De spanning stijgt

( Het duurt ongeveer 11 minuten om dit artikel te lezen )

Het is 10:00 uur zondagmorgen: ‘Bonjour les amis, Êtes vous chez vous aujourd’hui ?’ Vaak gebruik ik nog de vertaalapp Deepl om Franse teksten te ontcijferen maar deze begrijp ik wel. Mijn antwoord is bevestigend en om een uur of half drie ’s middags staan Claudine en Patrick op de stoep. Deze keer hebben ze de rit vanuit Sarlat zonder een ‘Sanglier’ te raken gehaald. Claudine is als doorgewinterde Chambres d’Hôtes eigenaresse benieuwd wat wij ervan hebben gemaakt. Een blik op háár booking.com pagina is de moeite waard.

Bij hun vorige bezoek ontvingen we al goede tips en adviezen maar die hebben we niet allemaal opgevolgd. Ik ben dus benieuwd wat zij er nu van vindt. Claudine spreekt inmiddels behoorlijk Engels en ik al iets beter Frans dus communiceren is geen probleem. Zelfs Patrick, die alleen maar Frans spreekt en verstaat, doet in de ronde door het huis goed mee. Al met al is ze behoorlijk onder de indruk van ons werk maar toch komen dan al snel de adviezen. Bruikbare, want het bed blijken we verkeerd te hebben opgedekt. Ze legt ons uit hoe hotels het doen en hoe een bed, ‘in geval van een ongelukje’, zegt ze, goed schoon te houden en schoon te maken is. De door ons gebruikte kleuren is een verhaal apart. Het advies is om maar drie kleuren te gebruiken en haar ogen speuren door de kamer om te ontdekken welke kleuren ‘wij’ hebben gebruikt. ‘Te veel’, volgens haar.

Als we de volgende kamer inlopen, ziet ze het gelijk. Ze loopt terug naar de vorige kamer en haalt daar de kussens van het bed. Die worden in de andere kamer neergelegd. ‘Kijk, dát combineert mooi’, zegt ze opgelucht. Al snel volgt een stoel die verplaatst wordt van de ene naar de andere kamer, dan een bankje, een kleed en voor dat we het weten staat alles door elkaar. Op de badkamers heeft ze, tot mijn grote opluchting niet veel aan te merken, toch volgt daar nog het advies voor een andere inloopmat bij de douche. ‘Die kleur wijkt hier te veel af, die moet in een andere kleur’. José doet nog wel een poging en haalt een ander kleedje ergens uit een kast maar … nee, dát blijkt het ook niet te zijn. Afijn, twee uur later gaan we naar beneden naar de thee. Ze is duidelijk enthousiast en gaat maar door met tips en trucs. Over hoe klanten zich kunnen gedragen en dat je dus geen kleedjes op de kamer moet gebruiken, ‘Daar lopen ze ‘gewoon’ met hun vieze schoenen overheen of vegen ze eraan af’. We moeten witte handdoeken gebruiken zodat je ze goed heet kunt wassen om ze weer goed schoon te krijgen. Ook drogen die beter af dan gekleurde. Ze geeft er klanten tegenwoordig ook een donkere handdoek bij omdat ze ooit heeft meegemaakt dat mensen hun schoenen schoon maakten met háár witte handdoeken. Doorgewinterd, dat zei ik al. Die heeft al van alles meegemaakt.

Ook Patrick wordt enthousiast als ik hem vertel over onze plannen voor een zelf te bouwen carport met zonnepanelen in de tuin. Hij bekijkt het concept dat ik heb gemaakt en de begeleidende brief voor de burgemeester die ik heb opgesteld om te vragen of we een vergunning nodig hebben voor dit plan. Hij vindt het een goed idee maar van de geplande aanpak deugt niet veel volgens hem. De vragen voor de burgemeester staan samen op één A4’tje, dat leek mij efficiënt. Ze gaan over zowel de opening van onze Chambres d’Hôtes (ik heb nog wat vragen over de toeristenbelasting), over de eventuele benodigde vergunning voor de solar-carport én over de rioolaansluiting-put die inmiddels voor onze deur is geplaatst. ‘Dat moet zeker gescheiden’, zegt hij. ‘Het één heeft niets met het ander te maken’, voegt hij eraan toen, ‘anders krijg je problemen met extra belastingen e.d.’

‘Heb je al het cerfa formulier 13566-03 ingediend’, vraagt Claudine. Ze kent het nummer bijna uit haar hoofd. ‘Euh, nee?’, is mijn reactie. Het betreft ‘DECLARATION EN MAIRIE DE LOCATION DE CHAMBRE D’HÔTE’, een verplichte melding bij de burgemeester van de activiteit voor het runnen van een Chambres d’Hôtes. Even voel ik me als een deelnemer van ‘Ik vertrek’, mensen met grootse plannen voor het runnen van een B&B en dan hebben ze niet eens een vergunning. Hun geplande inkomstenbron wordt dan met maanden of zelfs jaren uitgesteld. De burgemeester heeft ons in een eerder gesprek al te kennen gegeven blij te zijn met ons initiatief dus zo’n vaart zal het wel niet lopen maar het is wel fijn dat we worden gewezen op deze wettelijk verplichtingen. Die adviezen van Claudine zijn goud waard, laat ik haar later ook weten.

T.a.v. de vragen over de solar-carport worden we door Patrick en Claudine verwezen naar een ander formulier dat we ergens op internet zouden moeten kunnen vinden. Ook hier gaat het volgens hun weer over het doen van een melding en dan is de eerste stap gezet. De zoveelste papieren procedure zal moeten worden opgestart. Zover komt het echter (nog) niet want wat hem dán opvalt zijn de vragen over het riool. We zijn benieuwd naar de aansluiting van het huis op het riool, als vervanging voor de huidige septic-tank. Daar heb ik op het A4tje wat vragen aan de burgemeester over opgesteld. ‘Ja, maar dat kan helemaal niet’, zegt Patrick bezorgd. Patrick is technisch aangelegd, doet alle verbouwingen thuis zelf en is ‘gewoon’ handig en slim. ‘Je moet ontheffing aan gaan vragen, dan hoef je die aansluiting niet te doen’, ‘Ja, maar we zijn verplicht om ons aan te sluiten, hebben ze ons verteld’, ‘dat kan helemaal niet, jullie huis ligt veel te laag’, ‘Dat klopt, maar ons is verteld dat dat met een pomp kan worden opgelost’. Tenminste dát hebben we begrepen tijdens de ‘Réunion Publique’ van afgelopen oktober. Ik lig er een nachtje wakker van en besluit voor mezelf om de investeringen voor de solar-carport maar even ‘on-hold’ te zetten totdat we weten hoeveel de kosten zijn voor de aansluiting op het riool. Als er dán nog geld overblijft kunnen we verder met ons paradijs.

Dinsdags treffen we de burgemeester aan in het gemeentehuis, waar we het formulier 13566-03 af willen geven. Hij is niet alleen. Bij binnenkomst lopen we door naar het achterste kamertje waar ‘de balie’ is. Daarachter zit een mevrouw die ik het formulier overhandig. Met grote maar ook vooral vragende ogen kijkt ze naar het formulier, draait zich hulpeloos om naar de burgemeester op zoek naar een antwoord op de vraag ‘wat nu te doen?’. De burgemeester is druk in gesprek met iemand anders en laat zich niet storen, typisch Frans, alle tijd. Achter de mevrouw aan de balie staat nog een mevrouw en een bureau verder zijn er nog twee met elkaar in gesprek. Het is ongewoon ‘druk’ op kantoor vandaag. Maar iedereen haalt zijn schouders op, ‘DECLARATION EN MAIRIE DE LOCATION DE CHAMBRE D’HÔTE’, zegt de mevrouw hardop al wapperend met het formulier, in de hoop dat de burgemeester het hoort. ‘We wachten even tot hij klaar is, ok?’, vertelt ze ons. Geen probleem, wij hebben alle tijd, we zijn al behoorlijk ingeburgerd.

Als hij klaar is, heeft hij tijd voor ons en volgt er een kort gesprek dat begint met een ‘opmerking’ van hem over de nogal ‘directe’ mailwisseling tussen José en hem. De lucht wordt geklaard als José aangeeft ‘J’ai oublié, no problem’. Hij legt aan zijn medewerkster uit wat de bedoeling is van het formulier en maakt er zelf kopieën van, ik bedoel, in plaats van de mevrouw achter de balie. Die worstelt met het ontcijferen ervan. ‘La Bonne Voie?’, zegt ze verbaast, díe straat kent ze niet. ‘Nee, dat is de naam van onze Chambres d’Hôtes’, zeg ik tegen haar, en de burgemeester wijst haar op ons adres dat ook op het formulier is ingevuld, 46 Chemin de Beynac. Samen staan we uit te leggen wat zij moet doen. ‘Oooh, dát is het adres’, en ze gaat verder met het invullen van de ontvangstbevestiging. Afijn, heel aardig maar daar zit duidelijk niet de meest snuggere aan het bureau. Wellicht niet zo verwonderlijk ook want zo vaak komt het aanmelden van een Chambres d’Hôtes ook niet voor in de gemeente Lembras.

Als de burgemeester vraagt hoe het met de werkzaamheden gaat komt het gesprek nog even op het aansluiten van het riool. Ook de burgemeester spreekt en verstaat alleen maar Frans waardoor de communicatie toch wat moeizaam verloopt. Als ik hem iets in laat spreken in de Deepl app verbaast hij zich over de hedendaagse techniek, ‘Est-il traduit en néerlandais?’, vraagt hij mij. ‘Oui!’. Blij dat we elkaar begrijpen geven we elkaar de hand en nemen afscheid van iedereen. Over een maand of twee ontvangen we een lijst met aannemers die we kunnen inschakelen voor het aansluiten van ons riool. Hij is in onderhandeling met partijen voor een goede prijs. Tenminste dát hebben wij begrepen uit zijn verhaal. We wachten met spanning af.

A.s. vrijdag 1 maart openen we onze Chambres d’Hôtes. Daarvoor hebben we een klein feestje gepland. De mensen die we tot nu toe goed kennen hebben we uitgenodigd. Nee, de burgemeester kennen we nog niet zo goed, dus daar wachten we nog even mee 😉 Ed en Ineke, Annemarie en Mirjam en haar moeder, Erika en René en Uschi en haar vriend zijn uitgenodigd. Meer mensen kennen we nog niet echt. We zijn té druk geweest met verbouwen en de administratie rondom ons nieuwe avontuur. Ik vind het best wel spannend wat ze van onze Chambres d’Hôtes tot nu toe vinden. De websites hebben ze al wél gezien maar toch.

Gisteren hebben we n.a.v. tips van Claudine nog wat inkopen gedaan voor de kamers boven. Er blijken nog twee of drie goede winkels in Bergerac zelf te zijn die we nog niet kenden, waar we spullen alla IKEA kunnen kopen. Dat wisten we helemaal niet. Het blijken leuke winkels waar tegen betaalbare prijzen sfeervolle spullen te krijgen zijn. Ons karretje zit dan ook snel tot aan de nok gevuld. Wat gordijnen, twee stoeltjes en twee tafeltjes, wat kleedjes (we konden het niet laten), beddengoed en wat decoratieve elementen zijn inmiddels in huis. Daarmee kunnen we nu ook de andere twee kamers in gaan richten. De bedoeling is a.s. vrijdag zo goed als klaar te zijn, voor de opening. Ps: we hebben nog geen boekingen 😉

Tot slot nog een vermelding over onze ‘zorgactiviteiten’. Afgelopen maandag heb ik bloed laten prikken in het laboratorium als voorbereiding voor mijn bezoek aan de huisarts volgende week. Voor het bezoek aan de huisarts is een halfuur uitgetrokken, op verzoek van de arts. Misschien word ik binnenstebuiten gekeerd wat de spanning niet ten goede komt. Tegen dit soort afspraken zie ik altijd een beetje op. Aan de andere kant, de tijd gaat hier zo ontzettend snel, voordat ik het weet is het alweer dinsdag en is alles voorbij, hoop ik dan maar.

Oh ja, ondertussen is deze week mijn ‘Carte Vitale’ binnengekomen. Zonder die (fysieke) kaart moet je alle ‘zorg’ kosten zelf betalen of in ieder geval voorschieten. Nu kan elke zorgverlener, apotheek e.d. de kaart door een apparaatje halen en worden alle rekeningen ‘automatisch’ betaald. Het eerste wat ze vragen hier als je je meldt bij een arts is je ‘Carte Vitale’. Die van José die was er al dus dát is, na bijna een half jaar administratief gedoe, eindelijk afgerond.

Vanmiddag heeft José eindelijk dé afspraak bij de cardioloog. Daarvoor moeten we naar Libourne toe. Een uurtje rijden hier vandaan. Hoewel er hier in Bergerac veel artsen zijn en een ziekenhuis is heeft niemand hier tijd. Net als in Nederland is het hier moeilijk om een arts te vinden of onderzoek gedaan te krijgen. Voorbeeld: Eerder deze week zijn we op pad gegaan op zoek naar een nieuwe bril voor José. Eenmaal een gewaagde bril uitgekozen in de brillenwinkel bleek dat ze een recept nodig heeft van een ‘ophtalmologue’. Anders dan in Nederland worden hier je ogen niet ín de winkel opgemeten maar moet je eerst naar een oogarts. Daar is echter een wachttijd voor in Bergerac van een maand of zes. Ze heeft ondertussen een afspraak kunnen maken voor in de maand April maar twijfelt of die arts wel doet wat gedaan moet worden om een recept te krijgen. Daar moet ze nog ‘achteraan’ en anders wordt het een paar maand wachten. Gelukkig kan ze voor de cardioloog vanmiddag in Libourne terecht. De afspraak is in december al gemaakt. Ze is wel een beetje gespannen want wát als die arts alleen maar Frans kan praten of verstaan? Spannend.

We gaan het zien, ook hier geldt weer, voordat je het weet is het voorbij en het zwembad weer blauw, als dat gaat lukken. Spannend!