We hebben een ‘kind’

( Het duurt ongeveer 8 minuten om dit artikel te lezen )

Het is niet een écht kind maar het lijkt er wel héél veel op, volgens mij. Billy is zijn naam en het is de 5-jarige bordercollie van Ed en Ineke. Zij zijn gisteren vertrokken naar Nederland om aldaar de kerst door te brengen met familie. Wij blijven dit jaar lekker in ons nieuwverworven huis in Lembras. Geheel in lijn met de kerstgedachte bieden wij deze dagen troost en onderdak voor Billy aan.

Gisteren tegen elf uur werd hij afgeleverd. Hij heeft een ‘soort’ mand meegenomen en een emmer met voer en nog twee voerbakken waarvan één voor water en één voor voer, logisch. Tot daar is het duidelijk maar voor mij is het voor het eerst dat ik op een hond moet passen. José heeft vroeger, vóór mijn tijd, zelf een hond gehad en weet gelukkig íets meer, van hoe je hiermee om moet gaan.

Dús gaan we ’s middags tegen zonsondergang, en dat is tegenwoordig ook hier al zo tegen half vijf, een eindje wandelen in de buurt. Er loopt een pad vanaf de apotheek naar boven waarvan we niet weten of het privé is of niet. Het gaat naar Château La Vieille Bergerie. Aan het begin van het pad staat een hek, dat altijd open staat én een brievenbus. We proberen het toch even uit. Samen met Billy gaan we op pad. Bovenaan blijkt een ketting te hangen over het pad. Overduidelijk privé en we keren dus weer om. Ach, zo kom je nog eens ergens.

Op onze ronde lopen we ook ‘achter’ ons huis om, door het wijnveldje. Dáár worden we ‘opgevangen’ door onze buurvrouw die ons duidelijk maakt dat het een privé pad is. Ook dít pad is dus blijkbaar privé. Nadat we hebben toegelicht dat wij de nieuwe buren zijn, van dat huis dáár, is ze alleraardigst en maakt ze ons duidelijk dat wij wél gebruik mogen maken van het pad. Ze had goed contact met Peter, de vorige eigenaar van ons huis. Op deze manier maken we makkelijk contact met onze buurtbewoners blijkt. We maken een kort babbeltje maar daar blijft het voorlopig bij. Ons Frans is nu ook weer niet zo héél erg goed, blijkt 😉

Overdag is het koud, ook hier in Lembras. De zon komt laat op en gaat vroeg weer onder. Het levert wél mooie gekleurde plaatjes op. Gelukkig regent het wat minder vaak. Natuurlijk is het ook hier herfst geweest met alle gevolgen van dien. Met alle bomen in en rondom de tuin levert dat nogal wat ‘blaadjes’ op. Die zijn (grotendeels) door José vakkundig verwijderd van het gras, in de aanhanger van Ed gedaan en weggebracht naar de Déchetterie.

Ondertussen zit ik natuurlijk ook niet stil. Ik, of soms ook wij, zijn (nog steeds) bezig met de verbouwing van de 2^e badkamer boven. Gelukkig schiet dat nu wel aardig op. (Bijna) Alle tegels zitten inmiddels op de muur en op de vloer. Dat hebben we samen gedaan. De bedoeling was eigenlijk het vóór de kerstdagen af te hebben maar dat gaat (hoogstwaarschijnlijk) niet lukken. Voor de duidelijkheid even, we/ik doe(n) het rustig aan. Niet alleen de zondag, maar ook andere momenten benoem ik soms tot ‘rustmoment’ 😉 Eventuele gasten willen we toch pas van het voorjaar ‘op gaan vangen’.

We zijn zogezegd nu o.a. eerst bezig met de opvang van Billy. Zijn, en ook onze eerste nacht met Billy in huis, zit er inmiddels op. Vannacht heb ik eigenlijk best wel goed geslapen. Dat is niet altijd het geval. Toen we ons avontuur begonnen zijn bijvoorbeeld, zo’n twee jaar geleden alweer, lag ik vaak wakker van de stress. Achteraf gezien natuurlijk totaal overbodig. We zijn goed terecht gekomen, vooralsnog 😉

Wél schrok ik afgelopen nacht wakker van een ‘soort’ knal. Ik was aan het dromen en kon het geluid niet goed plaatsen. Even later, nog een keer. Het is half vier ’s nachts. Het is ‘ons kind’ dat met zijn poot aan de gangdeur ‘krast’. ‘Wat is er aan de hand?’. ‘Wie staat er op?’. Hmm, José slaapt nog, tenminste, zo komt het over op mij. Ik haal mijn badjas op, doe de gangdeur open en ja hoor, daar staat Billy. ‘Ok dan, even naar buiten?’, vraag ik aan hem, alsof hij een antwoord zou kunnen geven. Ik laat hem via de keukendeur even naar buiten, in de regen. Nadat ook ik mijn plasje heb kunnen doen, staat hij alweer voor de deur. Hij wil weer naar binnen. Ik leg hem uit dat hij moet gaan slapen in de woonkamer en dat ik hetzelfde wil gaan doen in mijn eigen bed. Ik ga weer naar bed en zeg tegen José, ‘De volgende keer mag jij’. Dat doen ze bij baby’s toch ook?

Die volgende keer komt twee uur later. Wéér schrik ik wakker van Billy’s aandachtvragerij. Ik stoot José aan die vervolgens luidt roept, ‘Billy, in je mand!’, waarna ze zich weer omdraait in bed en gaat liggen. Daarna is het stil. Hmm, daar heeft ze dus inderdaad méér ervaring dan mij. Om kwart over zeven staat Billy wéér voor de deur en besluit José uit bed te gaan en op te staan. ‘Ik ga wel even een eindje wandelen met hem’. Het is dan nog donker buiten dus lang zijn ze met z’n tweeën (helaas) niet weg. Van uitslapen komt het vandaag niet.

Billy is verder heel braaf. Hij ligt grotendeels ergens in de kamer op één van de kleden, in plaats van in zijn hondenmand, en geeft vanzelf aan wanneer hij naar buiten wil of geaaid worden wil. Af en toe loopt hij nieuwsgierig achter je aan maar snel ligt hij dan weer ergens, daar waar jij net je voeten onder tafel leggen wil.

Vanmorgen hebben we inkopen gedaan bij de supermarkt voor ons kerstdiner. Billy is al die tijd alleen thuis geweest en heeft zich, zo wij kunnen ontdekken, prima gedragen. We hebben iets lekkers voor hem meegenomen, tegen advies van Ineke in. Anders wordt hij te dik? Vanmiddag gaan we weer een stukje lopen, en vanavond misschien nog wel een keer. Dan loopt hij die lekkernij er vanzelf weer af, is het idee. Net als bij kinderen heb ik het idee dat als hij maar moe genoeg is, van het buitenspelen, hij zijn calorieën wel verbrand en vannacht hopelijk lekker door kan slapen. En wij dan dus ook.

Maar zoals gezegd, ik heb net als van kinderen weinig ervaring en verstand van honden maar ze lijken volgens mij wel heel erg op elkaar. Ze kosten veel tijd, vragen bij tijd en wijle veel aandacht en houden je ’s nachts uit de slaap. Daarnaast voelt het als een verantwoordelijkheid dat hij zich thuis voelt hier, straks ook tijdens de kerst. Ná de kerst wordt hij dan weer opgehaald, ben benieuwd hoe dát zal zijn.

Nog even dit: Kerstavond is in Frankrijk het belangrijkste moment. Ze hebben daarna nog wel een Eerste kerstdag maar geen tweede. Via een uitzending van ‘(Ilja) Gorts Kerst op het chateau’, dat we middels een proefabonnement van twee weken via NLZiet kunnen zien, hebben we geleerd dat Fransen ook zo hun eigen tradities hebben tijdens het kerstdiner. Ons voornemen is om volledig in-te-burgeren en daarom hebben wij voor zondagavond – kerstavond; Escargots de Bourgogne avec beurre et persil, Saumon Fumé, Rôti de Cerf aux Figues et Foie Gras, Pomme de Terre Sarladaises aux Cèpes (Cuisinées à la Graisse de Canard, Ail et Percil), een Kaasplankje en als toetje Baba au Rum. Het doet ons in iedere geval allemaal erg Frans aan en zal ons vast wel smaken. We zoeken er straks nog een lekker wijntje bij maar dat komt wel goed, denk hier in deze regio. We zien wel hoever we komen 😉 en anders hebben we voor de eerste kerstdag ook nog genoeg te smikkelen.

Nu we toch in de stemming zijn:

Ik en José wensen iedereen die dit leest, alvast Hele Fijne en Gezellige Kerstdagen, een Gezond en Liefdevol én een minstens zo’n Avontuurlijk Nieuw Jaar als dat wij hebben gehad het afgelopen jaar. Lekker eten en drinken en genieten van elkaar. Hopelijk tot snel dan weer een keer.