Carcassonne

Het weer is niet zo heel erg best, er is regen voorspeld. We nemen de paraplu mee, die ergens onder in de auto ligt, en gaan op pad. Het is 20 minuten lopen, dan steil naar boven, moeten even wachten voor een treintje met toeristen en lopen dan via één van de poorten naar ‘binnen’.

We zien naast de vele toeristen ook opvallend veel jongeren. Groepjes jongeren die meer hebben met chillen en geinen als met de historische stad, lijkt het wel. Van de VVV hebben we gisteren begrepen dat er nog zo’n 50 mensen wonen in de oude stad. Van iemand die er een galerietje huurt horen we dat het een paar families betreft die alle panden bezitten en hebben overgeërfd. Het lijkt een melkkoe voor hen want de huur is hoog, zegt de huurster van de galerie. Ik heb verder geen bewoners gezien, alleen maar winkeltjes en restaurants. Oh, ja en twee ‘spookhuizen’ waarvan je af en toe het gegil hoort schallen door de smalle straatjes.

We lopen nog wat rond en bezoeken de kerk zoals gebruikelijk, die één van de mooiste glas-in-lood ramen schijnt te hebben van heel Zuid-Frankrijk. Het weer is te slecht om lekker een terrasje te pakken, die zij dan ook vrijwel allemaal leeg. We ‘ontdekken’ dat Cassoulet hier hét streekgerecht is. Witte bonen met Confit de Canard en een worstje van varkensvlees. Dat proberen we uit, binnen in één van de vele restaurants. Dat smaakt verrassend lekker maar mijn buik zit daarna wel hélemaal vol.

We lopen ook nog een rondje tussen de buiten- en binnenmuur, van waaruit we af en toe mooi uitzicht hebben op de stad en haar omgeving. Als we weer afdalen richting camping zie ik, achteromkijkend, een vreemde tekening op de muren van het kasteel. Pas later als ik op de computer de foto’s bekijk zie ik dat het gaat om een patroon dat op één van mijn eerdere foto’s, vanaf een bepaalde plek, heel goed is te zien. Dat was me niet eens opgevallen toen ik de foto nam, vreemd.

De volgende dag besluiten we koers te zetten naar Bergerac. We rijden in één keer door, het is niet ver. We hebben met dit weer geen zin om nog een camping aan te doen. Onderweg rijden we in de buurt van Montaigu-de-Quercy in een dal dat me bekend voorkomt op één of andere manier. We hebben hier ooit een huis bezocht, dat onder een vliegveld lag maar ook dicht bij een Groeve. Dat moet het zijn. Als ik naar links kijk zie ik volgens mij dát huis waarop José zegt: ‘Nee joh, anders hadden we het hier wel gekocht’, zo mooi ligt het daar. Het blijkt niet het huis maar ‘ons’ huis is dat van de buurman, staat er vlak naast en heeft dezelfde prachtige ligging. Het heeft ook zo’n mooie paarse boom voor het huis en ziet er vanaf hier schitterend uit. Jammer?, maar die groeve die hadden we destijds op tijd ontdekt. (zie ook onder woningen)

Als we het dorpje inrijden stoppen we even bij de makelaar van toen, Xavier. Die blijkt niet aan het werk, tenminste, hij is niet op kantoor. Als we een bordje voor zijn voorruit zien met de volgende tekst: ‘Due to a strong demand, we are looking for properties for sale for our national and international clients.’, begrijpen we dat hij druk zal zijn.

Geen goed nieuws voor ons, dus snel verder naar Faux waar we vriendelijk worden onthaald door Ineke. Ze heeft ook nog nieuws, de vraagprijs van het Conne de Labarde huis is gezakt. Dat maakt het misschien toch nog interessant voor ons, hoewel José heel erg twijfelt over de tuin en het uitzicht bij dat huis. We besluiten er morgen of zondag maar weer eens een kijkje te gaan nemen. Ineke heeft de sleutel, nu nog kijken of ze tijd heeft voor ons.

We staan inmiddels ‘weer’ op onze vertrouwde plek. Dat wil zeggen, nu aan de voorkant van de Bergerie, onder een boom en verder geen andere campers om ons heen. Helemaal alleen zijn we hier, buiten de ezels om, heerlijk. Het voelt bijna als ‘thuis’. Van hieruit gaan we de eerstkomende maand maar weer eens op zoek naar onze definitieve stek. Hopelijk vinden we die snel.