We zijn weer volop in bedrijf

We staan 4 nachten bij Derrick en Caroline op de camping en hebben 4 nachten regen. We slapen slecht. Dat getik van de regen op ons caravan dak is wel éven leuk maar niet de hele nacht. We staan ook nog eens onder een boom dus als het droog wordt druppelt en tikt het nog een half uurtje na en als dat eindelijk stopt begint de volgende bui. Overdag zitten we veel binnen, lezen een boek, maken tussen de regen door een wandeling naar het Château de Beynac, eten en drinken wat. We zijn hier al vaker geweest, dus we kennen een beetje de weg. We hebben al veel gezien dus doen het dan ook maar rustig aan.

Zondagavond gaan we naar Patrick en Claudine, ons ‘oude en vaste’ B&B adres in Sarlat. We zijn uitgenodigd om mee te eten. Patrick spreekt alleen maar Frans, Claudines Engels wordt steeds beter. Soms met handen en voeten komen we er wel uit. Het is leuk om Frans te horen en te proberen het gesprek te volgen. Zeker als er ’s avonds ook nog ‘gasten’ van Claudines B&B aan de tafel schuiven tijdens de koffie. Het zijn Fransen die wonen in Parijs. Hij is een gepensioneerde leraar en schrijft nu stukjes tekst die op de radio worden voorgelezen door een dochter van hen. Het zijn een soort radiopodcasts over de historische relatie tussen de grootmachten Frankrijk en Duitsland, zijn oude vak. Zij is nog steeds lerares ergens op een school aan de Champs-Élysées. Ik heb toch aardig wat begrepen van wie ze zijn en wat ze doen, vind ik zelf. Alhoewel niemand kan controleren of het klopt wat ik over ze schrijf 😉

De voortent, die we op hebben moeten zetten ter bescherming van Derrick’s koelkast, pakken we op dinsdagmorgen nat in. We koppelen de caravan aan als alles is ingepakt, rekenen méér af dan we hadden verwacht (€ 30,- extra vanwege koelkasthuur), en vertrekken weer richting Bergerac. Onderweg komen we nog langs Badefolds-sur-Dordogne waar een huis staat dat nog niet op de markt is. De ‘tip’ kregen we door van makelaar Sylvain, met wie we later die middag om 16:00 uur een afspraak hebben voor een ander huis. Deze kunnen we alleen van buiten bekijken en ziet er ’sfeervol’ uit. We hebben met Sylvain afgesproken langs te rijden om te bepalen of een kijkafspraak wenselijk is. Wij komen er toch langs, hij heeft geen tijd.

Het huis ligt áán de rivier maar ook vlak bij de grote doorgaande weg tussen Bergerac en bijvoorbeeld Sarlat, het hartje van toeristisch Dordogne. Het is de drukste weg in de regio, schat ik zo in. Niet nu maar in de zomer zeker. Hoeveel last je daarvan hebt kan ik niet inschatten, het ligt er één straat vanaf. Het huis is erg oud zo te zien en/maar ziet er sfeervol uit. We gaan twijfelen of we bij het juiste huis staan te kijken want de foto’s die ik doorgestuurd heb gekregen zien er best wel anders uit. Maar dat is vaker zo.

Dit móet het zijn, het is een klein gehucht en de andere huizen zien er allemaal heel anders uit. Wat ons verder doet twijfelen, voor het maken van een kijkafspraak, zijn het gebrek aan een garage of ruimte rondom, het aangrenzende openbare parkje, het hotel/restaurant aan de overkant van de straat, wellicht het overstromingsgevaar waar Claudine ons altijd voor gewaarschuwd heeft én dus die drukke weg. Daar zijn we juist voor ‘gevlucht’. Voor nu, laten we het even voor wat het is.

Bij ‘thuiskomst’ moeten we even overleggen op welke plek we de caravan neer (mogen) zetten. A.s. zaterdag komen er ‘alweer’ gasten voor de Bergerie, dus dan moet de caravan ‘uit het zicht’. Voor nu zetten we hem weer even aan de voorkant neer en moeten gelijk weer op pad voor onze afspraak met Sylvain. We gaan een huis bezichtigen (ook) in Conne-de-Labarde een kwartiertje rijden hier vandaan.

Bij aankomst is de nieuwe aluminium poort nog dicht maar al snel worden we ontvangen door Sylvain. We lopen gedrieën in en rondom het huis. Ook bespreken we de eventuele plek voor het zwembad dat er (nog) niet is. We constateren kleine mankementen die Sylvain gelijk noteert en beloofd daarover navraag te doen. Het huis voelt namelijk best wel goed. De benedenverdieping is eigenlijk ‘best wel’ ok. Boven valt het José op dat de muren en deuren allemaal wel wat goedkoopjes zijn. Het lijkt recentelijk opgeknapt. Er zit een nieuwe keuken in met SMEG-apparatuur en alle wanden zijn gesaust. Als ik vraag hoelang de mensen hier al wonen, weet Sylvain dat niet. Ook dat gaat hij navragen. Het is ‘het zomerhuis van Engelsen’. Vaak betekend dat enkel glas, zo ook hier.

Onderweg terug evalueren we al in de auto de bezichtiging en komen beide tot de conclusie dat het huis wat charme mist. M.n. door de ‘sfeerloze’ bovenverdieping ‘spreekt’ het huis ons (waarschijnlijk?) toch niet zo aan. We wachten even op de antwoorden van Sylvain en kijken dan of we verder gaan. De plek is mooi, het huis in feite prima te doen, alleen …. ??? (meer over dit huis lees je hier).

Vandaag bekijken we nog wat huizen, van buitenaf, zonder makelaar wel te verstaan. Voor het eerste huis van vandaag had ik al een afspraak gemaakt met Sylvain maar heb die afgezegd omdat Ed en Ineke het huis ook in hun portfolio hebben. Van hen krijgen we het adres, aan een drukke weg en krijgen het advies om daarnaartoe te gaan om te kijken of de weg niet te belastend is.

Het schijnt een mooi complex, het betreft een hoofdhuis met twee Gite’s en is hier te zien. Van de beloofde rust, op de site van de huidige exploitanten, vinden wij echter niet terug. De weg is druk, er wordt hard gereden en het is levensgevaarlijk als we weer willen wegrijden van de oprit bij het huis. Jammer. We nemen nog een kijkje vanaf een weggetje verderop, gaan daarbij door het hoge natte gras en door de modderbende heen. Dát maakt e.e.a. ook niet veel beter. Nog steeds razen auto’s voorbij en besluiten we ter plekke, dit wordt hem niet. We vegen onze schoenen af en stappen weer in, op naar het tweede huis van vandaag.

Het volgende huis kennen we al en komen het onderweg tegen naar het volgende huis. We stoppen bij het huis dat we vorige week dinsdag hebben bezocht. Brutaal rijden we de oprit op, er is toch niemand thuis. Ook hier lopen we door het lange natte gras rondom het huis.

Hier is het wél rustig, dit is wat we zoeken. We bespreken hoe we de tuin eventueel aan zouden kunnen passen. Er is hier veel werk te doen. Te veel?

We spreken min of meer af dat we het toch een tweede keer willen zien. Als we op weg gaan naar het derde huis kijken we nog even achterom.

Van het derde huis hebben we het adres en rijden er naartoe. Onderweg doen we boodschappen bij de InterMarché, dat is ongeveer 4,5km van het hierboven beschreven huis vandaan 😉 ik bedoel maar, vlak bij dus.

Afijn, het derde huis van vandaag verrast ons allebei.

Ook hier is niemand thuis dus rijden we de oprit op. Terwijl de buurman argwanend, vanaf zijn grasmaaier onze bewegingen volgt, lopen wij rondom het huis. We zijn het inmiddels wel gewend, brutaal als we zijn. Er is niet zo heel veel te zien behalve dan de omgeving en tussen de bomen door een mooi uitzicht richting Bergerac.

Als we het aangrenzende bos inlopen zie ik een reetje wegspringen. De vogeltjes fluiten. Afgezien van de buurman die op zijn grasmaaier inmiddels weer rondjes rijdt, is het hier ook heerlijk stil, en toch zo dicht bij de stad. Ook deze woning ligt op een paar kilometer van Bergerac.

Van binnen moet het waarschijnlijk wel worden opgeknapt en gezien het lage energielabel dat deze woning heeft zal er ook e.e.a. gemoderniseerd moeten worden, schat ik zo in. Hum, maar eens even nadenken of we het van binnen willen zien. Ik heb het er met José nog niet over gehad.

Drie en een half uur later, komen we van onze bezichtigingen thuis vandaag. Het is inmiddels zo goed als droog. We zitten buiten. José leest een boek en ik schrijf dit blog. Vóór morgen moet het worden gepost want, als alles goed gaat, wordt dan de ‘nieuwsbrief’ weer automatisch verstuurd. We hebben gelukkig bij de Pocherie goed internet dus uploaden is geen probleem. Ik hoop dat je als lezer het nog steeds plezierig vindt om onze avonturen te volgen. Laat gerust een reactie achter als je dat wilt. Tot de volgende blog.