We komen aan op een pleintje met een grote markthal in het midden, omgeven door mooie oude gebouwen. Dat wél maar we zijn niet alleen.
Eigen
Op de deur van zijn kantoortje zie ik een papiertje geplakt ‘Complet Complet’. Net nu we overwegen om hier nog één of twee weekjes te blijven. We hebben nog niet alle beschikbare huizen gezien hier, naar ons gevoel.
Tijden veranderen
Sommigen zijn alleen op de camping. Tenminste zo gedragen ze zich. Ze maken lawaai, schreeuwen tegen elkaar, zeggen geen boe of bah, springen ‘bommetje’ vlak naast je in het zwembad.
De eerste bezichtigingen
Aangekomen bij de woning worden we even stil. Dit is wat we zoeken, tenminste …
Er of Het is een feestje hier
Dan is het zondag de 17e, FEEST. José is jarig en wacht geduldig op alle Whatsapp berichtjes die doorgaans snel verschijnen in ‘de FamilieApp’.
Nu, dat weer.
Zoals het er nu naar uitziet bestaat ons leven even uit: Zoeken naar schaduw (i.p.v. naar een woning), veel drinken, zwemmen en verder niets.
Inburgeren
Op de parkeerplaats, waar onze wegen voor nu althans, even weer scheiden, belooft Claudine ons te helpen met het inburgeren. Ze heeft het allerbeste met ons voor, dat is duidelijk.
Internet toegang in Frankrijk, op z’n Frans.
Pratend met een stel Engelsen, die net als wij op wat krukjes in de wachtrij zijn gezet, hoor ik wat zij allemaal ervaren tijdens hun maandenlange ‘strijd’ om hun tweede huis hier in Frankrijk aangesloten te krijgen op glasvezel.
Mijn grootste nachtmerrie wordt waar
Op de camping waar we gisteren zijn aangekomen, in een klein dorpje aan de rivier de Dordogne, hebben ze achter op het braakliggende terrein een verzameling dieren in een omheining geplaatst.
Ik zal toch niet nu al heimwee hebben?
We horen takjes e.d. tegen de auto vliegen en de caravan schudt achter de auto, nét op het moment dat er, op de toch al niet zulke hele brede wegen, ook een vrachtauto tegemoet komt. Best wel even spannend.