heet hier ‘Les Landes’ en kenmerkt zich – volgens het boekje – door het ongerepte groene landschap met heide, loofbomen en dennen. Als we er doorheen rijden heeft het ook hier inderdaad wel wat weg van de Veluwe. Zo’n hemelsbreed 30 km uit de kust, waar wij op het 5 sterren ‘Camping Village Restort en Spa’ staan, ligt Dax. Via via rijden we op weg daarnaartoe.

‘Dax was vroeger een kuuroord met heilzame bronnen’, staat er in het boekje vermeld. Het was zelfs de belangrijkste van heel Frankrijk. Dat gevoel roept de stad inderdaad wel op. Er hangt een sfeer van luxe, mede door de vele Art Deco gebouwen/ hotels, parken en palmbomen langs de weg. We nemen een kijkje in de ‘Cathédrale Notre Dame’ en komen daarna, al wandelend door de straten, uit op een pleintje met een soort van ommuurde vijver. Dit blijkt de ‘Fontaine Chaude’. Het water dat aan één kant uit diverse spuitmonden komt is inderdaad warm, heet bijna. Je kunt je handen er niet lang onderhouden. 64 graden staat er op een bord evenals de vermelding dat er 2.400.000 liter water in 24 uur uit de bron komt stromen. Beide wetenswaardigheden, best wel indrukwekkend.

Als we verder lopen komen we in een park met aan het eind de stierenarena van Dax. Het lijkt ons iets typisch Spaans maar zo dicht bij de grens is dit misschien niet zo gek. Op de agenda buiten zien we dat de arena nog steeds actief wordt gebruikt voor stierengevechten. Hoewel er op dit moment niets is te doen is het ‘open’ voor publiek en we nemen dus binnen een kijkje. Zowel van buiten als van binnen is het een indrukwekkend gebouw. Niet heel groot maar prima onderhouden met binnen mooie bloemen en heel veel zitplekken, in het rond. We zijn bijna alleen, en zijn beide blij dat er op dit moment geen ‘gevechten’ zijn.

Het is mooi en warm weer en we vertrekken weer richting ‘huis’, richting zwembad. Eindelijk kan ik van de glijbaan af. Het is rustig in het ‘zwembad-complex’ dat als thema ‘Piraten’ heeft. Alle Spanjaarden die hier in het weekend waren zijn alweer vertrokken en we hebben het zwembad (bijna) voor onszelf, op een actief duikende – naar herhaaldelijk zelf weggegooide stokjes – mongoloïde jongen, diverse ‘lifeguards’ die waken over de veiligheid en nog wat anderen na. Het is hier wel mooi gemaakt. De baden zijn ‘verwerkt’ in scheepswrakken en er is van alles te doen. Na het ‘gewone’ bad kan ik natuurlijk niet wachten om ‘op avontuur’ te gaan. Maar gelijk de eerste glijbaan die ik neem, gaat veel harder dan ik had gedacht. Ik glij naar beneden en bij de laatste ‘hobbel’ vlieg ik omhoog, bijna uit de baan, kom scheef weer terug in de geul, sla met mijn voet tegen de rand en kom met een noodstop tot stilstand in de ‘uitloopstrook’. Oeps, over de overige 10 glijbanen moet ik toch nog maar even nadenken, neem ik me voor. We proberen samen nog wat andere ‘baden’ uit waaronder een golfslagbad, een bad dat is gemaakt als lagune en een ‘bubbel’ bad en drogen ons op in het namiddagzonnetje op twee van de honderden ligbedjes die er staan. Lekker. Dat was alweer lang geleden voor ons. We houden het verder even gezien voor vandaag, morgen misschien nog een keer.

De Apéro nuttigen we aan het strand, bij ondergaande zon. We nemen een nootje en stokbroodje mee, een kaasje en wat vleeswaren, een snijplankje en een dekentje om op te zitten aan het strand evenals een flesje wijn met twee bijpassende glazen. Het is ongeveer 5 minuten lopen en settelen ons in het zand. Het duurt nog een klein uurtje en genieten ondertussen van het uitzicht, wat surfers en anderen die hetzelfde idee hebben gehad als ons.

Verder zeggen de foto’s meer als duizend woorden – komt ook ergens uit een boekje. Zie hieronder.